Trzej adepci wiedźmińscy (wśród nich Geralt) biegną za wiedźminem pędzącym na koniu. Próbują go dogonić. Kiedy już jeden z nich jest blisko, jeździec przyśpiesza. Cała grupa niknie za pagórkiem.

Wchodzi napis tytułowy.

WIEDŹMIN

Odcinek 2

NAUKA

Trzej mężczyźni leżą na ziemi oddychając chrapliwie. Duszą się prawie z braku tlenu. Nieopodal wiedźmin na koniu przygląda im się spokojnie.

Adepci siadają na ziemi, krzyżując nogi przed sobą. Geralt uspokaja się pierwszy. Pozostali ciągle dyszą. Wiedźmin daje im jeszcze chwilę, rozgląda się po okolicy. W tym czasie siedzący pośrodku adept imieniem Clovis sięga do pasa i wygrzebuje coś z woreczka. Przykłada dłoń do nosa i wciąga zawartość. Widzi to Geralt, następuje wymiana spojrzeń.

Wiedźmin na koniu zwraca się ponownie ku siedzącym mężczyznom. Wskazuje na trzeciego adepta, który ciągle dyszy.

Mężczyzna podnosi się niepewnie i rusza w kierunku wiedźmina. W tym ćwiczeniu rolą pieszego jest dopadnięcie jeźdźca i jednocześnie uniknięcie kopyt i razów kija bambusowego. Uczeń próbuje tego dokonać ale nie jest w stanie. Spadają na niego ciosy kija, koń go taranuje. Kilkakrotnie pada zalany krwią, po trzecim upadku nie wstaje. Wiedźmin pokazuje ruchem ręki, aby Clovis odciągnął leżącego. Ten skwapliwie to czyni. Wiedźmin zwraca się do Geralta.

Geralt wchodzi na plac. Zaczynają tańczyć wokół siebie ale przebieg pojedynku jest zgoła inny. Geralt jest bardzo szybki. To on wyzyskuje przewagę swej ruchliwości nad wolniejszymi zwrotami konia. Geralt przed koniem, straszy go, koń staje dęba. Geralt próbuje być cały czas przed koniem. Wiedźmin jest wściekły, nie może dosięgnąć pieszego.

Geralt chwyta konia za ogłowie, ten wściekle rzuca łbem, Geralt nie puszcza. Gwałtowne wierzgnięcie sprawia, że wiedźmin jedną ręką łapie szyję konia. Geralt jakby na to czekał. Puszcza głowę konia i chwyta wiedźmina za rękę z jednoczesnym szarpnięciem. Wiedźmin wali się na ziemię z trzaskiem łamanej kości. Leży bez ruchu. Po chwili wolno i z trudem wstaje. Jego ręka zwisa bezwładnie w nienaturalnym wygięciu. Blady, z grymasem ust patrzy na Geralta po czym pokazuje zdrową ręką na konia. Kiedy Clovis przyprowadza zwierzę, wiedźmin dosiada konia.

Odjeżdża.

Tło pod napisy początkowe.

Od strony gór, w oddali, sylwetki trzech jeźdźców. Zbliżają się. Widać coraz wyraźniej, że są to kobiety ubrane w stroje wiedźmińskie, w pełni uzbrojone. Gdyby nie długie włosy pod przepaskami trudno byłoby je rozpoznać. Pierwsza jedzie Adela (mały Geralt uratował jej kiedyś życie jako dziecku, na pobojowisku przy zwłokach matki). Jest piękną kobietą ale w oczach, w twarzy rysują się już cechy wspólne wiedźminom - to nieruchoma i obojętna maska, chłód i bezwzględność.

Geralt obmywa twarz rannego adepta. Opatruje jego rany posypując je proszkiem i osuszając kawałkiem płótna. Clovis, rozwalony leży na pagórku przygadując Geraltowi. Twarz ma pobladłą, skurczoną, źrenice nienaturalnie rozszerzone. Widać, że jest pod działaniem specyfików dopingujących, które zażył.

