Piękny brzozowo-dębowy las, pełen powietrza i światła. Królowa Calanthe, jej córka Pavetta, Duny - narzeczony Pavetty oraz goście Eist Tuirseach, druid Myszowór i kilku innych znacznych baronów i rycerzy odpoczywają w trakcie polowania. Kilkoro służby roznosi skromny posiłek. Na skraju lasu stoją konie, nieopodal psiarczykowie z psami i sokolnicy. Nie słychać prowadzonych rozmów. Dobiegają fragmenty dalekich, nieczytelnych zdań, niekiedy śmiech. Uczestnicy polowania są rozluźnieni; jedni spacerują parami inni posilają się. Ten idylliczny obrazek dwukrotnie przerywa zbliżenie sokoła i jego głowy. Jest niespokojny. (Pojawia się fraza muzyczna. Melodia przesycona jest słodyczą z czymś nieodgadnionym, niepokojącym). Do sokolniczych zbliżają się Calanthe i Pavetta. Calanthe bierze sokoła, gładzi jego głowę. (Widzimy to z daleka). Nagle sokół wzbija się w powietrze i zdecydowanie odlatuje - tak, jakby zobaczył zdobycz. Pavetta i Calanthe wskakują na stojące obok konie i ruszają za sokołem. W lesie krzyk.

Calanthe i Pavetta galopują same, mijając polanki i zagajniki. Pavetta wyprzedza matkę. Przecinają rzadki las i wjeżdżają w gęste trawy w dzikim i podmokłym terenie. Nagle koń Pavetty zarywa gwałtownie kopytami. Pavetta pada na ziemię. Jej koń ucieka. Calanthe dojeżdża i zeskakuje. Jej koń podrywa się wściekle i też znika w lesie. (Koniec niepokojącej muzyki).

Calanthe stoi nieruchomo, wyczuwa niebezpieczeństwo. Pavetta podnosi się, jest oszołomiona. Matka obejmuje ją ramieniem. W trawie jest jakieś zwierzę, słychać lekki szelest. Panuje kompletna cisza, przerwana krzykiem sokoła. Obie kobiety cofają się pod dużą olchę. Widzimy je z kilku subiektywnych punktów widzenia, także spośród traw. W zaroślach i trawach pełznie wielki, długi gad. Gdzieniegdzie błyska jego łuskowate cielsko. Wydaje się okalać stojące kobiety. Zbliżenie na ich twarze. Potworny krzyk.

Płaski, ohydny łeb gada ma rozwartą paszczę z potwornie długimi zębami. Za chwilę nastąpi atak. Jego widok przesłania nagle sylwetka mężczyzny widziana od tyłu w skręcie całego ciała i ramion. Błyskawiczne cięcie mieczem jedno i potem drugie blisko ziemi. Gad śmiertelnie ranny wije się w trawach. Rycerz stoi nad nim nieruchomo z wzniesionym mieczem. Po chwili odwraca się do obu kobiet. Stopniowe zbliżenie jego twarzy.

W izbie przebywa grono osób, które po zaręczynach Pavetty, córki Calanthe i jednocześnie następczyni tronu, żegnają Geralta - Białego Wilka. Są nimi Calanthe - królowa Cintry, Eist Tuirseach ze Skellige, Pavetta, Duny - Jeż z Erlenwaldu, druid Myszowór i Geralt.

Łapie się za głowę.

W komnacie narasta lekkie rozbawienie.

(śmiejąc się mówi dalej)

Calanthe ucisza Myszowora. Jest również rozbawiona, zwraca się do Geralta.

Calanthe uderza ręką w stół. Jest zniecierpliwiona.

W komnacie zapada głucha cisza. Teraz dopiero obecni zaczynają sobie zdawać sprawę co zaszło. Powoli spojrzenia obecnych kierują się na Pavettę. Ona ma spuszczoną głowę.

Geralt podąża do stolicy Cintry. Jest trochę zmieniony - ma bliznę na twarzy.

GERALT Z RIVII BIAŁY WILK

Myszowór prowadzi Geralta do zamku. W fosie bawi się dziesięcioro dzieci, w tym jedna dziewczynka. Geralt obserwuje je. Zwraca szczególną uwagę na dziewczynkę, która dowodzi wyraźnie grupą chłopców równolatków.

(płacze)

Pozostałe napisy czołowe na tle sceny nr 9

Kilka scen z samotnego życia Geralta świadczących o upływie czasu i o życiu jakie prowadzi. Upływ czasu nie zaznacza się w wyglądzie zewnętrznym Geralta; tajemne zabiegi i mutacje, które przeszedł jako dziecko nadały mu pewne charakterystyczne cechy zewnętrzne, które ukrywają wiek. Może być to więc mężczyzna 35-40 -letni, przystojny, jeśli przyjąć kryteria tzw. "męskiej brzydoty". Sekwencja składa się ze scen podróży Geralta o różnych porach roku, biwaków, wschodów i zachodów słońca w pięknych i zróżnicowanych pejzażach. Geralt zagłębia się w las, wchodzi do jaskiń, do lochu, wyraźnie w jakimś konkretnym celu. Koniec napisów czołowych, koniec ostatniej frazy muzyki pod napisy.

Geralt z Rivii toczy samotną walkę z potworem ukrytym w bagnisku. Krzyżując miecz z drugą ręką, ułożoną w magiczny znak, tworzy strefę ochronną. Posuwa się powoli do przodu. Na moment traci równowagę; następuje natychmiast atak jednej z macek potwora. Geralt tnie ją mieczem. Potworny wrzask, później cisza. Geralt podejmuje pościg. Kamera powoli penetruje kępy, kałuże, wystające konary, dziwne kształty zdeformowane przez zapadający zmrok. Dojeżdża do ledwie wystającego z wody łba potwora, u nasady którego znajdują się wysunięte oczy. Geralt zbliża się, nawiązuje kontakt wzrokowy i rozwiera ręce. Atak i kłębowisko walczących ciał. (Bardzo szybki montaż, zbliżenia twarzy Geralta, paszczy, mignięcia miecza). Powolny efekt przenikania na nieprzytomnego Geralta.

W obszernej i widnej komnacie, urządzonej bardziej niż skromnie, nieprzytomny Geralt, w majakach i drgawkach spoczywa na łożu. Jest niemal całkowicie obnażony.

Dwie niewiasty w szatach zakonnych opatrują jego rany; jedna z nich to Nenneke, arcykapłanka świątyni prastarego bóstwa ziemi, druga jest lola, mniszka w nowicjacie (wiążą ją śluby milczenia). Jednakże obie kapłanki potrafią porozumiewać się bez słów. W komnacie znajduje się również młoda dziewczynka a raczej podlotek 12-letni, odziana w szaty zakonu i głęboki kaptur ukrywający w cieniu jej twarz. Dziewczynka - Cirii podgrzewa nad lampką oliwną naczynia z wodą i wywarami ziół.

Zniecierpliwiona Nenneke przerywa jej

Iola patrzy na Nenneke.

Iola rozbiera się do naga, kładzie się i przywiera do ciała Geralta. Nenneke przykrywa ich kocem. Bierze Cirii za rękę i wychodzą. Cirii ciekawa chce dalej pytać ale Nenneke przykłada palec do ust.

