WIEDŹMIN

Z lekko pofałdowanego płaskowyżu zjeżdża w dolinę stary wiedźmin. Surowa, pomarszczona choć czerstwa twarz nosi ślady wielu blizn. Ubiór rycerza jest jak jego oblicze: skórzana kurtka, opończa, buty - wszystko mocno wytarte a nawet zużyte. Rycerz ma dwa miecze, jeden z nich, dziwnie i niepraktycznie zawieszony na plecach, wskazuje na wykonywane rzemiosło wojenne. Również koń, nie pierwszej młodości, stąpa powoli i z godnością, trochę półdrzemiąc jak jego pan.

Wiedźmin jedzie wśród pól tym samym tempem. W oddali widoczne zabudowania. Rycerz prostuje się, poprawia pas sprawdzając pozycję miecza, popędza konia.

Brama jest otwarta. Na dziedzińcu Geralt, 9-letni chłopiec wprawia się w strzelaniu z małego łuku. Dziecko podnosi oczy, widzi jeźdźca, który wolno kieruje konia ku niemu. Geralt nie boi się. Kiedy jeździec zatrzymuje się Geralt wstaje i ciekawie przygląda się przybyszowi.

Chłopiec kiwa głową i rusza biegiem do drzwi wejściowych. Niknie we wnętrzu. Wiedźmin nadal na koniu, nieruchomo jak zwiastun złej nowiny pozostaje na dziedzińcu. Pojawia się ojciec Geralta - mężczyzna postawny, przystojny w sile wieku.

Wybiega matka Geralta, Visenna.

Visenna zwraca się do męża.

Ojciec Geralta milczy. Jego rozpacz przemienia się we wściekłość. Wpada do domu. Visenna podchodzi do wiedźmina

Wiedźmin powoli zsiada z konia. Ojciec Geralta doskakuje do niego z podniesionym mieczem. Wiedźmin robi unik, miecz przecina powietrze koło jego twarzy. Chwyt za szyję obezwładnia ojca Geralta. Stary wiedźmin wydobywa nóż i przykłada do jego gardła.

Zaczyna padać deszcz. Visenna stoi jak skamieniała. Z budynków wokół dziedzińca nadbiega kilku uzbrojonych pomocników parobków. Zatrzymują się widząc swego pana w śmiertelnym uchwycie. Z drzwi wejściowych wychodzi mały Geralt z łukiem, gotowy do drogi. Mija matkę, podchodzi do wiedźmina, wyciąga do niego dłoń. Wiedźmin wypuszcza ojca Geralta, bierze rękę chłopca i sadza go na koniu. Mierzy wzrokiem rodziców, po czym dosiada wierzchowca. Visenna z tragiczną twarzą zbliża się do nich. Rycerz nie reaguje; w widoczny sposób wygrał ten pojedynek. Visenna dotyka syna, głaszcze go, jakby chciała w dotyku, w pamięci zatrzymać postać dziecka.

Wiedźmin rusza, kieruje się ku bramie. Geralt patrz cały czas w oczy matki, nawet kiedy wyjeżdżają już poza dziedziniec, odchylony, patrzy długo, aż jego rodzice i dom stają się coraz mniejsi.

Wyjmuje bukłak z wodą, pociąga spory łyk i podaje Geraltowi.

Wiedźmin jest trochę zakłopotany, potem mówi stanowczo.

Mały Geralt, zupełnie siwy leży spokojnie z otwartymi oczami - widoczne są zmiany; oczy są podobne do kocich źrenic.

Trzej adepci wiedźmińscy (wśród nich Geralt) biegną za wiedźminem pędzącym na koniu. Próbują go dogonić. Kiedy już jeden z nich jest blisko, jeździec przyśpiesza. Cała grupa niknie za pagórkiem.

Trzej mężczyźni leżą na ziemi oddychając chrapliwie. Duszą się prawie z braku tlenu. Nieopodal wiedźmin na koniu przygląda im się niespokojnie.

Adepci siadają na ziemi, krzyżując nogi przed sobą. Geralt uspokaja się pierwszy. Pozostali ciągle dyszą. Wiedźmin daje im jeszcze chwilę, rozgląda się po okolicy. W tym czasie siedzący po środku adept imieniem Clovis sięga do pasa i wygrzebuje coś z woreczka. Przykłada dłoń do nosa i wciąga zawartość. Widzi to Geralt, następuje wymiana spojrzeń.

Wiedźmin na koniu zwraca się ponownie ku siedzącym mężczyznom. Wskazuje na trzeciego adepta, który ciągle dyszy.

Mężczyzna podnosi się niepewnie i rusza w kierunku wiedźmina. W tym ćwiczeniu rolą pieszego jest dopadnięcie jeźdźca i jednocześnie uniknięcie kopyt i razów kija bambusowego. Uczeń próbuje tego dokonać ale nie jest w stanie. Spadają na niego ciosy kija, koń go taranuje. Kilkakrotnie pada zalany krwią, po trzecim upadku nie wstaje. Wiedźmin pokazuje ruchem ręki, aby Clovis odciągnął leżącego. Ten skwapliwie to czyni. Wiedźmin zwraca się do Geralta.

Geralt wchodzi na plac. Zaczynają tańczyć wokół siebie ale przebieg pojedynku jest zgoła inny. Geralt jest bardzo szybki. To on wyzyskuje przewagę swej ruchliwości nad wolniejszymi zwrotami konia. Geralt przed koniem, straszy go, koń staje dęba. Geralt próbuje być cały czas przed koniem. Wiedźmin jest wściekły, nie może dosięgnąć pieszego.

Geralt chwyta konia za ogłowie, ten wściekle rzuca łbem, Geralt nie puszcza. Gwałtowne wierzgnięcie sprawia, że wiedźmin jedną ręką łapie szyję konia. Geralt jakby na to czekał. Puszcza głowę konia i chwyta wiedźmina za rękę z jednoczesnym szarpnięciem. Wiedźmin wali się na ziemię z trzaskiem łamanej kości. Leży bez ruchu. Po chwili wolno i z trudem wstaje. Jego ręka zwisa bezwładnie w nienaturalnym wygięciu. Blady, z grymasem ust patrzy na Geralta po czym pokazuje zdrową ręką na konia. Kiedy Clovis przyprowadza zwierzę, wiedźmin dosiada konia.

Odjeżdża.

Sylwetki dwóch mężczyzn wspinających się na tle szerokiej panoramy.

Klef podaje opaskę Geraltowi. Ten dokładnie i szczelnie przewiązuje nią oczy.

Geralt ostrożnie idzie granią. Z drgań powietrza, odgłosów, z powiewu wiatru, lecz przede wszystkim z odbitych fal, które emituje każde ciało, musi wyczuć niebezpieczeństwo i odnaleźć właściwą drogę.

Geralt idzie wąską ścieżką między głazami. Z tyłu Klef. Geralt staje nad stromą przepaścią. Wyczuwa prąd powietrza płynący z dołu.