Geralt się prostuje.

Clovis zrywa się i dobiega do leżącego, chce go kopnąć. Gerałt staje przed nim.

Clovis odskakuje o dwa kroki i wydobywa miecz. Młodzi mężczyźni cofają się przed furiatem. Wszyscy są tak zaabsorbowani, że nie widzą zbliżających się trzech wiedźminek. Pierwszy spostrzega je Clovis i uspokaja się; obraca się w bok i wykonuje kilka cięć mieczem, przyjmując różne pozycje szermiercze. Wiedźminki podjeżdżają bliżej, zatrzymują się.

Geralt z kolegą podnoszą ręce na znak powitania.

Spogląda na Clovisa, który stoi nieopodal chowając miecz.

Geralt cały czas wpatruje się w Adelę. Jej widok budzi odległe, nieokreślone skojarzenia. Adela zwraca na to uwagę.

Adela spina konia. Geralt zafascynowany patrzy za odjeżdżającymi. Clovis podchodzi do niego śmiejąc się rubasznie.

(przedrzeźnia)

Wykonuje obsceniczny gest. Geralt odwraca się i z całej siły wali go pięścią w zęby.

Vesemir spoczywa na pryczy, okryty skórami. Jest wyraźnie chory. Stary wiedźmin (z l-go odcinka posłaniec Vesemira) podaje kapłanowi kubek gorącego naparu. Obaj postarzeli się mocno. Vesemir dożywa swoich dni, natomiast wiedźmin jest rześkim starcem, suchym i łykowatym.

Starzec kiwa głową.

Do izby wchodzi Geralt, pochyla się, całuje rękę kapłana. Zapada milczenie.

(po chwili milczenia)

Zapada cisza. Vesemir spogląda pytająco na starego wiedźmina. Ten kiwa głową.

Geralt całuje rękę Vesemira i wychodzi na jego znak. Obaj mężczyźni zostają sami.

Geralt prowadzi konia do wodopoju. Przy strumieniu Adela, szoruje ciało szczotką w lodowatej wodzie. Jest zupełnie naga. Geralt jest zbyt blisko, aby mógł się wycofać. Adela go spostrzega. Skończyła mycie i wychodzi ze strumienia patrząc na Geralta. Geralt odwraca głowę. Ta reakcja zaciekawiają.

Adela patrzy z niedowierzaniem. Uśmiecha się lekko. Zaczyna się ubierać.

Geralt rozbiera się. Ściąga bluzę, koszulę, potem buty.

Adela podchodzi do Geralta. Obniża wzrok w kierunku jego spodni. Dotyka ręką zgrubienia.

Geralt odwraca się zawstydzony.

Geralt odwraca się do niej.

Ona patrzy przez chwilę w oczy Geralta, potem odchodzi.

Na placu, przed świętymi jaskiniami siedzą w hierarchicznym porządku kapłani, wiedźmini, mistrzowie, adepci i uczniowie. Na podwyższeniu Vesemir na karle, skulony, z drżącymi rękami. Przemawia naczelny wiedźmin Sorel, który kontynuuje rozpoczęte wcześniej przemówienie.

Zgromadzeni wydają okrzyk.

Adela występuje przed Sorela. Przechodzi wzdłuż trzech mężczyzn, stojących przed szeregiem całej szkoły. Zawraca i ponownie idąc przygląda się im. Wskazuje na Geralta.

Zgromadzenie cofa się o dziesięć kroków. Na plac występuje Geralt z bambusowym mieczem. Taki sam ma Adela.

Adela i Geralt okrążają się. Adela przycina, natychmiast odskakując. Widać, że zna się na rzeczy. Okrąża Geralta. Ten stoi w miejscu obracając się w kierunku wiedźminki. Zaczyna się uśmiechać - ale to raczej grymas, prowokujący i paskudny (według określenia A.Sapkowskiego). Adela naciera, znów trafia w próżnię. Geralt błyskawicznie robi ewolucje mieczem. Ruchy są tak szybkie, że prawie ich nie widać. Straszy skutecznie Adelę.