Mały chłopiec (około 5, 6 lat) leży nieprzytomny w drgawkach. Wokół kilku kapłanów i wiedźminów. Jest to jedna z faz procesu mutacji, przeistoczenia chłopca w wiedźmina. Obraz faluje, szepty, zaklęcia, dużo dymu, oparów. Nagle straszny krzyk chłopca.

Cirii obciera twarz Geralta, gładzi po włosach. Geralt uspokaja się.

Ten sam chłopiec, zupełnie siwy leży spokojnie z rozwartymi oczami - widoczne są zmiany, oczy są już podobne do kocich źrenic. Wokół ta sama grupa.

Cirii poi nieprzytomnego Geralta przez słomianą rurkę. Nabiera w usta wodę, którą bardzo delikatnie wtłacza przy pomocy rurki w usta Geralta. Trochę się tym bawi. Kiedy odwraca się po kolejny łyk wody, Geralt otwiera oczy, po czym szybko je zamyka. Jest przytomny. Cirii poi go jeszcze raz ale przestaje bo Geralt lekko się krztusi. Cirii podnosi narzutę i sprawdza bandaże.

Mówiąc to bawi się włosami i twarzą Geralta, rozciąga mu usta i wachluje uszami. Geralt gwałtownie rusza grdyką, mięśnie rąk i karku napinają się. Jest to scena niezwykle komiczna. Kiedy jednak Cirii podnosi mu powieki i mówi:

Geralt nie opuszcza powiek i dopiero po chwili Cirii orientuje się, że on patrzy na nią.

Zrywa się i ucieka po lekkim skinięciu głową Geralta. Geralt rozgląda się po pokoju. Jego dwa miecze leżą na zydlu, pas i nóż. Brak odzienia. Wchodzi Nenneke.

Podaje dłoń Geraltowi, którą on całuje i przez chwilę przetrzymuje w swych rękach.

Geralt zachrypnięty, mówi z trudem.

Krząta się koło Geralta, zagląda w oczy, mierzy puls.

Po wyjściu Elfa mówi dalej:

Odrywa się od listu i komentuje:

Czyta dalej

Ponownie przerywa czytanie:

W izbie zapada wymowne milczenie. Po wymianie spojrzeń wydaje się, że trzy kapłanki wiedzą lub domyślają się w czym rzecz.

Geralt i Cirii oglądają, zachód słońca. Geralt ledwie idzie. Kulejąc jeszcze, wspiera się na Cirii. Cirii mówi o czymś i gestykuluje a Geralt co pewien czas kiwa głową. Geralt daje jej dłoń, w którą Cirii się wpatruje.

Geralt wpatruje się w Cirii zakłopotany.

Geralt kiwa głową.

Nenneke czyta list dostarczony przez uzbrojonego starszego Elfa, który stoi w milczeniu przy drzwiach. Na skromnym łożu w pozycji półleżącej spoczywa Iola. Jest blada, wydaje się osłabiona lub chora. W komnacie są jeszcze dwie starsze zaufane kapłanki.

Zapada milczenie. W izbie nastaje półmrok. Cztery kapłanki na tle okien siedzą nieruchomo, co potęguje wrażenie samotności i zagubienia. Wyciszenie ciągnącej się dalej rozmowy.

Iola stoi w milczeniu, w oczach łzy, opuszcza głowę.

Geralt stoi samotnie i nieruchomo. Wpatruje się w słońce. Podchodzi Cirii i dotyka jego ręki. Po chwili Geralt przytomnieje, zamyka powieki i mówi:

Geralt uśmiecha się po raz pierwszy.

Cirii się śmieje.

Cirii obejmuje go w pasie i podciąga do muru, wyciąga rękę i pokazuje coś w oddali. Odjazd od stojącej pary.

Na dziedzińcu świątyni stoją dwaj rycerze w zbrojach i karminowych płaszczach ze znakiem białej róży na lewym ramieniu. Nenneke z Kapłanką stoją u podnóża schodów na krużganek. Kiedy podchodzi Geralt jeden z rycerzy w wyniosłym tonie zwraca się do niego:

Tailles gwałtownym ruchem, wzburzony, wysuwa się do przodu.

Geralt podnosi rękę do góry chcąc uciszyć spór.

Geralt podchodzi w stronę Taillesa, ten lekko się cofa.

Tailles sięga ręką do miecza.

Tailles ściąga i rzuca rękawicę pod nogi Geralta.

Nenneke i Geralt rozmawiają już jakiś czas.

Geralt po chwili milczenia:

Nenneke przerywa mu jeszcze raz, jest wściekła.

Geralt stoi w milczeniu z opuszczoną głową.

Kiedy Geralt całuje rękę kapłanki, ta dodaje:

Geralt na koniu opuszcza dziedziniec. Przy otwartej bramie wybiega mała dziewczynka - Cirii.

Geralt zsiada z konia.

Cirii wsuwa rękę w jego dłoń, idą razem.

Nie czekając na odpowiedź skacze na Geralta, ten łapie ją przy sobie. Cirii mierzwi mu włosy i ciągnie za uszy.

Cirii biegnie ku bramie. Ogląda się. Geralt stoi i patrzy, jest wzruszony. Cirii jeszcze raz zatrzymuje się.

Geralt ostro galopuje. Zwalnia, przechodzi w kłus.

Geralt dojeżdża do zgliszcz spalonej wsi Elfów. Leżące zwłoki dzieci i kobiet. Mija wieś i natyka się na kilku Elfów powbijanych na kołki, jeszcze żywych. Geralt zsiada z konia i podchodzi.

Geralt wyjmując miecz:

Geralt zakrywa oczy lewą dłonią. Ciemność a w niej świsty miecza. Geralt w ciemnościach dobija pozostałych. Słychać jęki i szepty:

Geralt jedzie na koniu. Ma złą wilczą twarz.

Jest to zasadzka rycerzy Białej Róży. Na polanie znajduje się Falvick, Tailles oraz 12 zbrojnych knechtów straży książęcej z kapitanem, krasnoludem Dennisem Cranmerem. Geralt jest okrążony.

Zsiada z konia i zbliża się do rycerzy.

Cranmer podchodzi do Geralta i zawiązuje mu opaskę na oczy.

Rozpoczyna się niby pojedynek. Ale Geralt znika jakby z pola widzenia Taillesa. Jest tak szybki, że miecze nie dźwięczą a Tailles rozpędzony wpada w pustą przestrzeń. Ośmiesza się. Dwukrotnie Geralt komentuje złośliwie umiejętności rycerza czym doprowadza go do wściekłości.

Książęcy knechci rechoczą jawnie. W ostatniej fazie Geralt staje znowu naprzeciw Taillesa, ten zaślepiony rusza z furią i uderza z góry mieczem. Geralt zasłania się. Odbity miecz tnie twarz rozpędzonego Taillesa, który pada łapiąc się za głowę.

Falvick wyrywa miecz z pochwy ale Cranmer zastępuje mu drogę, podnosząc groźnie rękę.

Geralt podchodzi do Falvicka bez słowa, jego twarz potwornieje, chrypi przez zęby.

Zbliżenie oczu. Falvick przewraca się z krzykiem.

Geralt galopuje duktem leśnym, wypada za lasem na rozstaje dróg i zatrzymuje się przed typową tabliczką "Wiedźmin poszukiwany" Obok lamentująca kobieta

Podbiega dwóch kmieci. Geralt zsiada z konia.