Geralt odwraca się, stoją teraz naprzeciw sobie. Geralt nadal z przepaską na oczach. Wiedźmin zbliża się wolno, a po chwili rzuca się na Geralta, chcąc go zepchnąć w przepaść. Geralt łapie wiedźmina za rękę, z jednoczesnym skrętem ciała. Jego noga wypycha wiedźmina w powietrze, które przelatuje łukiem i spada na krawędź półki skalnej. Klef obsuwa się w dół i zwisa trzymając się rękami za występ skalny. Geralt zdejmuje opaskę z oczu, pochyla się nad wiszącym.

Wiedźmin usiłuje się bezskutecznie podciągnąć, jego ręce obsuwają się po mokrej skale.

Geralt nie rusza się, czeka na dalsze wyjaśnienia.

Geralt chwyta jego rękę.

Geralt wyciąga wiedźmina.

Wiedźmin zbliża się z widocznymi zamiarami ponowienia ataku.

Wiedźmin rzuca się ponownie na Geralta. Sczepieni ramionami balansują na wąskiej ścieżce. Zmagają się przez chwilę nie mając pola manewru. W końcu Geraltowi wychodzi szarpnięcie z przerzutem przez biodro. Klef spada po drugiej stronie na niższą półkę skalną. Wali głową o ścianę i nieruchomieje.

W sali przebywają przedstawiciele dwóch rad: kapłańskiej i wiedźmińskiej. W sumie 10 osób. Pośród nich naczelny kapłan Vesemir, ze zwieszoną głową, nieruchomy. Gdyby nie ruch ręki na oparciu można by przypuszczać, że kapłan zasnął albo wpadł w omdlenie. Przemawiają wiedźmini, mówią twardo i zdecydowanie, atakują Vesemira.

Wypowiedź ta powoduje duże poruszenie wśród wiedźminów.

Vesemir podnosi rękę.

Geralt w szaleńczym cwale. Za nim w oddali, znacznie spokojniej podąża stary wiedźmin.

Geralt ubiera się w rytualny strój. Pomaga mu stary wiedźmin. Przysięga wiedźmińska i samo nadanie miana atrybutów z tym związanych, wymaga tradycyjnego, niestosowanego i niepraktycznego ubrania i uzbrojenia. Posłużyć tu się można japońskim wzorem wojownika samurajskiego. Kiedyś, przed wiekami, wiedźmini tak walczyli. Można założyć, że tylko hełm z okapem na ramiona i maska bojowa są stosowane jeszcze od czasu do czas i zależnie od okoliczności. Geralt i inni wiedźmini będą, choć rzadko, posługiwać się nimi.

Nadjeżdża samotny jeździec. Jest to wiedźmin ubrany w rytualny strój. Wielki i groźny przypomina drapieżnego skorpiona. Jeden z najlepszych. Hełm z maską spoczywa przed nim, przytwierdzony do kabłąka siodła.

Vesemir umiera. Łapie z trudem oddech, ręce w drgawkach. Uspokaja się nieco kiedy wchodzi Geralt. Coś na kształt uśmiechu pojawia się na twarzy na widok jego odświętnego stroju. Ale nie może prawie mówić. Wyciąga rękę, którą Geralt ujmuje w dłonie.

Geralt nie może wydobyć głosu.

Vesemir patrzy w oczy Geralta tak długo aż Geralt zrozumie, że Vesemir już odszedł. Całuje jego rękę i wstaje.

Przysięga składa się z kilku faz. Są to trzy roty przysięgi; po każdej z nich następuje wręczenie talizmanu, potem mieczy. Geralt jest pogrążony w myślach. Dobiegają do niego formuły i zaklęcia, po których kilkakrotnie mówi "przysięgam". Pojawiają się obrazy, niektóre niejasne i mgliste, inne związane z przeżyciami w Kaer Morhen i z samym Vesemirem.

(ściszenie)

Geralt stoi z zamkniętymi oczami. Słyszy głos Vesemira.

Zbliżenie oczu orła. Zbliżenie oczu Geralta. Orzeł z krzykiem odlatuje.

Za szeregami uczniów pojawia się wiedźmin na koniu. Zatrzymuje się. Nieruchomy przygląda się uroczystości. Geralt jest odwrócony tyłem do niego.

Zbliżenie Visenny, matki Geralta.

Wszyscy odwracają się. Zbliżenie postaci.

Słońce nad wzgórzami daje czerwono-pomarańczową poświatę. Walka się rozpoczęła. Walczą w pełnym uzbrojeniu co zmniejsza szanse Geralta. Jest wolniejszy niż zwykle, jego szkoła uników i psychologicznego zwodzenia przeciwnika nie zdaje egzaminu. Liczą się szybkość, technika i siła. Miecze krzyżują się, ześlizgują się po hełmach. Technika cięć i zasłon jest imponująca. Obaj są świetnymi szermierzami. Żaden z nich nie może zdobyć przewagi i zadać śmiertelnego ciosu. Pojedynek staje się przerażający w swej zaciekłości i żądzy mordu. Thornwald zaczyna się denerwować. Tak długa walka godzi w jego imię niezwyciężonego mistrza. Dyszy ciężko, zmęczony i wściekły zrzuca maskę i hełm. To samo czyni Geralt. Wpatrują się sobie w oczy. Zbliżenie oczu Geralta. Kiedy dochodzi do obustronnego ataku, obydwaj zadają straszne cięcia. Ale nie widać co się stało. Thornwald jakby uważnie patrzy na Geralta i powoli osuwa się na ziemię. Geralt spogląda wokół po twarzach. Wszyscy milczą, żadnej reakcji. Geralt odchodzi.

Geralt wyjechał z Kaer Morhen. Jedzie przełęczą na tle gór, za którymi skryło się słońce. Powoli znika w ciemnej dolinie.

Leżący Geralt otwiera oczy, nasłuchuje, zrywa się i biegnie skulony. Na małym pagórku wśród świerków dostrzega sylwetki ludzi.

Dwóch oprawców próbuje założyć pętlę na szyję dziewczyny. Jeździec I nachylony na Łowczym. W jego szyi sterczy wbity głęboko sztylet. Dziewczyna jest półnaga, ma porwane na sobie szaty. Kiedy Geralt wbiega na polankę, pierwszy podrywa się jeździec, po chwili dostrzegają go pozostali.

Jeździec podchodzi powoli do Geralta.

Jeździec odwraca na chwilę głowę w kierunku Renfri i nie patrząc na Geralta zadaje podstępnie cios mieczem. Geralt uskakuje. Wywiązuje się walka. Geralt wykonuje zwód i tnie przez twarz jeźdźca. Z tyłu ktoś rzuca mu pętlę na szyję. Dziewczyna korzysta z okazji i ucieka. Geralt próbuje się uwolnić ale sznur coraz mocniej wpija się w gardło. Trzech mężczyzn walczy rozpaczliwie, w milczeniu. Geralt słabnie. Stojący naprzeciw niego jeździec próbuje przebić go nożem. Ostatnim zrywem Geralt chwyta jego rękę i wbija nóż w piersi napastnika. Klęka, próbuje jeszcze raz wbić palce po pętlę.