Adela znowu naciera, unik Geralta i klepnięcie lekkie kijem w jej pośladek. Adela przewraca się. Wstaje wściekła i przybiera postawę szermierczą. Atakuje ponownie. Geralt zawirowuje całym ciałem jak toreador. Dwa szybkie cięcia Adeli mijają go o włos. Teraz on jakby od niechcenia tnie od dołu. Adela pochylona odsłania kark. Geralt pozoruje cios ale go nie zadaje. Byłby to cios kończący walkę i takiego orzeczenia spodziewa się Geralt spoglądając na Sorela. Ten jednak milczy. Olbrzymia przewaga techniki i szybkości adepta jest dla wszystkich oczywista. Adela korzysta z chwili nieuwagi i zawirowuje chcąc zadać cięcie z obrotu ale Geralt uprzedzając atak doskakuje do niej i chwyta ją w pasie przyciskając mocno. Zaskoczona stoi bez ruchu wpatrując się w Geralta.

Geralt podrywa ją z ziemi i po dwukrotnym obrocie wypuszcza. Adela kręcąc się jak bąk pada na ziemię. Bambusowy miecz wypada z ręki. Kiedy chce go podnieść stopa Geralta przyciska miecz do ziemi. Geralt zadaje pozorowany cios nad głową dziewczyny demonstrując jeszcze raz końcowe cięcie. Odsuwa się i skłonem głowy sygnalizuje koniec walki.

Zażenowana Adela zbliża się do Geralta. Ta dziwna sytuacja napawa ją niesmakiem. Wie, że Geralt ma rację. Jego kunszt szermierczy wzbudza podziw. Chce mu pomóc.

Geralt po chwili podnosi kij przyjmując zasłonę przed cięciem z góry. Kiedy Adela tnie Geralt błyskawicznie zdejmuje zasłonę. Niezbyt silny cios spada na jego ramię. To kończy definitywnie pokaz.

Na polance, przed widocznymi grotami w skałach trwa sąd nad Geraltem oraz jego dwoma towarzyszami Clovisem i Gascaddenem. Pięciu mistrzów wiedźmińskich siedzi na dębowych ławach ustawionych w lekki półokrąg. Rozprawa trwa już jakiś czas, właściwie się kończy. Sorel - przełożony rady - podsumowuje zarzuty.

Wszyscy trzej adepci odpowiadają kolejno:

Geralt zastanawia się przez moment.

Wiedźmini uśmiechają się. Jeden nawet parska śmiechem.

Ponowne uśmiechy członków rady.

Wśród członków rady panuje dłuższa cisza. Argumenty Geralta zrobiły silne wrażenie. Także jego postawa, widoczna prawdomówność.

W strugach deszczu "na baczność" stoją trzej młodzi mężczyźni. Będą tak stać dwie doby. Kilku wiedźminów i adeptów, także Adela, stoją o kilkanaście kroków od skazańców. Clovis ma spuchniętą twarz, popękane usta po uderzeniu Geralta. Gascadden wygląda podobnie. Jego świeże rany, pod wpływem deszczu zaczynają ponownie krwawić. Geralt ma zamknięte oczy. Wprowadza się w trans, który umożliwi mu zniesienie katorgi. W grupie wiedźminów znajduje się Klef, instruktor wiedźmiński. Obok stoi młody wiedźmin, też instruktor.

Klef zbliża się do Geralta i przypatruje mu się ponuro. Spluwa mu pod nogi i odchodzi. Kiwa ręką na kilku młodych wiedźminów. Znikają w ciemności.

Jak wszystkie wnętrza Kaer Morhen pokój jest skromnie urządzony. Prycza i podstawowe sprzęty. Od cel kapłanów różni go jednak broń zawieszona na ścianie, parę hełmów, maska bojowa i skóry dzikich zwierząt. Przed nim stoi trójka wyprężonych instruktorów.