Wielki bór widoczny aż po horyzont. Wyostrzone i groźne odgłosy życia lasu: pohukiwania, ryki i wrzaski. Zbliżenie Geralta - stoi w ciemności i słucha

Geralt wjeżdża stępa w rejon rogatki. Za nim dwa konie ciągnące w sieci wielkiego stwora - wija leśnego. Zbliża się Strażnik.

Mówiąc to zwraca się także do Strażnika.

Geralt i Wójt piją gorzałkę i pojadają. Wokół siedzą wespół ludzie, elfy, niziołki, kozłoludy, krasnoludy, gnomy. Wszyscy popijają, jest wesoło, luźno. Ktoś śpiewa - jest to Jaskier, znany bard pogranicza. Dziewka karczemna przynosi do stolika następny dzban trunku.

Wójt jest już trochę pijany. Geralta rozmowa nudzi. Rozgląda się po karczmie, ciekawy widoku pomieszania i zespolenia różnych ras. W tle Jaskier zaczyna śpiewać melancholijną piosenkę:

Wójt przywołuje dziewkę po następny dzban.

Do stolika podchodzi knecht miejski, coś szepcze w ucho Wójtowi i odchodzi.

Geralt podrywa się jak oparzony, Wójt też wstaje. Patrzą na siebie.

Wójt przybliża się do Geralta i mówi cicho.

Geralt stuka kołatką do drzwi. Cisza. Stuka ponownie. Odzywa się tubalny gios:

Następuje cisza. Geralt ponownie kołacze.

Do miasta wjeżdża grupa zbrojnych. Prowadzi czarnowłosa kobieta. Z ubioru, uzbrojenia, pewności siebie i nonszalancji wynika jasno, że ich rzemiosłem jest rozbój i gwałt. Jadą powoli. Parę osób ucieka w zaułki, zatrzaskując drzwi.

Dużo książek, przyrządów astronomicznych, map. Pracownia bardziej naukowca - badacza - nie maga, czy czarownika.

Geralt waha się przez moment, widać, że znajomość ze Stragoborem nie ułatwia mu prośby.

Geralt jest wzburzony, podchodzi do maga.

Następuje seria obrazów - sekwencji filmowych przywołanych magią Stragobora.

Powtórzenie sceny z Kaer Morhen. Siwy chłopiec leży na skale.

Geralt zabija Elfów wbitych na kołki.

Geralt i Cirii na murach. Mówi coś i śmieje się zawstydzona, zakrywa twarz kapturem a po chwili mówi poważnie:

Odwraca się i pokazuje ręką w stronę szerokiego krajobrazu. Widać w oddali drogę, przy drodze czteropłaszczyznowy wysoki słup z wyrzeźbionymi twarzami bóstw.

Falvick zbliża się do ekranu. Trzyma w ręku chustę (którą okrywała się wcześniej Cirii). Patrzy wprost na Geralta. Uśmiecha się szyderczo.

Geralt zrywa się wściekły i groźny zarazem,. podchodzi do Stragobora.

Geralt kiwa głową.

Pusta ulica przed karczmą. Księżycowa poświata. Skulony pies przebiega i niknie w zautku. Przed karczmą kilkanaście koni wierzchowych i jucznych.

Wchodzi Geralt. Gości jest mniej i nastrój wyraźnie przygasł. Z izby zakrytej kotarą dobiegają odgłosy biesiady, śmiechy i gruby rechot. Geralt zatrzymuje biegnącego z dziczyzną Karczmarza.

Geralt siada w najciemniejszym kącie izby. Rozgląda się za służbą ale nikt nie nadchodzi. Część gości wymyka się chyłkiem z karczmy. Zza kotary wybiega gwałtownie Karczmarz, znika w kuchni. Narasta rechot, fragmenty sprośnych przyśpiewek i klątw. Po chwili wypada także półobnażona dziewka karczemna, a za nią rozochocony bandzior.

Zza kotary wychodzą pozostali kamraci. Na pierwszy rzut oka widać, że jest to najgorsza banda uzbrojonych po zęby oprychów. Izba pustoszeje. Protestujący Karczmarz dostaje po łbie i pada nieprzytomny. Jeden z bandziorów chwyta dziewkę i zrywa z niej spódnicę.

Dziewka, korzystając z chwilowego rozprężenia zrywa się i ucieka w ciemny kąt, gdzie siedzi Geralt.

Geralt obejmuje ją nagą i przygarnia. Czarne oczy w nieruchomej białej masce.

Rozwija bicz i strzela nim w Geralta. Geralt błyskawicznie chwyta za koniec bata i pociąga gwałtownie. Oprych zwala się uderzając głową o zydel, osuwa się na podłogę. Reszta kompanów nieruchomieje, zapada cisza.

Do karczmy wchodzi Renfri. Renfri, czarnowłosa kobieta o wybitnej urodzie podchodzi powoli z uśmiechem.

Kompani zabierają nieprzytomnego, dziewka czmycha do kuchni.

Geralt wstaje i odchodzi.

Geralt idzie do swej kwatery. Na barierce przed stajnią chudy czarny kot.

Kot obnaża kły, syczy.

Cykada staje naprzeciw Geralta. Jest jeszcze jednym z kompanii Renfri (nie było go w karczmie).

Geralt rusza do przodu, nie wyciąga miecza.

Geralt idzie dalej, zmuszając Cykadę do cofania się.

Cykada rzeczywiście chce napluć Geraltowi w twarz. Patrząc mu w oczy nie widzi rąk. Geralt zadaje mu cios kolczastą rękawicą, poprawia drugą ręką z całej siły. Cykada się wali. Geralt obraca się. Trzech mężczyzn skradających się za nim ucieka.

Cykada unosi twarz znad kahlży, wypluwa czerwoną zawartość. Geralt przechodząc kopie go w głowę, ten pada ponownie w kałużę.

Geralt budzi się w środku nocy. Nie zmieniając pozycji lustruje izbę i otwarte okienko. Wnętrze jest dość dobrze oświetlone księżycową poświatą. Przy oknie ledwo słyszalny szelest. Jakaś postać przeciska się przez okno i dochodzi do pryczy. Stoi nad Geraltem, wyciąga rękę. Geralt chwyta za nią i pociąga na siebie, zmieniając jednocześnie pozycję ciała przygniata człowieka do pościeli W ręku ma już sztylet.

Geralt obszukuje Renfri jedną ręką.

Renfri siada na łóżku.

Geralt wstaje, zarzuca na siebie opończę i zapala ogień. W tym czasie Renfri kontynuuje:

Geralt milczy.

Z leżącego koło pryczy tobołka wyjmuje bukłaczek i dwa skórzane kubki.

Geralt jest czujny, czeka aż Renfri wypije swój kubek po czym wychyla swój.

Renfri zaczyna się rozbierać.

Geralt nalewa do kubków. Jest w rozterce. Ale wino już zaczyna działać.

Geralt odwraca głowę. Renfri rozbiera się dalej. Z zakamarka odzieży wyjmuje małą kulkę. Pociera w rękach, zostaje proszek, który wsypuje do kubka Geralta. Stoi naga.

Geralt otwiera oczy. Renfri jest oszałamiająco piękna. Renfri bierze kubki wina, podaje Geraltowi.

Renfri uśmiecha się uwodzicielsko i wychyla swój kubek. Geralt wypija. Renfri kładzie się na łóżku, pociąga za sobą Geralta. Całuje go. Trucizna zaczyna działać. Renfri przylega do niego, jest nad nim. Twarz Geralta przykrywają jej włosy. Geralt rzuca się pod nią ale jest już słaby. Renfri wstaje, patrzy uważnie w jego twarz.