Scenę walki obserwuje jakiś mężczyzna. Widzimy go od tyłu jak naciąga łuk i wypuszcza strzałę.

Ostatni z oprawców wypuszcza nóż z ręki. W jego piersi tkwi głęboko wbita strzała. Pada. Nad leżącym Geraltem pochyla się stary wiedźmin, uwalnia Geralta z pętli. Kiedy Geralt łapie oddech wiedźmin obchodzi pobojowisko. Przystaje nad pierwszym jeźdźcem, który daje oznaki życia. Krótkim ciosem miecza dobija rannego.

Geralt obejmuje głowę rękoma.

Wiedźmin wzrusza ramionami.

Stary wiedźmin wzrusza ramionami.

Stary wiedźmin stoi na drodze. Geralt rusza na koniu patrząc mu w oczy. Podnosi rękę w wiedźmińskim pozdrowieniu. Stary wiedźmin oddaje salut i długo patrzy na niknącą sylwetkę jeźdźca. Widzimy go od tyłu. Jego postać także maleje w trakcie odjazdu kamery.

Przez kamienną bramę wchodzi do miasta białowłosy człowiek ciągnąc za sobą objuczonego konia. Jest późne popołudnie, uliczka jest prawie pusta. Kilku mieszkańców Wyzimy zwraca uwagę na przybysza. Silny, jesienny wiatr targa jego długim, czarnym płaszczem.

Jest to ponury i niechlujny lokal - oświetlony kilkoma okienkami znad powierzchni ulicy. W mroku majaczą jakieś nieciekawe sylwetki siedzących przy stołach. Przed szynkwasem, nieruchomo stoi Geralt, kiedy pojawia się karczmarz.

Geralt rozluźnia się, ściąga płaszcz, spod którego ukazuje się miecz przewieszony na plecach. Geralt bez słowa sięga do pasa i wysupłuje. Kładzie ją na blacie. Karczmarz kręci głową.

Do szynkwasu podchodzi ospowaty drągal, za plecami Geralta staje dwóch innych rzezimieszków.

Ospowaty wyciąga zza pazuchy krótki sztylet.

Stojący z tyłu wytrąca Geraltowi kufel z ręki. Ospowaty chwyta wiedźmina za pas i wznosi sztylet. Geralt okręca się w miejscu wytrącając go z równowagi.

Nie wiadomo kiedy błyska w świetle kaganków miecz wiedźmina. Wibrujący krzyk kobiety towarzyszy krótkiej walce. Ktoś blisko schodków podrywa się, wybiega z oberży. Ospowaty przytrzymując się szynkwasu usuwa się na podłogę z rozrąbaną twarzą. Dwaj pozostali wiją się na ziemi.

W skromnym pomieszczeniu zamkowym, oświetlonym jednym, podłużnym oknem stoi Geralt w otoczeniu strażników. Za stołem, na którym leżą szpargały i pergaminy siedzi komes Velerad. Z boku skryba przy kantorku struga gęsie pióro.

Geralt wydobywa spod kubraka zwitek białej, koźlej skóry.

Geralt ponownie wyjmuje z rozcięcia w kaftanie okrągły medalion na srebrnym łańcuchu

Geralt wchodzi do sieni. W wyciągniętej ręce trzyma medalion. Po lewej stronie sieni, podwójne schody prowadzą do pomieszczeń zamkowych, po prawej widnieje mroczne wejście w dół do podziemi. Geralt schodzi do krypty. Na końcu piwnicznego korytarza widzi rozwarte dębowe drzwi. Wiedźmin staje przy nich. Widzi szereg sarkofagów, płyto jednego z nich jest odsunięta. Medalion wiedźmina jest nadal spokojny. Geralt schyla się i podnosi z posadzki małą kukiełkę, prymitywną lalkę ze słomy i gałganków. Chowa je pod płaszcz i wychodzi.

Wiedźmin bierze pochodnię i podchodzi parę kroków do grubego pala. Wyjmuje lalkę i stawia ją na jego wierzchołku. Pochodnią oświetla lalkę i siebie. Patrzy w górę po oknach obracając się.

W tle okna widzianego z wnętrza majaczy zarys kształtu, jakby głowa z lwią grzywą. Potem zbliżenie czerwonych oczu bestii.

Medalion Geralta zaczyna drgać. Geralt patrzy teraz w okno, w którym majaczy jakiś kształt Z okna dobiega przeraźliwy mlask kończący się jękliwym, zawodzącym tonem. Geralt odpowiada chrapliwym rykiem.

Król Foltest w otoczeniu trzech dostojników siedzi na karle. Trzyma w ręku słomianą lalkę. Jest wzruszony.

Król wstaje i oddaje wiedźminowi kukiełkę.

Z głębi krypty dobiega dudniący odgłos odsuwanej płyty grobowca.

Geralt stoi w połowie schodów prowadzących do górnych pomieszczeń. W sień wchodzi powoli strzyga, człapiąc po posadzce. Olbrzymią głowę okala czerwona, splątana grzywa. Czerwone oczy wbijają się w Geralta. Stoi nieruchomo, nagle kłapnięcie paszczy obnaża rząd białych spiczastych zębów. Skok jaki wykonuje jest niespodziewany. Zakrwawione pazury godzą w wiedźmina. Odskok i piruet. Geralt przesadza balustradę, strzyga leci za nim. Ponowne uniki. Geralt nie ma jeszcze miecza. W nagłym obrocie uderza ją srebrnymi kolcami na rękawicy. Potworny ryk. Strzyga przypada do ziemi i wyje złowrogo. Zbliża się, wiedźmin obchodzi ją półkolem, zmieniając rytm kroków. Idąc rozwija długi srebrny łańcuch. Kiedy potwór spręża się do skoku, srebrny łańcuch oplata jego ciało, ramiona, głowę i szyję. Strzyga wije się po podłodze. Srebro pali jej ciało. Wibrujący, wysoki krzyk poraża uszy. Nagle łańcuch pęka, srebrne ogniwa migoczą w powietrzu. Zaślepiona wściekłością strzyga rzuca się na wiedźmina. Geralt unosi rękę i poraża potwora znakiem magicznym Aard. Strzyga podnosi się i powoli, idąc jak pod wiatr, pokonuje opór znaku. Geralt nagle zdejmuje znak i odskakuje. Uwolniona strzyga traci równowagę i wali się w klatkę schodową do krypty.

Geralt na dziedzińcu stoi z dobytym mieczem. Z sieni wychodzi strzyga. Idzie bardzo wolno charcząc. Staje. Teraz Geralt zbliża się ku niej po kolistym łuku. Miecz wykonuje wolno ewolucje, hipnotyzuje. Wiedźmin wyjmuje słomianą kukiełkę, wyciąga przed siebie. Strzyga zaczyna wyć żałośnie, jękliwie. Wiedźmin rusza, teraz on zagradza wejście do sieni. Z gardła Geralta wydobywa się chrapliwy ryk. Zrywa czepiec. Ukazuje się upiorna, kredowa twarz z czarnymi jak smoła gałkami oczu. Ryk wiedźmina wzrasta. Wiedźmin podnosi miecz i rusza ku niej. Skoncentrowana nienawiść i zła moc uderza kilkakrotnie potwora, który się chwieje i cofa. Cienki kwik poprzedza gwałtowną ucieczkę strzygi, która niknie w zakamarkach przeciwległego skrzydła zamku. Geralt wstrząsany dreszczami stoi przez chwilę, potem rusza w stronę krypty.