Wzrusza lekko ramionami.

Klef i Sorel patrzą sobie w oczy i znajdują porozumienie.

Skazańcy stoją na swoich miejscach. Geralt wyprostowany z zamkniętymi oczami. Clovis i Gascadden mają spuszczone głowy. Do stojących podchodzi Sorel w asyście dwóch mistrzów, członków rady wiedźmińskiej.

Geralt kiwa głową. Wiedźmini odwracają się i odchodzą. Wśród stojących wokół wiedźminów i adeptów słychać szmer komentarzy. Są zaskoczeni łagodnym wyrokiem. Adela odnajduje oczy Geralta, uśmiecha się do niego. Geralt kwituje to lekkim drgnieniem ust.

Vesemir na pryczy w pozycji półleżącej. Czuje się lepiej. W izbie przebywa kapłan Jarrow i stary wiedźmin. Vesemir komentuje relacje starego wiedźmina dotyczące sądu nad Geraltem.

Sylwetki trzech stojących mężczyzn. Nad nimi panorama gór pogrążających się w mroku.

Do stojących podchodzi mistrz wiedźmiński i wiedźmin Klef.

Wszyscy trzej stoją jeszcze przez chwilę. Po pierwszej próbie ruchu Clovis i Gascadden padają na ziemię i wiją się na niej. Geralt ostrożnie odrywa stopy od ziemi, idzie jak paralityk.

Sylwetki dwóch mężczyzn wspinających się na tle szerokiej panoramy.

Klef podaje opaskę Geraltowi. Ten dokładnie i szczelnie przewiązuje nią oczy. Klef nakłada Geraltowi na szyję talizman.

Geralt ostrożnie idzie granią. Z drgań powietrza, z odgłosów, powiewów wiatru, lecz przede wszystkim z odbitych fal, które emituje każde ciało, musi wyczuć niebezpieczeństwo i odnaleźć właściwą drogę.

Geralt idzie wąską ścieżką między głazami. Ma zawiązane oczy. Z tyłu Klef. Geralt staje nad stromą przepaścią. Wyczuwa prąd powietrza płynący z dołu.

Geralt odwraca się, stoją teraz naprzeciw siebie. Geralt nadal z przepaską na oczach. Wiedźmin zbliża się wolno, a po chwili rzuca się na Gerałta, chcąc go zepchnąć w przepaść. Geralt łapie wiedźmina za rękę, z jednoczesnym skrętem ciała. Jego noga wypycha wiedźmina w powietrze, który przelatuje łukiem i spada na krawędź półki skalnej. Klef obsuwa się w dół i zwisa trzymając się rękami za występ skalny. Geralt zdejmuje opaskę z oczu, pochyla się nad wiszącym.

Wiedźmin usiłuje się bezskutecznie podciągnąć, jego ręce obsuwają się po mokrej skale.

Geralt nie rusza się, czeka na dalsze wyjaśnienia.

Geralt chwyta jego rękę.

Geralt wyciąga wiedźmina.

Wiedźmin zbliża się z widocznymi zamiarami ponowienia ataku.

Wiedźmin rzuca się ponownie na Geralta. Sczepieni ramionami balansują na wąskiej ścieżce. Zmagają się przez chwilę nie mając pola manewru. W końcu Geraltowi wychodzi szarpnięcie z przerzutem przez biodro. Klef spada po drugiej stronie na niższą półkę skalną. Wali głową o ścianę i nieruchomieje.

Geralt niesie na plecach ciało wiedźmina. Za nim idzie już kilku wiedźminów, adeptów i uczniów. Przed wejściem powstaje zbiegowisko. Z jaskini wychodzą Sorel, za nim 2 starszych z rady. Jeden z nich bada leżącego.

Geralt kiwa głową.