Geralt próbuje nieludzkim wysiłkiem podnieść się, nie daje rady i wali się nieprzytomny na pryczę. Renfri uśmiecha się szyderczo.

Z daleka Renfri ze swoją kompanią. Z gestów wynika, że omawiany jest plan zbrojnej akcji.

Zbliżenie okna. Dzień. Geralt na pryczy, budzi się, patrzy w okno a po chwili zrywa się nagi i przewraca. Leży przez chwilę nieruchomo. Podpełza do tobołków i otwiera sakwę. Drżącymi rękami wlewa do kubka płyny z trzech flakonów. Miesza i wypija. Siedzi nieruchomo tyłem w tle okna.

Geralt dobiega do placu. Jest odmieniony, upiorny (jak w scenie 10). Pełna furia i jednocześnie kontrola nadludzkich zmysłów. Jest już po walce. Leżące ciała pachołków miejskich, wśród nich Wójta. Grupa związanych Elfów w pozycji klęczącej, przytroczonych za szyje do straganów. Na straganach zrabowana broń - miecze, noże, łuki i strzały. Biegnącego Geralta zauważa komando Renfri. Dwóch mierzy z kusz i strzela. Geralt w biegu odbija mieczem bełty. Dobiega i następuje walka. Jej przebieg jest podobny do opisu Andrzeja Sapkowskiego. Co jest ważne w tej scenie: Geralt po raz pierwszy nie zakrywa oczu w walce z ludźmi, kiedy zabija. Ta walka uwidacznia jego niezwykłe i nieludzkie umiejętności. Zażycie specyfików zwiększa jego niesamowitą szybkość i technikę. Więc trochę z konwencji samurajskiej - nie widać cięcia ale głowa spada lub przeciwnik się osuwa. Przerywany rytm - szybki, potem zwolnienie ruchu. Geralt w locie, szybkie piruety między migającymi mieczami. Geralt nie pojedynkuje się w rycerskiej konwencji, jego miecz nie zderza się nigdy z mieczami przeciwników - jest na to za szybki. Walka odbywa się w ciszy. Jest to raczej balet egzekucyjny, przerażający w swoim wyrazie. Walka jest skończona. Geralt błyskawicznymi cięciami przecina więzy Elfów kiedy nadjeżdża Renfri. Przed nią na koniu przewieszony, śmiertelnie ranny Stragobor. Renfri zrzuca Stragobora na ziemię. Stragobor z trudem odwraca głowę do pochylonego Geralta.

Następuje nieartykułowany szept przechodzący w rzężenie. Geralt podrywa głowę znad czoła Stragobora i widzi jak Renfri na koniu jest przeszywana strzałami uwolnionych Elfów. Renfri spada na ziemię. Geralt widzi jeszcze jak jeden z Elfów biegnie z mieczem do Renfri. Odwraca się i odchodzi.

Geralt samotnie jedzie na południe. Po piekle i rzezi, którą przeżył w Blaviken wraca do natury. Jest to sekwencja piękna i harmonii przyrody. Szereg sekwencji: pola, las, jary, pagórki. Wielka łagodność i zespolenie Geralta z naturą. On powoli się rozluźnia, zaczyna oddychać pełną piersią. Wraca do siebie.

Geralt jedzie lekkim kłusem. Co pewien czas ogląda się do tyłu, coś go niepokoi. Rusza szybciej.

Geralt siedzi za drzewem przy dukcie leśnym. Ktoś nadjeżdża, ale Geralt nie jest zaniepokojony ani spięty. Nadjeżdża Jaskier - bard, który śpiewał w karczmie w Blaviken. Geralt łamie suchą gałązkę, która pęka z głośnym trzaskiem. Przejeżdżający Jaskier ściąga konia. Koń tańczy pod nim. Jaskier zeskakuje. Jest przerażony.

Geralt patrzy z niedowierzaniem, lekko się uśmiecha. Mówi dobrotliwie:

Jaskier też się rozluźnia.

Kończą ogryzać kości. Popijają wodę z koziego bukłaka. Jest przyjemnie. Jaskrowi odbija się ciężko. Beka.

Jaskier milknie. Geralt po chwili:

Geralt rozluźniony kładzie się na derce, podkłada ręce pod głowę i przymyka oczy. Jaskier zaczyna pobrzękiwać na lutni, układa melodię.

Jaskier zaczyna cicho nucić pieśń miłosną.

Geralt z Jaskrem jadą przez las. Geralt pierwszy. Jest czujny. Nagle nachyla gwałtownie głowę. Dwa strzały, prawie równocześnie wbijają się w drzewa po obu stronach duktu. Zeskakują, stają.

Kończą przeprawę, wychodzą na brzeg. Przed nimi rozległa łąka, za nią las Brokiloński.

Dojeżdżają przez pole do ściany lasu. Mają w bok rozrzucone ręce. Na 30 metrów przed lasem stają.

Zsiadają z koni.

Geralt i Jaskier siedzą przy małym ognisku. Posilają się żując kawałki wysuszonego mięsa.

Jaskier patrzy na Geralta wyraźnie wzruszony. Mruga oczami. Mówi stłumionym głosem.

Chrząka i zmienia temat.

Po chwili mówi nie podnosząc głosu:

Do koni Geralta i Jaskra podchodzą dwaj Elfowie i odprowadzają je w ciemność, w kierunku lasu.

Geralt i Jaskier idą szybko drogą leśną. Po obu stronach lasu pomykają postacie łuczniczek.

Pani Brokilonu stoi pod wielkim dębem. Piękna, w sile wieku kobieta. Obok 4 łuczniczki i 2 Elfów. Przed nią parę kroków Geralt. Opodal Jaskier.

Milczy przez chwilę.

Rozległa leśna polana porośnięta gęstymi kępami krzaków i drzew. Gdzieniegdzie płoną małe ogniska. Obozowisko jest rozbite na oddzielne miejsca z szałasami i skromnym dobytkiem. Sporo rannych. Geralt i Elf ze straży brokilońskiej chodzą od jednego do drugiego koczowiska. Następuje kilka podobnych w treści sekwencji. Geralt się wypytuje, Elfowie przecząco kiwają głowami, idzie dalej. Geralt podchodzi do kolejnego szałasu.

(milczy przez chwilę)

Retrospekcja:

A. Zalany krwią Elf widzi jak drogą przejeżdża banda kilkunastu zbrojnych. Na przedzie Renfri. Osmaleni, poplamieni krwią.

B. Dziedziniec Świątyni. Zwłoki kobiet. Elf przykrywa je leżącą wokół odzieżą. Wszędzie unosi się dym i przysłania widok.

Elf kiwa wymownie głową.

Geralt kiwa głową.

Geralt myśli przez chwilę, widać nie wie o co mógłby jeszcze spytać. Wstaje powoli.

Geralt nachyla się i kładzie dłoń na ramieniu Elfa.

Retrospekcja:

C. Elf wyjeżdża zza zakrętu drogi, kiedy ogarnia go oddział galopujących rycerzy. Elf zwala się na ziemię nieprzytomny i zalany krwią.

Geralt nieruchomieje.