Geralt podchodzi do na wpół odsłoniętego grobowca. Wydobywa trzeci flakonik i wypija jego zawartość. Wchodzi do sarkofagu i układa się obok zmumifikowanych zwłok Addy. Z góry dobiega wrzask strzygi. Wiedźmin zasuwa pokrywę. Na piersi kładzie miecz i nakreśla znak Yrden. Zamyka oczy.

Z otwartego grobowca pojawia się Geralt z zapalonym kagankiem. Obok sarkofagu leży na boku kilkunastoletnia blada dziewczyna. Jest naga. Wiedźmin pochyla się nad nią, otwiera oczy, sprawdza usta i zęby. Sięga do rąk. Na rękach są szpony. Transformacja nie zakończyła się jeszcze. Pazury dziewczyny tną wiedźmina po barku przecinając kurtkę i ciało. Geralt uderza ją głową i przyciska do szyi miecz pozbawiając ją tchu. Dziewczyna wije się pod nim. Po chwili zaczyna piszczeć i płakać. Geralt patrzy na jej ręce. Są już normalne.

Geralt niesie dziewczynę owiniętą w jego czarny płaszcz. Przekracza bramę. Rozległe pola. Geralt na koniu z pasem (temblakiem) podtrzymującym chorą rękę.

Na długim stole, przykrytym płótnem lnianym leży na brzuchu Geralt. Opatrunek jest zdjęty. Nenneke pochylona bada jego plecy, bark i rękę. Asystuje jej jedna z sióstr.

Kapłanki podchodzą do bocznego stołu, na którym znajdują się zioła, eliksiry, opatrunki i narzędzia. Przygotowują się do zabiegu.

Podchodzi do Geralta.

Geralt kładzie się ponownie na stole. Nenneke bierze do ręki ostry, zakrzywiony nóż. Zbliżenie twarzy wiedźmina w czasie zabiegu. Jego twarz przebiegają skurcze. Ból jest bardzo silny. Geralt kilka razy mówi po parę słów w odpowiedzi na reprymendę kapłanki.

Głowa wiedźmina opada.

Geralt ostrożnie pogrąża się w las. O zażartości walki świadczy masa strzał powbijanych w pnie drzew.

Geralt wyciąga miecz. Szepcze coś do ucha konia. Idzie dalej sarn wyczuwając bliskie niebezpieczeństwo. Słyszy krzyk. Wiedźmin przedziera się przez zarośla. Na niewielkiej polanie u podnóża kamiennego urwiska leży driada. Próbuje odczołgać się. Przed nią o jakieś pięć kroków coś porusza się powoli, rozgarniając trawy. Tym czymś jest kilkumetrowy skolopendromorf, jadowity wij leśny.

Wij wyczuł już ofiarę i nie reaguje na zbliżającego się Geralta. Szykuje się do ostatniego skoku zwijając esowato swoje długie cielsko. Geralt nie ma czasu. Tnie mieczem, byle jak, po ogonie potwora aby odwrócić jego uwagę od driady. Wij z sykiem zwraca się ku niemu. Geralt doskakuje i tnie dwa razy u nasady głowy. Wij jest bardzo szybki. Za każdym razem skręca swoje cielsko tak, że miecz uderza w chitynowe płyty pancerza. Teraz Geralt obchodzi szybko potwora nie pozwalając sprężyć mu się do skoku. Przyklęka aby zadać cios od dołu, w miękką część ciała ale wij przypada do ziemi i atakuje Geralta. Walka trwa. Paszcza potwora, głowa wiedźmina, jego miecz w błyskawicznych mignięciach. Geralt odskakuje o kilka kroków i staje. Wyciąga zza pasa długi sztylet. Ujmuje go w drugą rękę, trzymając przy swoich piersiach. Miecz podnosi w górę i zastyga w bezruchu wbijając wzrok w wyłupiaste oczy stwora. Wij bardzo wolno zbliża się. Jest nieufny i ostrożny, oczy Geralta osłabiają go, odbierając moc. Twarz wiedźmina blednie, oczy ciemnieją. Geralt obnaża dziąsła, wydając wściekły warkot. Wij wznosi się na wysokość człowieka i też nieruchomieje. Geralt bardzo powoli zmienia położenie miecza. Odbity od klingi blask słońca miga co chwilę w oczach potwora.. Oślepia go i dezorientuje. Kiedy Geralt topie nogą wij atakuje. Geralt przypada do ziemi, okręca się i wbija nóż w gardło gada. Wij jest teraz nad nim, w mchu zakłóconym ciosem wiedźmina. Z niewygodnej pozycji, przy ziemi, Geralt tnie wzdłuż dolnej części odwłoka i rzuca się w bok unikając ogona. Stwór jest niesamowicie żywotny ale walczy już na ziemi, nie ma siły na szybki atak. Geralt kończy walkę dwoma ciosami miecza. Wiedźmin oddycha ciężko, po czym podchodzi do leżącej młodej kobiety.

Geralt delikatnie obraca dziewczynę. Strzała przeszła na wylot powyżej lewej piersi. Wiedźmin pociąga palcami po ostrzu struły, próbuje językiem po czym gwałtownie wypluwa.

Geralt gwiżdże krótko na dwóch rękach. Bardzo się spieszy. Wyciąga miecz.

Kładzie rękę Morenn na końcu strzały. Dziewczyna orientuje się o co chodzi. Geralt ucina strzałę długim, błyskawicznym pociągnięciem miecza. Na polance pojawia się koń. Geralt wydobywa z juków skórzaną sakwę a z niej flakon. Smaruje maścią wystający koniec strzały i wyciąga ją z pleców dziewczyny. Teraz rozcina nożem kubrak, obnaża pierś Morenn. Ciało wokół rany jest sine. Wiedźmin wysysa rany na ile się da, plując czerwoną zawartością. Wciera maść wymieszaną z pajęczyną, którą wyciągnął z trawy i krzaków. Zastanawia się przez chwilę. Podchodzi do martwego wija i wyciska z jego kłów kroplę jadu. Podaje ją Morenn na liściu.

Morenn rozchyla usta, wysysa kroplę jadu, patrzy na Geralta, jej oczy uciekają w głąb, traci przytomność.

Levecque zeskakuje z konia podchodzi do Geralta, taksuje go wzrokiem, później patrzy na Morenn.

Morenn ociąga się. Patrzy na Geralta. Ten lekko kiwa głową.