W sali przebywają przedstawiciele dwóch rad: kapłańskiej i wiedźmińskiej. W sumie 10 osób. Pośród nich naczelny kapłan Vesemir, ze zwieszoną głową, nieruchomy. Gdyby nie ruch ręki na oparciu można by przypuszczać, że kapłan zasnął albo wpadł w omdlenie. Przemawiają wiedźmini, mówią twardo i zdecydowanie, atakują Vesemira.

Odzywa się Vesemir. Mówi z trudem, z przerwami.

(po chwili)

Geralt w szaleńczym cwale. Za nim w oddali, znacznie spokojniej podąża stary wiedźmin.

Sorel i jeden z mistrzów wiedźmińskich przechadzają się poniżej skarpy, na której ćwiczą uczniowie i adepci. Ćwiczenie, które wykonują, polega na wybiciu z krawędzi skarpy i zadaniu dwóch ciosów mieczem z powietrza, w czasie lotu. Spadają na piaszczystą skarpę i po przewrocie stają natychmiast na nogi. Młody mistrz wiedźmiński prowadzi ćwiczenia wydając krótkie rozkazy i ocenia ewolucje.

Zatrzymują się.

Obydwaj oddalają się, prowadząc rozmowę, której nie słychać.

Geralt i stary wiedźmin siedzą przy ognisku. Gerall rozradowany, pełen życia i wigoru.

Obaj odwracają się. Widzą wyjeżdżającą z kępy drzew Adelę. Adela wstrzymuje konia.

Adela spogląda jeszcze na Geralta, zawraca konia i odjeżdża.

Vesemir ożywiony siedli przy prostym dębowym siole.

Ostatnia część zdania płynie z off-u. Obraz zmienia się i widzimy Geralta w plenerze. Glos kapłana będzie niekiedy komentował sytuacje i zdarzenia, w czasie praktycznych zajęć.

Geralt, za nim stary wiedźmin jadą pięknym, zalesionym wąwozem. Wokół feeria barw, światła i kwiatów a także odgłosów ptaków i zwierząt.

Geralt z towarzyszem nikną za zakrętem jaru.

Obaj podążają erzebieniem górskim. Podchodzą do skały, na której siedzi orzeł.

Zbliżenie oczu orła. Zbliżenie oczu Geralta. Orzeł z krzykiem odlatuje.

Siedzą w trójkę, medytują. Stary wiedźmin chrząka.

Vesemir spogląda na starego wiedźmina. Ten wzrusza lekko ramionami.

Geralt siedzi na głazie. Wpatruje się w wodę. Zamyślony traci poczucie rzeczywistości. Przywraca je ręka, która od tylu dotyka jego skroni. Zrywa się gwałtownie. Przed nim stoi Adela.

Adela bierze jego rękę i bada puls.

Adela uśmiecha się. Geralt stoi zawstydzony jej obecnością i skonfundowany, że dal się podejść. Adela bierze jego rękę i przykiada do swojej piersi. Gerali czerwony jak burak nie cofa dłoni.

Adela odsuwa się.

Chce odejść, Geralt waha się przez chwilę. Adela też wyczekuje.

Vesemir mówi z przymkniętymi oczami. Geralta trochę nudzi to przemówienie, wierci się trochę.

Vesemir wali ręką w stół z nadspodziewaną siłą.

Jego wzrok łagodnieje po chwili.

Vesemir przewierca Geralta przenikliwym wzrokiem. Geralt się peszy.

Geralt kłusuje w jego kierunku.

Geralt na skraju wpatruje się w dal. Pojawia się mały punkt, który przemienia się w jeźdźca, potem w Adelę na koniu.