W dalekim tle plamy ognisk. Geralt stoi z zamkniętymi oczami. Ręce skrzyżowane na piersi. Jest niezwykle skupiony. Ukazuje mu się twarz Cirii, potem retrospektywne obrazy (te same z wcześniejszych scen):

- Wyciągnięta ręka Cirii okazuje Geraltowi coś w oddali. Obraz znika.

- FALVICK śmieje się szyderczo trzymając w ręku chustę.

Geralt wchodzi do wnętrza prowadzony przez Elfa Errdila. Jest to wnętrze bardzo surowe i dziwne zarazem. Wyposażenie szałasu stanowią skóry i surowe, poskręcane i nieobrobione fragmenty drzew i konarów, przystosowanych do różnych funkcji życiowych. Geralt zdziwiony rozgląda się wokół, co budzi lekkie rozbawienie gospodyni.

Geralt wstaje.

Pani Brokilonu przez chwilę milczy.

Oddział 10 Elfów jedzie przodem, za nimi Geralt i Jaskier. Jaskier ma podbite, sine oczy i podrapaną twarz. Geralt spogląda na niego, Jaskier odwraca głowę.

Geralt z Jaskierem i 6 Krasnoludami leży na wzgórzu. Obserwują odległą drogę. Na horyzoncie lekki dym.

Geralt i 2 Elfów jadą leśną drogą. Prowadzący Elf Errdil zatrzymuje się i podnosi rękę do góry. Oddział staje. Elf pokazuje ręką na dalszą część drogi i kiwa głową. Zawracają.

W lesie zaczajony Geralt i 10 Krasnoludów. Nieopodal pozostali Elfowie. To idealna zasadzka. Nadjeżdża oddział jazdy nilfgaaradzkiej. Na czele dwaj konni, czarni rycerze. Między Geraltem a Elfem następuje wymiana gestów. Co robić: atakować czy przepuścić. Elf kiwa przecząco głową.

Wsiada na konia i odjeżdża.

Geralt z Errdilem podkradają się do obozu cesarskiego ale bliżej nie mogą podejść - straże rozstawione są gęsto. Biwak rozłożony jest w kotlince, na polanie, wokół sporego ogniska. Geralt kiwa do Elfa, że chce jeszcze zostać. Z sakwy wyciąga garść sproszkowanego ziela i żuje. Zastyga w bezruchu. Słucha.

Dwaj czarni rycerze prowadzą rozmowę. (Transfokacja przybliża postacie ale rozmowa jest bezgłośna) Rycerze poruszają ustami, mówią...

Geralt słucha. Do jego uszu dobiegają zdeformowane nieco odgłosy i słowa rozmowy. W dalekim tle czarni rycerze.

Geralt żegna się z Elfami i Jaskrem.

Bracie, miałeś rację, oni nie są groźni dla Brokilonu.

Jaskier dogania Geralta. Ten czeka na niego. Jest zniecierpliwiony

Geralt rusza, za nim Jaskier. Zrównują się końmi.

Odjeżdżają Geralt coś jeszcze mówi, ale jest oczywiste, że przystaje na jego propozycję

Jaskier już nieco zaprzyjaźniony z łaziebnym zajęty jest pokazywaniem mu różnych sztuczek. Jest to odmiana szalbierczej gry w trzy karty. Służą do tego trzy kubki. Jaskier operuje nimi tak zręcznie, że łaziebny za każdym razem nie odgaduje, gdzie jest ukryta moneta.

Jaskier zaczyna ponownie szachrować kubkami.

Łaziebny kiwa głową.

W łaźni nie ma jeszcze klientów. Może dlatego, że została otwarta przed chwilą. Geralt schodzi w dół. Jest jakiś wielki, potężny i groźny. Dwa miecze, łuk, noże za pasem. Elfia opończa przerzucona przez ramię. Jaskier z tyłu kiwa przecząco głową i gestem ręki pokazuje, że łaźnia jest pusta.

Łaziebny teraz dostrzega oczy Geralta i milknie. Geralt bierze go za ramię i prowadzi przez korytarz.

Rzuca w powietrze dwie monety, które Łaziebny chwyta zręcznie.

Łaziebny rzuca się do posług i wprowadza Geralta do osobnej, dużej łaźni dla najlepszych gości. Geralt zostaje sam.

Widać wzmożony ruch. Kilku posługaczy niesie parujące cebrzyki, Łaziebny pokrzykuje, dziewki przelatują z piskiem. Jaskier siedzi nadal w przedsionku nad miską jadła, kiedy pojawia się nowy gość.

Wchodzi Cykada, typ przebiegłego, zimnego mordercy. Nie widać Łaziebnego.

Jaskier uderza w struny wydobywając silny akord. Cykada zamierza się na niego. Jaskier milknie.

Geralt słysząc muzykę poprawia się pod prześcieradłami, które okrywają jego postać. Podciąga miecz i ujmuje za rękojeść.

Cykada wyrywa sztylet i przykłada go do gardła Łaziebnego.

Geralt na zydlu, przechylony spoczywa pod białymi prześcieradłami. Cyrulik i jego pomocnik czmychają na widok Cykady. Geralt i Cykada zostają sami. Cykada podchodzi powoli do Geralta.

Geralt porusza się gwałtownie pod prześcieradłami, ponownie nieruchomieje. Cykada to rejestruje, budzą się w nim podejrzenia. Jeszcze raz rozgląda się bacznie po łaźni. Widzi szaty wierzchnie, hełm, opończę, miecz i noże Geralta. Zbliża się cicho do siedzącej postaci. Ma już w ręku sztylet. Gwałtownym ruchem ściąga z twarzy białą chustę.

Dolne prześcieradło okrywające Geralta leci z szybkością pioruna ku Cykadzie i opada na zwalone ciało. Zabarwia się szybko krwią.

Geralt rygluje drzwi. Powoli ubiera się i zbroi, widać, że do walki. Robi to trochę uroczyście, jakby spełniał rytuał. Zza drzwi dobiega głos śpiewającego Jaskra.

Słychać gniewny głos łaziebnego, który przegania Jaskra.

Geralt spotyka Łaziebnego w korytarzu.

Mówiąc to miga Łaziebnemu przed oczami znakiem wiedźmińskiego cechu.

Wokół uzbrojone straże rycerzy Białej Róży. Widać, że sposobią się do wyjazdu. Oprócz rycerzy duża ilość najemnych zbirów. Niektórzy noszą stroje kupców, handlarzy. Na dziedzińcu wozy. Konie są wyprowadzane ze stajni. Szykują się do wyjazdu.

Łaziebny nie może powstrzymać ciekawości. Wchodzi do komory łaziebnej Geralta. Podnosi zakrwawione prześcieradło. Tułów Cykady, obok odrąbana głowa. Wypada z krzykiem.

Falvick wraz z Taillesem w obozie jazdy cesarskiej. Oficer nilfgaardzki oparty o topór rozmawia z Falvickiem. Falvick jest wściekły.

Zwraca się do Falvicka.

Geralt na wzgórzu rozgląda się po okolicy. Nie może odnaleźć Cirii. Zsiada z konia okrytego pianą. Zamyka oczy, koncentruje się.

Retrospekcja: Cirii na murach wskazuje na coś ręką. Jest to graniastoshlp z obliczami bóstw. Geralt otwiera oczy i patrzy. Widzi wśród drzew wystający stożek.

Pod łaźnię podjeżdżają dwaj rycerze dowódcy oddziału cesarskiego. Wchodzą. W korytarzu zostają obezwładnieni przez pachołków miejskich.

Podnosi głowę Cykady.