Geralt wydaje nagle przeciągły okrzyk. Jego koń rusza gwałtownym galopem tak, że Morenn z trudem utrzymuje się w siodle. Staranowany koniem Levecque pada na ziemię. Z pełnego obrotu Geralt wydobywa miecz i tnie olbrzyma przez skroń. Potem Kosookiego rozchlastuje w krwawe "X". Cięcia są tak szybkie, że nie widać co się właściwie zdarzyło. Obydwaj padają na ziemię. Krępy posyła strzałę za Morenn, która niknie w lesie. Wyciąga z kołczanu drugą. Geralta otaczają żołnierze wydobywając w biegu łuki. Geralt uderza w nich znakiem Aard. Kilku się przewraca, inni cofają się jak po uderzeniu. Krępy celuje w Geralta. W tym czasie Levecque podrywa się z ziemi.

Przez moment okrążają się, potem Levecque atakuje w dwóch skokach. Cięcie i unik Geralta. Levecque jest znakomitym szermierzem - teraz bezradnym wobec umiejętności wiedźmina. Klingi nie krzyżują się mimo wyszukanych ewolucji najemnika. Levecque wydobywa sztylet, szachuje nim Geralta pozorując atak. Geralt uchyla się przed ciosem sztyletu, wtedy Levecque tnie poziomo na wysokości ud. Geralt zawirowuje ,,gwiazdą" również poziomo, całym ciałem, nie dotykając ziemi nad klingą przeciwnika. W tej niesamowitej pozycji jego miecz przecina w pasie Levecquea. Ale szczegółów akcji znów nie widać. Najemnik osuwa się na ziemię. Teraz Geralt zwraca się do Krępego z łukiem. Bierze miecz oburącz widząc wycelowany łuk. Krępy zaczyna krzyczeć na swoich łuczników, kiedy strzała przebija mu gardło. Od ściany czarnego lasu lecą z sykiem setki strzał. Koszą nastrogskich najemników. Lecą bez przerwy jak rój szerszeni. Geralt stoi jak skamieniały. Resztki wojaków dopadają koni, inni uciekają w las. Geralt zostaje sam na drodze. Wokół głucha cisza. Wiedźmin rozgląda się, mruga gwałtownie. Gdyby nie ciała zabitych, to wszystko co się zdarzyło, mogłoby być snem.

Z lasu wychodzi mała jakby przezroczysta dziewczyna. Zbliża się do Geralta. Wydaje się, że barwa ciała a także ubioru zmienia swój odcień w miarę zmiany otoczenia. Geralt nie wie czy jest to umiejętność magicznej metamorfozy czy też sztuka wdiviałego maskowania, wykorzystania gry światłocieni

Driada prowadzi wiedźmina przez polanę, pokazuje mu wejście do szałasu. Wnętrze szałasu stanowią skóry i surowe, poskręcane fragmenty spękanych ze starości pni i konarów, przystosowanych do różnych funkcji życiowych. Geralt zdziwiony rozgląda się wokół.

Geralt odwraca się szybko, przyklęka i pochyla głowę. Eithne jest piękną, w sile wieku kobietą, ubraną w białą tunikę.

Geralt zastanawia się przez moment.

Geralt milczy.

Eithne wychodzi z szałasu, za nią podąża Geralt.

Nad niewielkim jeziorem, oparta o sosnę, siedzi Morenn. Ma oczy zamknięte. Otwiera je słysząc kroki nadchodzącego Geralta. Wyciąga ku niemu rękę.

Geralt siada. Milczą oboje. Geralt wyraźnie zbiera się aby coś jej powiedzieć.

(dodaje szeptem)

Kładzie głowę na jego kolanach.

Sylwetka stojącej tyłem Eithne. W oddali znika na koniu Geralt.

W kamiennych ruinach widnieje wejście do lochu. Kilkunastu mieszczan i gapiów w milczeniu wpatrują się w czarny otwór - częściowo zagruzowane wejście do podziemi.

Zza załomu muru wychodzi przybysz, smagły z kędzierzawymi, kasztanowatymi włosami ubrany w brunatną tunikę na watowanym kaftanie.

Pryszczaty sięga za pazuchę. Rzeźnik gwiżdże na palcach: z tłumu mieszczan wychodzi dwóch krępych osobników z patkami do głuszenia zwierząt w rzeźni.

Pryszczaty i rzeźnik wyciągają długie noże.

Zza ruin wychodzą dwie Zerrikanki, sławne wojowniczki i mistrzynie we władaniu szablą. Ubrane są w rysie skóry, kolczugi i rękawice. Ich twarze są charakterystycznie wytatuowane. Na ich widok pryszczaty i rzeźnik nieznacznie wypuszczają noże, cofają się. Z czeluści w ruinach słychać chrobot, po chwili pojawia się Geralt ciągnąc cielsko bazyliszka za długi, jaszczurczy ogon. Oddycha ciężko.

Wójt drżącymi dłońmi wylicza z sakiewki nagrodę. Geralt rozgląda się. Szybkim spojrzeniem ocenia sytuację, domyśla się co się wydarzyło. Kiwa głową.

Rzeźnik z pryszczatym wycofują się.

Wyższa z dziewcząt doskakuje do pryszczatego. Wyciągnięta zza pleców szabla tnie opryszka przez szyję, ucina mu głowę. Wrzask tłumu i paniczna ucieczka.

Borch kiwa głową kwitując reakcję Zerrikanek na ostatnie słowa wiedźmina.

Borch wstaje i wychodzi na zewnątrz, Zerrikanka podąża za nim w eskorcie. Druga zostaje, przymila się do Geralta.

Zerrikanka przechyla się do niego, zaczyna całować Geralta. Ta cała rozmowa przebiega w trakcie uczty, intensywnego popijania, uśmiechów uwodzicielskich i szturchnięć Zerrikanek oraz wyraźnego upijania się Geralta. On nie jest odporny na alkohol. Można przyjąć, że ta przygoda jest dla niego czymś nowym, niespotykanym i trochę mu imponuje znajomość z Borchem i jego towarzyszkami.

Pośrodku duża kadź wypełniona ciepłą wodą. Geralt ochlapuje twarz i potrząsa głową. Do izby wbiegają wśród pisków dwie nagie Zerrikanki. Za nimi Borch w tunice. Wszyscy zanurzają się w wodzie.

Drogę przed mostem zagradza wielka belka osadzona na drewnianych kozłach. Przy zaporze czterech halabardników w skórzanych kurtach i kolczych kapturach. Nad zaporą purpurowa chorągiew ze znakiem srebrnego gryfa. Do mostu podjeżdżają Geralt, Borch i Zerrikanki.

Spod domku mytnika wychodzi setnik, podoficer w barwach Caingorn. Za nim jegomość z lutnią, w kapeluszu ze srebrną klamrą i czaplim piórem.

Geralt jest jeszcze pod wpływem piwa. Chce też zaimponować Zerrikankom. Borch mityguje.

Geralt zsiada z konia i idzie do Jaskra aby się z nim powitać. Otwiera ramiona. Jaskier odskakuje.

Uderza w struny lutni i zaczyna improwizować. Jest to jedna zwrotka piosenki na okoliczność ich spotkania i pogoni za smokiem.