Głos Vesemira cichnie. Adela wjeżdża do świętego gaju,

W cieniu rozłożystych konarów dębu Adela i Geralt całują się. Geralt jest nieporadny, Adela uczy go cierpliwie i delikatnie. Umie się całować, umie powoli rozpalić jego zmysły. (Scena inicjacji Geralta nie jest sceną erotyczną, choć nie pozbawioną zmysłowości. Splecione dłonie, rozwichrzone włosy Adeli, zbliżenie twarzy a także fragmentów gołych ciał: pleców Geralta, piersi Adeli - ale w sposób, który oznacza bezwstydność nieświadomą grzechu i wstydu. W odpowiednim oświetleniu i frazie muzycznej powinno to być przeżycie peme piękna i nowych odkryć, szczególnie dta Geralta, dla którego akt miłosny utrwali się jako doznanie tajemnicze, romantyczne i pociąjące w jego dalszej przyszłości. Adela, jako zmutowana całkowicie wiedżminka, nie po raz pierwszy oddająca swoje ciaio na rozkaz i nigdy nie przeżywająca uniesień chwili, po raz pierwszy coś odczuje - nie tyle wskutek zabiegów Geralta, ile pod wpływem jego skupienia, tkliwości i oddania - tak obcych jej jestestwu). Potem Geralt zasypia z głową na jej piersiach, ona nie śpi, rozważa coś bardzo ważnego.

Stoją naprzeciw siebre ubrani i gotowi do drogi.

Adela wyciąga miecz i tnie nim nad głową Geralta. On stoi nieruchomo.

Zamierza się ponownie. Geralt po chwili odwraca się i odchodzi. Adela patrzy za nim, na jej twarzy pojawia się grymas, z oczu płyną łzy.

Vesemir na pryczy. Geralt stoi przed nim ze spuszczoną głową. Po chwili spogląda na starca.

Podobnie jak w izbie kapłana, Sorel przepytuje Adelę. Ona stoi, on chodzi wokół niej.

Powyżej traktu, wśród skał i głazów przyczajony Geralt obserwuje drogę. Nadjeżdża Adela. Wiedzie za sobą drugiego objuczonego konia. Wyjeżdża z Kaer Morhen. Zbliżając się do miejsca ukrycia Geralta, zaczyna wyczuwać czyjeś spojrzenie. Rozgląda się. W końcu lokalizuje miejsce. Wstrzymuje konia i spogląda w kierunku niewidocznego Geralta- Na jej twarzy pojawia się uśmiech. Geralt uśmiecha się także. Adela lekko skłania głowę dając tym znak, że zrozumiała i że dziękuje za pożegnanie. Podnosi jeszcze rękę i rusza ostro przed siebie.

W sali przechadzają się Sorel i kapłan Jarrow.

(po chwili)

Kapłan przygląda mu się bacznie.

Jarrow zdenerwowany wychodzi przed rotundę, za nim Sorel.

Geralt ubiera się w rytualny strój. Pomaga mu stary wiedżmin. Przysięga wiedźmińska i samo nadanie miana i atrybutów z tym związanych, wymaga tradycyjnego, niestosowanego i niepraktycznego ubrania i uzbrojenia. Posłużyć tu się można japońskim wzorem wojownika samurajskiego. Kiedyś, przed wiekami, wiedźmini tak walczyli. Można założyć, że tylko hełm z okapem na ramiona i maska bojowa są stosowane jeszcze od czasu do czasu i zależnie od okoliczności. Geralt i inni wiedźmini będą, choć rzadko, posługiwać się nimi.

Nadjeżdża samotny jeździec. Jesl to wiedźmin ubrany w rytualny strój. Wielki i groźny przypomina drapieżnego skorpiona. Jeden z najlepszych. Hełm z maską spoczywa przed nim, przytwierdzony do kabłąka siodła.

Vesemir umiera, łapie z trudem oddech, ręce w drgawkach. Uspokaja się nieco kiedy wchodzi Geralt. Coś na kształt uśmiechu pojawia się na twarzy na widok jego odświętnego stroju ale nie może już prawie mówić. Wyciąga rękę, którą Gerali ujmuje w dłonie.

Geralt nie może wydobyć głosu.

Vesemir patrzy w oczy Geralta tak długo aż Geralt zrozumie, że Vesemir już odszedł. Całuje jego rękę i wstaje. Stary wiedżmin maskując wzruszenie zwraca się do Geralta.