Pokazuje coś czego nie widzimy. Pachołkowie chylą głowy i wycofują się.

Formuje się konwój wokół 4 wozów taborowych. W obstawie 6 rycerzy i 10 "kupców". Widać gorączkowe narady wśród rycerzy Białej Róży. Geralt obserwuje tę scenę z ukrycia.

Geralt rusza stępa ku karczmie. Kiedy zostaje dostrzeżony, dwóch konnych wyjeżdża naprzeciw (Rycerz I i Rycerz II). Geralt staje, oczekuje ich w spokoju.

Rycerze zawracają konie i wraz z Geraltem podjeżdżają do karczmy. Rycerze zsiadają.

Rycerz daje znak ręką. Po chwili z karczmy wyprowadzane są dzieci: chłopcy i dziewczynki w wieku od 6 do 15 lat, bardzo wynędzniałe i niektóre wyraźnie chore. Wszystkie są związane. Geralt jest wzburzony, z trudem panuje nad emocjami. Na końcu wychodzi dwóch zbirów. Z ubiorów i uzbrojenia oraz ze srebrnych opasek na głowie przypominają komando Renfri. Zbrojni stają w drzwiach, nie wychodzą. Z ich zachowania można przypuszczać, że ktoś jeszcze jest w środku.

Rycerz I, który od pewnego czasu obserwuje bacznie Geralta mówi z przekąsem:

Zbir bez słowa rusza w kierunku Geralta. Doświadczenie i instynkt sprawiają, że natychmiast wyczuwa dwuznaczność sytuacji i zagrożenie. Zbliża się do Geralta. Ten na koniu, stoi nieruchomo.

Geralt lewą ręką ściąga hełm. Rozsypują się jego białe włosy.

Wyszarpuje miecz i pędzi do Geralta. W tym samym momencie zostaje przebity rzuconą przez Geralta włócznią. Jego kamrat spod drzwi biegnie na pomoc ale Geralt otoczony ze wszystkich stron, myli przeciwników i rusza ku nadbiegającemu od karczmy. Ten rzuca się ku drzwiom, chce ukryć się we wnętrzu ale dosięga go nóż Geralta, który wbija się w kark. Geralt w biegu zwija konia i spina go ku pozostałym. Naprzeciw niego jadą jak na turnieju dwaj rycerze Białej Róży, chcą go zaatakować w pędzie z dwóch stron. Geralt dobywa obydwu mieczy. Tnie pierwszego z prawej od dołu, drugiego z lewej na odlew do tyłu. Zsuwa się w pędzie przez zad konia i staje na nogach w środku 6-osobowej grupy pozostałych. Ci już nie mają żadnych szans. Są porażeni nieludzkimi możliwościami wiedźmina, jego furią i wyglądem. Czterech ginie w trakcie biegu Geralta, pozostali rzucają się do ucieczki. Geralt przecina więzy najstarszemu chłopcu i wciska mu nóż.

W tym momencie jeden z chłopców zostaje przeszyty strzałą. Geralt odwraca się. Na końcu dziedzińca 4 "kupców" strzela do niego z łuków. Geralt rusza ku nim, nie biegnie ale idzie. Strzały chybiają, Geralt kilkakrotnie robi uniki, odbija kilka strzał po czym skulony rusza biegiem. Łucznicy z wrzaskiem pierzchają. Wraca do dzieci, które kończą się uwalniać.

Geralt idzie do karczmy. Wchodzi wolno do środka. Ze schodów do piwnicy wychodzi jeszcze jeden z kompanii Renfri, ciągnąc za włosy dziewczynę. Widząc Geralta przykłada nóż do jej gardła.

Geralt się waha ale robi przejście. Zbir cofając się tyłem ciągnie za sobą kobietę ale w drzwiach ma trudności z wyjściem. Drzwi nie dają się otworzyć całkowicie, są przywalone zwłokami kamrata. Trzeba się przeciskać. Rycerz niknie pierwszy, ciągnąc za sobą dziewczynę. Ta się opiera. Szamoczą się w drzwiach. Korzysta z tego Geralt. Jest w dwóch skokach przy niknącej. Zadaje pchnięcie mieczem, który przebija deski. Wrzask, uchwyt ręki maleje, Geralt wciąga dziewczynę do wnętrza, sam wychodzi. Słychać ponowny krzyk. Dziewczyna osuwa się na ziemię.

Geralt doprzęga konie do wozów taborowych. Wokół kręcą się starsi chłopcy. Zbierają broń, przytrzymują konie, inne dzieci niosą tobołki i wrzucają do wozów. Kilka małych dziewczynek. leży na murawie, są zbyt słabe. Starsze dziewczęta opiekują się mmi, cucą nieprzytomną dziewczynę. Wśród starszych chłopców jest kilku wyrośniętych 13-latków. Geralt zwraca się do nich:

Chłopcy kiwają głowami.

Geralt orientuje się, że dzieci boją się też jego.

Geralt podchodzi do grupy dziewcząt. Przygląda się lezącym dziewczynkom. Nachyla się i ociera twarz jednej z nich.

Geralt z radością wpatruje się w leżące dziecko. Ale po chwili dociera do niego, że to nie Cirii ale bardzo podobna do Cirii dziewczynka.

Podrywa się i krzyczy do dzieci:

Dzieci są przerażone. Cofają się. Geralt ponownie nachyla się nad dziewczynką. Masuje skronie i głowę. Inna dziewczyna zwilża jej usta. Dziecko otwiera oczy i przerażone patrzy na Geralta.

Patrzy na Geralta, przytomnieje, zaczyna płakać. Mała bezbronna i zasmarkana dziewczynka. Obejmuje Geralta a ten tuli ją i niezgrabnie głaszcze po włosach. Podchodzi jeden ze starszych chłopców.

Wjeżdża Elf Errdil. Dookoła rozstawiony jego oddział konnych Elfów. Dzieci zbierają się do wyjazdu, kończą pakowanie wozów.

(milczy przez chwilę)

Elf patrzy na Geralta, opiera rękę na jego ramieniu.

Dwaj cesarscy rycerze kończą przesłuchanie Łaziebnego. Widać, że był on torturowany. Łaziebny bełkocze nieskładnie. W końcowej fazie jest topiony ponownie w kadzi.

Opada na podłogę.

Rycerz II wprowadza po chwili Jaskra. Ten jest lub udaje zupełnie pijanego. Chce coś powiedzieć z głupkowatym uśmiechem, kiedy dostaje w pysk.

Odbiera drugi cios i ponownie ląduje na ziemi. Otwierają się drzwi, wchodzi Falvick.

Za nim dwóch cesarskich rycerzy i reszta świty zakonnej.

Geralt siedzi nieruchomo przed karczmą, jak w letargu. Jest zagłębiony w myślach. Daleko w tle pojawia się konny oddział zbrojnych. Słychać urywki zdań i szeptów:

Geralt w geście niemocy zatyka uszy rękoma. Pochyla głowę. Z tyłu nadjeżdżają konni, są w nieostrości, zbliżają się. Geralt nie reaguje. Otwiera oczy w momencie jakiegoś mignięcia za nim. Wali się głową w piach. Ciemność.

Geralt przywiązany do poprzecznej belki przy koniowiązach. Ma obnażone plecy. Rycerze zakonni szykują się do kaźni. Obok cesarscy.

Geralt milczy. Smagnięcie biczem.

Ponowne uderzenie.