Geralt, Borch i Jaskier siedzą na pniakach przy ognisku, na którym piecze się zając. Kilkadziesiąt metrów od nich widoczna zapora na moście, strażnicy i kręcący się setnik królewski. Jaskier uderza w struny lutni.

Odkłada lutnię.

Czarodziejka Yennefer nadjeżdża z oddali. Zbliża się. Popędza konia.

Jaskier nalewa napój do skórzanych kubków. Podaje Zerrikankom, Borchowi, potem Geraltowi.

Borch wypija, strząsa pianę.

Kiedy odchodzą kilkanaście kroków od ogniska Borch wstrzymuje Geralta.

Do mostu zbliżają się galopem dwaj jeźdźcy. Jednym z nich jest Yennefer, piękna czarnowłosa kobieta - czarodziejka. Drugim - posłaniec króla. Setnik podnosi rękę. Yennefer zwalnia, dostrzega Borcha i Geralta, stojących obok. Wbija wzrok w wiedźmina. (Zwolniony klatkaż).

Yennefer nie odpowiada. Patrzy na Geralta, który, wyraźnie speszony, nie wie co począć.

Yennefer nie odpowiada, spina konia i wjeżdża, wraz z przewodnikiem, na most. Borch spod oka przygląda się wiedźminowi.

Kilka godzin później. Setnik już mocno podchmielony kończy ogryzać kość. Geralt w oddaleniu patrzy na rzekę, odwraca się i podchodzi do ogniska.

Geralt pokazuje talizman.

Kawalkada w milczeniu szybko przejeżdża przez most. Borch podjeżdża do Geralta, chce go spytać o zmianę decyzji ale wiedźmin popędza konia, chce uniknąć rozmowy. Borch rezygnuje.

Wokół namiotu straż królewska. Przed namiotem stoją Geralt i Borch. Dalej Zerrikanki przy koniach. Odchylając połacie płótna wychodzi opasły wielmoża, kanclerz Gyllenstiern.

Gyllenstiern wściekle poprawia pas.

Do biwaku podchodzi Geralt i Borch. Jaskier siedzi już wśród rębaczy i krasnoludów. Zerrikanki, na znak Borcha, odchodzą z końmi w ciemność. Jaskier pociąga mocno z gąsiorka.

Boholt kiwa głową i gestem zaprasza do ogniska.

Zapada niezbyt przyjazne milczenie.

Rębacze i krasnoludy parskają śmiechem.

Yennefer odwraca się i odchodzi.

Yennefer stoi tyłem w pełzającym blasku ognisk biwaku królewskiego. Widoczny jest namiot Niedamira, sylwetki łuczników oraz kontury wyprzężonych furgonów.

Yennefer nie odwraca się

Yennefer odwraca się gwałtownie do wiedźmina.

Zbliżenia kopyt przejeżdżającego oddziału łuczników. Rozszerzony kadr pokazuje w skrócie perspektywicznym konnicę króla Niedamira, później orszak królewski, za nim furgony i wozy.

Wozy rębaczy, idących wraz z przewodnikami hołopolskimi w awangardzie kolumny, jadą ostrożnie wąską drogą, poniżej której jest przepaść. W dole rwący potok Braa. Od czoła kolumny dojeżdża Zdzieblarz. Rębacze prowadzą przy pyskach powożące konie. Geralt wstrzymuje konia. Zza zakrętu pojawia się oddział łuczników. Na przedzie Niedamir, szczupły, piegowaty młodzieniec, za nim opasły kanclerz Gyllenstiern. Geralt skłania głowę; król wyniosłym ruchem ręki kwituje jego gest.

Geralt przyłącza się do kanclerza. Jadą stępa, przed nimi o długość konia Niedamir w otoczeniu dwóch przybocznych strażników.

Geralt jedzie na końcu orszaku w towarzystwie Borcha i Zerrikanek. Przed nimi wąwóz zwęża się ponownie. Z jednej strony piętrzą się spadziste, skalne zbocza, z drugiej - przepaść.

Niedamir chce zagarnąć jakieś księstwo. Eyck z Denesle broni dziewic przed smokami.

Jadą dalej w milczeniu. Nagle kolumna staje, jakieś krzyki dobiegają od czoła pochodu.

Vea ze ściągniętą dziwnie twarzą mówi kilka niezrozumiałych słów.

Z wąwozu dobiega głuche dudnienie. Podnosi się gęsty obłok kurzu.

Geralt gwałtownie spina konia.

Widok skalistych gór, z których zboczy toczy się lawina. Wielkie głazy szybują w powietrzu.

Geralt przedziera się w czarnym obłoku. Zeskakuje z konia i biegnie. Przed nim wyłaniają się straszne obrazy pogruchotanych, przywalonych wozów i ludzi, oszalałych koni. Rumowisko skalne jest miejscami trudne do pokonania. Z piargów stacza się ciągle masa skalna. Geralt nic nie widzi, potyka się, pełznie do przodu. Lawina ustaje. Wiedźmin wpada na zapadający się drewniany mostek, będący fragmentem drogi nad górskim strumieniem. Widzi zsuwającą się w przepaść, poranioną Yennefer. Drewniana platforma chyli się coraz mocniej. Geralt zjeżdża po niej do poziomu dziewczyny, która łapie go za pas. Wiedźmin wbija sztylet w szparę między deskami, oburącz trzyma się rękojeści kiedy most przechyla się prawie do pionu. Wiszą.

Do skraju przepaści dobiega Jaskier. Za nim rębacze, krasnoludy i Gyllenstiern.

Nikt ze stojących nad urwiskiem nie reaguje.

Ręce czarodziejki przesuwają się wokół pasa Geralta.

Geralt podciąga nogę czyniąc z niej oparcie. Yennefer wciąga się na nią, chwyta Geralta za szyję.

Do stojących nad urwiskiem dobiega Eyck. Rzuca linę Jaskrowi. Jaskier pochyla się nad przepaścią i spuszcza sznur.

Ręce Yennefer puszczają wiedźmina. Geralt uwalnia jedną rękę i chwyta za kubrak. Niesamowity wysiłek odbija się na jego twarzy. Palce na rękojeści sztyletu powoli rozsuwają się, kiedy przed jego twarzą pojawia się rzucony sznur.

Krasnoludy wraz z Jaskrem wyciągają na urwisko czarodziejkę i wiedźmina. Ona wstaje szybko i odchodzi. Geralt zbliża się do stojących opodal Boholta i Zigrina.

Boholt powoli wyciąga miecz. Geralt zbliża się na wyciągnięcie ręki. Jego oczy są czarne, twarz upiorna.

Boholt wypuszcza miecz. Krasnolud chwyta w ręce topór bojowy. Geralt zwracając się do Zigrina:

Następują dwa błyskawiczne, niewidoczne cięcia krzyżowe. Szeroka broda krasnoluda ucięta jest w "szpic".