Całe zgromadzenie oczekuje na uroczyste wyzwolenie Geralta, Clovisa i Gascaddena. W czterech rogach placu powiewają chorągwie z tajemnymi wizerunkami i barwami bractwa. Trzej kandydaci idą w kierunku niewielkiego podwyższenia, na którym stoją Jarrow i Sorel. Przechodząc wzdłuż szeregów uczniów i rycerzy Geralt wpatruje się w kamienne twarze jakby chciał coś z nich wyczytać czy też pożegnać się z towarzyszami wielu lat nauki i zmagań.

Dwóch wiedźminów pilnujących wjazdu do kotliny rozstępuje się na widok groźnego rycerza. Pozdrawiają go podniesieniem ręki. On nie reaguje. Jedzie dalej.

Przysięga składa się z kilku faz. Są to trzy roty przysięgi; po każdej z nich następuje wręczenie talizmanu, potem mieczy. Geralt jest pogrążony w myślach. Dobiegają do niego formuły i zaklęcia, po których kilkakrotnie mówi "przysięgam". Pojawiają się obrazy, niektóre niejasne i mgliste, inne związane z przeżyciami w Kaer Morhen i z samym Vesemirem. Słowa przysięgi wyciszają się lub nikną z chwilą pojawienia się retrospekcji.

Geralt stoi z zamkniętymi oczami. Widzi:

Zbliżenie twarzy Vesemira.

Jarrow zawiesza na szyi każdego wiedźmina talizman.

Teraz Sorei przystępuje z trzema pomocnikami. Każdy trzyma po dwa miecze. Wiedżmini przyklękają. Obosieczny miecz srebrny jest na potwory. Drugi stalowy, lekko wygięty, służy do zwykłej walki. Sorel wkłada miecze na wyciągniętych przedramionach.

Za szeregami uczniów pojawia się nieznany wiedżmin na koniu. Zatrzymuje się. Nieruchomy przygląda się uroczystości. Geralt jest odwrócony tyłem do niego.

Zbliżenie Visenny, matki Geralta.

Zbliża się Jarrow i wręcza każdemu sporą sakwę.

Przeciągły krzyk bojowy wszystkich na placu unosi się w powietrzu. Sorel podnosi rękę uciszając zgromadzenie, chce coś jeszcze powiedzieć. Zapada cisza.

Wszyscy odwracają się. Zbliżenie postaci.

Słońce nad wzgórzami daje czerwono-pomarańezową poświalę. Walka się rozpoczęła. Walczą w pełnym uzbrojeniu co zmniejsza szanse Geralta. Jest wolniejszy niż zwykle, jego szkoła uników i psychologicznego zwodzenia przeciwnika nie zdaje egzaminu. Liczą się szybkość, technika i siła. Miecze krzyżują się, ześlizgują po hełmach. Technika cięć i zasłon jest imponująca. Obaj są świetnymi szermierzami. Żaden z nich nie może zdobyć przewagi i zadać śmiertelnego ciosu. Pojedynek staje się przerażający w swej zaciekłości i żądzy mordu. Tornwald zaczyna się denerwować. Tak długa walka godzi w jego imię niezwyciężonego mistrza. Dyszy ciężko, zmęczony i wściekły zrzuca maskę i hełm. To samo czyni Geralt. Wpatrują się sobie w oczy. Ubliżenie oczu Geralta. Kiedy dochodzi do obustronnego ataku, obydwaj zadają slraszne cięcia. Ale nie widać co się stało. Tornwald jakby uważnie patrzy na Geralia i powoli osuwa się na ziemie. Geralt spogląda wokół po twarzach. Wszyscy milczą, żadnej reakcji. Geralt odchodzi.

Geralt wyjechał z Kaer Morhen. Jedzie przełęczą na tle gór, za którymi skryło się słońce, Powoli znika w ciemnej dolinie.