Geralt obnaża zęby.

Ponowne uderzenie biczem na znak Falvicka. Geralt ani drgnie.

Geralt śmieje się. Sytuacja jest niesamowita. To Geralt góruje nad Falvickiem. Pozostali przybliżają się. Falvick daje ponownie znak.

Geralt uśmiecha się paskudnie.

Falvick wpada w furię, wyciąga miecz, zamierza się na Geralta.

Jeden z jego podwładnych łapie Falvicka za ramię.

Zapada milczenie.

Jeden z rycerzy podaje Geraltowi miecz. Ten się prostuje, jego twarz robi się upiorna. Uśmiecha się strasznym, wiedźmińskim grymasem. Falvick stoi blady i nieruchomy.

Na plac wychodzą Tailles i 2 pozostali rycerze Białej Róży.

Rycerze otaczają go.

Zaczyna się pojedynek. Przebieg walki jest odmienny. Geralt w ciszy, bardzo szybko uśmierca trzech rycerzy zakonnych. Atakują go oni z rozpaczliwą furią, ale bez pomysłu, co ułatwia mu zadanie. Podobnie jak w Blaviken, Geralt walczy nieschematycznie. Wydaje się, że atakuje jednego a zabija drugiego. Teraz staje naprzeciw Falvicka, który do tej pory me brał udziału w walce.

Graf patrzy z pogardą na Falvicka.

Nilfgaaradzki rycerz patrzy z niesmakiem, przenosi wzrok na Geralta.

Geralt podchodzi do Falvicka. Ten stoi nieruchomo. Zamyka oczy, jakby oczekiwał na cios. Geralt staje, patrzy na Falvicka, odwraca się do niego plecami i mówi do grafa.

Falvick otwiera oczy, widzi przed sobą odwróconego Geralta. Geralt słyszy jak Falvick wyciąga miecz, nie ma czasu na zwrot i zasłonę. Stojąc tak jak stał, przechyla się błyskawicznie do tyłu i rzuca się na ziemię. Miecz Falvicka przecina powietrze. Jednocześnie Geralt zamachem ręki do tyłu wyrzuca swój miecz, który przebija na wylot szyję Falvicka. Geralt wstaje i patrzy na konającego, kiedy rycerze nilfgaaradzcy krępują mu ręce. Nie stawia oporu.

Przy stole siedzi graf i Geralt przywiązany do krzesła. Na stole jedzenie - trochę pieczystego, kasza. Sporo antałków i bukłaków.

Graf mówiąc to pojada z miski i popija winem.

Daje znak, na który dwaj czarni rycerze wlewają Geraltowi do gardła wódkę. Geralt się krztusi ale ciągnięty za włosy i ściśnięty za nos przełyka płyn. Wódka leje mu się po szyi.

Daje wymowny znak ręką.

Daje ponowny znak. Geralt łyka znów sporą ilość gorzałki.

Geralt krztusi się wódką.

Graf chodzi po izbie.

(zastanawia się dalej)

Otwierają się drzwi. Cesarscy wprowadzają Jaskiera.

Teraz pojony jest Jaskier.

Graf zwraca się do Geralta. Jego głowa zwisa. Wydaje się być nieprzytomny.

Jeden z rycerzy odciąga głowę Geralta. Ten patrzy przytomnie na grafa. Milczy.

Graf podnosi się.

Odwraca się do swoich.

Zwraca się do Geralta.

Geralt milczy przez chwilę, po czym mówi przeciągle z dziwną intonacją.

Izba jest pusta. Geralt patrzy na Jaskra. Ten ucieka z oczami.

Zapada milczenie.

Po chwili milczenia.

Jaskier płacze. Do izby wchodzą dwaj cesarscy rycerze. Sprawdzają więzy Geralta i Jaskiera. Jeden z nich widząc chlipiącego Jaskiera z pogardą wali go w łeb. Zabierają resztę posiłku.

Kilku żołnierzy cesarskich kopie doły. Inni ciągną dwa ociosane pale.

Jaskier skacze jak żaba przez izbę. W zębach trzyma nóż.

Sznur pęka po chwili. Geralt rozplątuje się z więzów, uwalnia się od krzesła, przecina sznury Jaskiera.

Zapala pochodnię od lampki oliwnej. Zbiega do piwnicy.

Geralt z pochodnią ogląda dokładnie piwnice, idzie dalej. Wącha powietrze. Podnosi głowę do góry, coś oświetla. Pochodnia pali się zmieniając lekko kierunek.

Jaskier polewa gałgany przy oknach winem i gorzałką. Pojawia się Geralt i podpala od pochodni stos przygotowany przez Jaskiera.

Geralt przesuwa zamaskowaną klapę przylegającą do sklepienia niskiego lochu. Jaskier jest za nim. Korytarz jest bardzo wąski ale po chwili podczołgują się do większej jaskini. Geralt oświetla ją i rozgląda się bacznie.

Jaskinia jest pusta. Rozglądają się, Geralt odkrywa nowe przejście. Idą dalej. Nowa komora. Skrzynie, kobierce, zbroje i oręż. Jaskier odmyka pokrywę jednej ze skrzyń. Skrzą się ozdoby, kamienie szlachetne. Jaskier wyciąga rękę.

Dalej w korytarzu leży chusta Cirii. Geralt podnosi ją, wącha, okręca wokół ręki, patrzy na pochodnię, której ogień zmienia kierunek. Idzie dalej

Geralt i Jaskier wydobywają się z niewidocznego, zamaskowanego przez korzenie otworu w ziemi. Za pagórkiem łuna i trzask palącego się drzewa. Krzyki.

Geralt i Jaskier idą. Jaskier utyka. Jest wyczerpany.

Geralt idzie ciężko. Niesie na sobie Jaskra.

Mała izba, trzy stoły, w rogu piec z paleniskiem. Geralt siedzi nieruchomy. Jaskier przynosi z kuchni polewkę i kawał chleba.

Geralt nie reaguje. Patrzy przez okienko na rozstaje dróg. Chata położona jest przy zbiegu trzech szlaków, które wiją się między lesistymi pagórkami. Pojawia się karczmarz. Jest to niski, brodaty krasnolud o ponurym spojrzeniu.

Jego mina nie wskazuje jednak na dobry nastrój.

Przenosi wzrok na Geralta. Patrzą na siebie.

Krasnolud siada naprzeciw Geralta.

Jaskier przygląda się Geraltowi jak ten rąbie drzewo. Na podwórku rachityczna koza i dwie kury.

Karczmarz i Jaskier siedzą przy stole, nachyleni ku sobie. Coś szepczą. Odwracają się kiedy wchodzi Geralt.

Jaskier rozgląda się po okolicy. Wchodzi w głąb ziemi.

Jaskier grzebie w skrzyniach. Pomija kosztowności. Gromadzi na kupce same monety. Zastyga w bezruchu. Z głębi jaskini coś nadlatuje. Przywiera do ściany, patrzy na Jaskiera. Jest to wielki nietoperz. Jaskier zasłania się pochodnią, drugą ręką pakuje monety za pazuchę. Wycofuje się wolno

Geralt siedzi i patrzy przez okno.

Podjeżdża dwoje Elfów. Kobieta i mężczyzna.