Na skraju lasu biwakuje grupa ludzi, którzy uszli z życiem. .Jest ich niewielu. Ocalał król Niedamir, kanclerz, siedmiu łuczników, rębacze, krasnoludy, Eyck, Yennefer, Jaskier, Geralt, Borch i dwie Zerrikanki. Niektórzy są obwiązani bandażami, utykają. Szykują się do odjazdu. Eyck z Denesle, uzbrojony, z kopią, stoi na pagórku.

Geralt idzie do konia, rozgląda się zdziwiony. Nigdzie nic widać Borcha i jego Zerrikanek. Jaskier idący za nim jest także zaskoczony.

Od strony gardzieli wąwozu biegnie Kozojed i kilku hołopolskich przewodników wysłanych na zwiady.

Cała grupa dopada do koni. Przejeżdża przez krótki wąwóz, który kończy się usypiskiem jasnych skał. Za nimi teren opada lekko na trawiastą, pagórkowatą halę, zamkniętą ze wszystkich stron wapiennymi ścianami. W ścianach otwory wejścia do jaskiń. Boholt, który pierwszy osiąga barierę głazów, zatrzymuje konia i staje w strzemionach.

Zza głazów pokazują się kolejno głowy przybyłych. Na każdej twarzy maluje się bezdenne zdumienie. Nikt się nie odzywa. Powolna panorama ujawnia widok dużego stworzenia.. Jest to złoty smok, pokryty łuskami z rozwiniętymi, nieruchomymi skrzydłami. Sylwetkę smoka otacza lekka poświata.

Rębacze i krasnoludy zsuwają się ze skałek. Zaczynają gorączkowo zbroić się. Eyck z Denesle zakłada na siebie pancerze. Pomaga mu Gyllenstiern. Łucznicy zajmują pozycje wzdłuż skał.

Nikt nie zwraca uwaga na prośby poety. Jedynie Boholt obrzuca spojrzeniem wiedźmina.

Geralt siedzi, oparty o skałę. Uśmiecha się szyderczo.

Łucznicy zsuwają się przerażeni ze swych pozycji. Nad nimi wszystkimi w kotlince skalnej przewala się kłąb płomieni i dymu. Po chwili daje się słyszeć potężny, metaliczny głos

Wszyscy stoją nieruchomo, po chwili zaczynają spoglądać na siebie tak jakby znaleźli się w innej rzeczywistości.

Pierwszy otrząsa się Eyck z Denesle. Wdrapuje się na brzeg skał.

Eyck wsiada na konia. Zatrzaskuje zasłonę hełmu, bierze kopię od jednego z łuczników i rusza do szarży. Eyck gna po polu ze schyloną kopią. Smok, przypłaszczony do ziemi rusza prosto na atakującego rycerza. Eyck zmienia nieco kierunek ataku i przerzuca kopię nad głową konia. Dochodzi do zwarcia przeciwników. Zbliżenie rycerza, który podnosi się w strzemionach. Ogon smoczy wymiata go z siodła. Koń bez jeźdźca galopuje dalej. W powietrzu wirują blachy zbroi i kopia. Eyck nieprzytomny wali się na ziemię. Ludzie ponownie kryją się poniżej linii grzbietu.

Nad ludźmi przelatuje kolejny obłok ognia i żaru.

Niedamir zwraca się do Gyllenstierna:

Król wsiada na konia.

Skromny orszak królewski odjeżdża w stronę wąwozu.

Boholt patrzy na Yarpena Zigrina. Yarpen kiwa głową.

Geralt zaczyna się śmiać. Jego śmiech przypomina piłowanie drzewa. Idzie do konia.

Jaskier dosiada wierzchowca. Ruszają. Ale Geralt skręca na pole, w stronę jaskiń, ponagla konia. Krzyk wściekłości pozostałej kompanii. Rębacze i krasnoludy nie mają konia.

Kozojed dostaje kijem przez łeb, inny krasnolud poprawia kopniakiem.

Kozojed umyka ze swoimi ludźmi.

Rębacze i krasnoludy wychodzą na pole. Przed nimi jedzie Yennefer na koniu. Przechodzi w galop, zbliża się do Geralta i Jaskra.

Rębacze i krasnoludy obchodzą zwartą grupą rejon wokół jaskiń.

Geralt i Jaskier zawracają, widzą nadjeżdżającą Yennefer i dalej rębaczy.

Yennefer zawraca konia i jedzie w stronę rębaczy i krasnoludów.

Przed wejściem banda rębaczy osacza małe niemowlę smocze. Przerażone smoczątko podskakuje w trawach. Krasnoludy pohukując okrążają małe zwierzę, w rękach mają topory i miecze.

Yennefer nadjeżdża. Za nią, w znacznej odległości galopuje Geralt. Czarodziejka zeskakuje z konia.

Biegnie przez trawy. Rębacze i krasnoludy kopią młodego stwora, przewracają go, śmieją się. Yennefer wpada między nich.

Pada na smocze niemowlę i zakrywa je własnym ciałem. Niszczuka łapie ją za włosy, odciąga. Yennefer zwraca ku nim dłoń, z której strzelają błyskawice. Dwóch krasnoludów pada z krzykiem. Boholt podnosi miecz.

Miecz Boholta wylatuje w powietrze. Geralt długim ciosem tnie przez jego twarz. W niewidoczny sposób tnie pozostałych, którzy padają na ziemię. Reszta rozstępuje się, tworząc szeroki krąg. Geralt omiata ten krąg mieczem

Z głębi jaskini wydobywa się metaliczny ryk smoka. Wypadają z niej w galopie Borch i dwie Zerrikanki. Jadą na tle, pozostawionych za nimi, kłębów ognia. Pędzą za uciekającymi. Yennefer odwraca głowę od tego widoku. Zaczyna płakać obejmując smoczątko.

Geralt odwraca się w stronę wąwozu. Borch i Zerrikanki zniknęli w pogoni. Są sami. Daleko pojawia się Jaskier.

Siedzą wokół ogniska. Geralt, Jaskier i Yennefer trzymająca śpiące smoczątko. Nagle, jak spod ziemi dosiada się do nich Borch. Chwila milczenia.

Geralt kiwa głową.

Geralt milczy, rozkłada ręce, nie wie co powiedzieć.

Chwila intensywnej ciszy. Wymiana spojrzeń.

Borch wyciąga ręce, Yennefer podaje mu śpiące smoczątko.

Kiedy zostają sani Yennefer podnosi głowę i patrzy na Geralta.

Z daleka nadjeżdża Geralt. Zbliża się. Pojawia się w warstwie dźwiękowej piosenka śpiewana przez Jaskra. Jest to kiepska piosenka zarówno w melodyce jak i w tekście. Na modłę katarynki. Jaskier wyśpiewuje smętne frazy o miłości, tęsknocie i samotności.

Karczma jest już pusta. Jaskier śpiewa ciągle to samo kiedy wchodzi Geralt. Staje w drzwiach przysłuchując się słowom poety. Jest poruszony. Do silnie pijanego Jaskra podchodzi karczmarz. Uderza dłonią w stół.

Geralt powoli odwraca głowę ku niemu i patrzy. Mówi chrapliwym szeptem.