Zaczyna krzątać się po chacie. Stawia garnek z wodą na kuchni. Podrzuca drwa do paleniska. Dziewczyna siedzi nieruchomo. Ma gorączkę i dreszcze. Krople potu płyną po jej twarzy. Ciężko oddycha. Elf nie zwraca na to uwagi. Oboje są przedstawicielami Elfów czystej krwi z gór - Aen Seidhe. Trawi ich niepokój i głód choć zachowują się godnie. Elf pokazuje swojej towarzyszce pajdę chleba i ser. Ta kiwa odmownie głową. Geralt patrzy na nią.

Geralt wstaje, podnosi z lawy kożuch.

Geralt milczy. Spuszcza oczy.

Geralt wstaje powoli. Znowu czarne oczy. Podchodzi powoli do Elfa.

Geralt jednym błyskawicznym sieknięciem nogi obala go na ziemię. Przydusza do podłogi. Elfka skacze na niego z tyłu z dobytym nożem. Geralt nie oglądając się łapie ją za rękę. Elfka koziołkuje, przewala się. Geralt wstaje trzymając w ręku jej nóż. Tamci wstają. Geralt odrzuca nóż do Elfki.

Galarr, wzburzony, sięga do miecza.

Geralt zdejmuje pas i wydłubuje z niego małą ulepioną kulkę.

Geralt podaje kulkę Elfowi.

Daje dziewczynie pigułkę.

Geralt milczy, odwraca twarz do okna.

Wjeżdża Jaskier. Za nim pełny wóz nakryty opończą. Konny Elf w eskorcie. Za wozem wierzchowe konie. Tylnymi drzwiami wychodzą Toruviel, Galarr i Geralt. Pojawia się też karczmarz - Krasnolud.

Wyjmuje lutnię i dumnie ją potrząsa.

Geralt zaczyna się śmiać.

Padają sobie w ramiona. W tym czasie Elfowie penetrują wóz. Są rozgorączkowani. Masa jedzenia: ziarno, fasola, groch, jakieś bulwy. Elfka je łapczywie marchew.

Wyjmuje z tyłu wozu dwa miecze Geralta.

Geralt poważnieje. Wpatruje się bacznie w Jaskra.

Geralt ciągnie Jaskra na bok. Odchodzą na bok.

(po chwili)

Geralt śmieje się.

Geralt nożem kreśli znaki na stole.

Do Geralta podchodzi Toruviel.

Zarzuca mu ręce na szyję i gwałtownie całuje w usta. Ten pocałunek jest trochę rozpaczliwy, desperacki.

Zwraca się do Galarra:

Geralt patrzy na Jaskra. Obaj wychodzą.

Muszę wiedzieć kim jestem.

Geralt jedzie wąskim szlakiem.

Geralt jedzie wąwozem. Zatrzymuje konia. Kreśli na ziemi znak. Stoi chwilę. Zaciera znak nogami.

Przestronna, "udomowiona" jaskinia. Jest to izba reprezentacyjna rycerskiego cechu wilków. Na ścianach skóry i miecze. W jaskini znajduje się kilku kapłanów, dwóch starych wiedźminów oraz dwóch wiedźminów - mistrzów walki. Odbywa się sąd.

Geralt patrzy na nich kolejno. Kapłani i wiedźmini milczą.

(po chwili)

(znów milczenie)

(ponowne milczenie)

(cisza)

Odwraca się i wychodzi.

Na moście stoi wyładowany wóz z pękniętym kołem. Pod wozem przerażony kupiec Yurga chowa się przed nadjeżdżającym wolno jeźdźcem. Na zboczach strumienia a także na moście walają się rozwleczone szkielety ludzkie.

Yurga wyłazi spod wozu.

Yurga patrzy błagalnie na Geralta.

Geralt pokazuje ręką na postronne cmentarzysko.

Geralt zeskakuje z konia.

Yurga kuca przy kole, otulając się opończą. W dole krzaki zaczynają falować. Z zarośli po drugiej strome słychać przeciągłe bzyczenie. Yurga wyskakuje zza wozu. Widzi Geralta zmienionego: błędna twarz, czarne oczy. Geralt podaje mu miecz.

Z mroku gęstniejącego na zakrzaczonym zboczu wyłaniają się małe, pokraczne sylwetki. Idą po moście czaplim chodem. Dwa inne wydobywają się przez krawędź mostu Geralt ucina łby tym karłom. Reszta rzuca się na niego. Yurga wpełza pod wóz. Na moście kłębowisko walczących ciał, z którego odpadają ciała zabitych potworków. Kłębowisko przetacza się do skraju mostu i wali przez barierkę w dół wąwozu. Yurga zakrywa głowę rękami. Spod mostu dobiegają ryki bólu, wrzaski przerywane świstem klingi. Coraz częściej słychać rozpaczliwy skrzek mordowanych stworów. Yurga leży na moście, zakrywając głowę. Zapada cisza przerwana krzykiem przestraszonego ptaka.

Geralt stoi przed Yurga nieruchomy, czarny, z opuszczonym mieczem. Stoi jakoś krzywo.

Geralt łapie się za wóz i zaczyna się obsuwać.

Wóz w otoczeniu 3 konnych: Yurgi i 2 pomocników zatrzymuje się na polanie. Geralt na wozie budzi się.

Na wozie, nad Geraltem pochylona kobieta. Przykłada rękę go jego obnażonych piersi, pełnych blizn.

Geralt pije.

Odkrywają plecy Geralta. Są całe w bliznach, starych i świeżych. Kobieta delikatnie rozsmarowuje maść.

Geralt odwraca gwałtownie głowę. Jej twarz. Wszystko wiruje.

Twarz Visenny na tle nieba. Z jej oczu płyną łzy. Na głowie ma wianek z polnych kwiatów.

Geralt podciąga się. Powoli przesuwa się i opuszcza nogi. Stąpa trzymając się krawędzi wozu.

Geralt z Yurgą na wozie. Siedzą na koźle. Obok dwaj pachołkowie na komach. Koń Geralta, nie przywiązany, biegnie obok wozu.

Dojeżdżają do domostwa. Od bramy wybiega kobieta, krzyczy z radości. Yurga wyskakuje z wozu i łapie ją w objęcia, okręca wokół siebie.

Złotolitka wczepiona w męża. Śmieje się i płacze.

Patrzy na Geralta.

Geralt z tyłu, nie podchodzi, udaje, że poprawia popręg i juki. Od kępy drzew biegnie dwóch chłopców.

Yurga podskakuje i rozwiera ręce. Z tyłu powoli podchodzi dziewczynka. Patrzy na Yurgę nieśmiało a potem dostrzega Geralta. Geralt też ją widzi. Zaczynają biec ku sobie.

Cirii ucapiona okrakiem na Geralcie. Śmieje się, targa za uszy i włosy.

Obejmuje ramieniem Yurgę. Naprzeciw idzie Cirii. Patrzy uważnie jakby domyślała się treści rozmowy. Uspokojona wsadza ufnie rękę w dłoń Geralta. Idą do domu.

Cirii opatulona siedzi przy małym ognisku. Nadchodzi Geralt. Siada koło niej. Z dala dobiega wycie wilków. Cirii tuli się do Geralta.

Geralt uśmiecha się.

Cirii kokosi się na kolanach Geralta.

Kołysze ją lekko w ramionach jak małe dziecko. Muzyka wchodzi tematem kołysanki, po czym zmienia swój charakter do końca następnej sceny.

Cirii i Geralt jadą na koniu. Z tyłu luzak. Oddalają się. Panorama pięknych szczytów górskich