Wiedźmin zrzuca z siebie rynsztunek, dwa miecze, juki, nóż, opończę. Zwala to na stół i ławę. Siada naprzeciw Jaskra.

Geralt milczy

Geralt patrzy na niego bez słowa, wstaje, zaczyna zbierać swoje rzeczy.

Jaskier sięga po lutnię i zaczyna śpiewać. Jest to pieśń dotycząca Geralta (choć bezimienna), jego losu, rozdarcia, poszukiwania. Kiedy milknie Geralt siedzi nieruchomo.

Kładzie głowę na stale, zasypia.

Novigrad, wielkie portowe miasto, główny ośrodek handlu, kupiectwa i rzemiosła. Geralt idzie uliczką miasta. Mija placyk, na którym, w kamiennym, rozwartym cokole płonie ogień. Przechodzący ludzie zdejmują czapki i oddają pokłon ogniu. Dwóch strażników w czarnych szatach obserwują przechodniów.

Pod niewysokim balkonem grupka gapiów obserwuje niecodzienne zdarzenie. Na balkonie, młoda, jasnowłosa kobieta wygraża stojącemu na ulicy mężczyźnie w śliwkowym kapelusiku z białym piórkiem i ciska w niego różnymi przedmiotami, po które wpada co chwila do wnętrza izby. Mężczyzna uskakuje właśnie przed lecącą doniczką.

Jaskier uskakuje przed lecącym garnkiem.

Cynowa misa leci w ich kierunku.

Jaskier podnosi z ziemi męskie spodnie z dwukolorowymi nogawkami.

Vespula ciska słoikiem z konfiturami. Tłum gapiów reaguje żywo - ludzie śmieją się i biją brawo.

Jaskier rzuca się i przewracając się łapie tuż nad ziemią lutnię.

Za odchodzącymi wybiega z bramy Vespula. Jaskier rzuca się do ucieczki i niknie za rogiem. Gniew Vespuli skupia się na Geralcie.

Geralt odchodzi godnie pośpiesznym krokiem.

Wchodzi do oberży.

Jaskier ostro pociąga kciukiem po strunach lutni.

Jaskier wiesza lutnię na sterczącym haku i siada przy stole.

Przy centralnym stole alkierza pod słupem udekorowanym warkoczami czosnku i pękami ziół posila się kędzierzawy, pucołowaty niziołek w żółto-zielonej kamizeli. Na widok przybyszów zastyga w bezruchu wyraźnie przestraszony.

Niziołek wpatruje się cały czas w Geralta.

W tym momencie drzwi alkierza otwierają się z hukiem i do środka wpada drugi Dainty Biberveldt.

Dainty (pierwszy) nurkuje błyskawicznie pod stołem przewracając ławę. Dainty II w ostatniej chwili zatrzaskuje drzwi. Spod stołu wyskakuje jakiś stwór i dopada do drzwi. Geralt chwyta go, przydusza do ziemi i przykłada miecz do karku.

Do alkierza wpada karczmarz.

Monstrum podobne jest do szerokonosej małpy, przy czym nos zwisa mu do brody. Długie, spiczaste uszy sterczą do połowy nad głową, dalej opadają. Żałosny obraz dopełniają szerokie, naleśnikowate usta i wybałuszone ślepia.

Karczmarz próbuje uderzyć dopplera. Geralt zasłania go.

Dainty bierze zamach, powstrzymuje go Jaskier.

Dainty łapie oddech, trzymając się za serce.

Geralt patrzy z niedowierzaniem na poetę. Jego ciało zaczyna drgać od nietypowego śmiechu.

Karczmarz wypada z alkierza i wybiega na ulicę.

Jaskier zwraca się do dopplera.

Geralt z Jaskrem idą ulicą prowadząc między sobą dopplera na srebrnym łańcuchu przywiązanym do szyi. Widać ich z tyłu jak oddalają się. Duduś podskakuje wesoło co pewien czas. Za nimi w kadr wchodzą dwie sylwetki strażników świątynnych. Są w czarnych szatach i skórzanych czapkach. Jaskier odwraca się nerwowo.

Jaskier bierze dopplera, przytrzymując go jedną ręką, tak jak nosi się dziecko.

Idą jeszcze przez moment. Doppler patrzy z bliska na twarz Jaskra.

Doppler wydłuża wargi w ciup i cmoka przesyłając buziaka poecie. Geralt znowu zaczyna drgać od stłumionego śmiechu. Jaskier zrzuca dopplera na ziemię. Jest wściekły.

Wchodzą na nieduży placyk wśród kamieniczek kupieckich. Na środku pręgierz.

Geralt znika w pobliskiej bramie. Doppler zaczyna się wiercić i gmerać przy łańcuchu.

Jaskier się waha. Z bramy wychodzi Geralt ciągnąc dwa konie. Podchodzi do pręgierza i patrzy na przerażoną twarz Jaskra, który widzi coś za jego plecami.

Geralt daje wodze Jaskrowi.

Poprawia miecz.

Z dwóch uliczek na plac wychodzą czarni strażnicy. Jest ich ośmiu. W rękach trzymają dziwnie wyglądające krążki, jak gdyby kawałki zwiniętych lin. Zza ich pleców wysuwa się mężczyzna w białym kaftanie i szarym płaszczu ze złotym łańcuchem na piersiach.

Chappelle podchodzi i staje kilka kroków przed nimi. Jaskier skłania głowę.

Geralt zbliża się do Chappelle i mówi ściszonym głosem.

Chappelle blady jak śmierć patrzy w czarne oczy wiedźmina.

Chappelle uśmiecha się.

Podjeżdżają ku zaroślom nad brzegiem małej rzeki. Geralt zeskakuje z konia. Bierze dopplera i stawia go na ziemi rozplątując łańcuch.

Płonie ognisko, nad którym pieką się wypatroszone ryby. Cała trójka pożywia się. Jedzenia jest w bród. Jaskrowi odbija się.

Doppler pociąga głośno nosem.

Moszczą sobie legowiska i kładą się do snu.

Kładą się pod lichymi derkami.

Jaskier wstaje i podchodzi do legowiska dopplera. Kładzie się przy nim, obejmuje go ramieniem, naciąga derki.

Dudu mości głowę na jego piersiach i zamyka oczy. Jaskier z rękami pod głową patrzy w niebo.

Geralt i Jaskier jadą w milczeniu wzdłuż brzegu.

Geralt nie reaguje. Jadą dalej. Z drzewa podrywa się kruk i nadlatuje ku nim. Jaskier wyciąga rękę. Kruk siada na niej. Jaskier śmieje się.

Kruk kiwa głową przecząco. Podrywa się i siada na ręce Geralta. Zagląda mu w oczy.

Kruk kracze. Zagaduje coś.

Kruk znowu kracze i odlatuje.

Geralt zsiada z konia. Patrzy na przyjaciela.

Śmietnik miejski - olbrzymia kupa gnijących resztek, gnoju i wszelkich odpadków, przylega do murów miejskich. Poniżej w oddali, za pasmem błoni, na których tlą się ogniska spalanych śmieci, widać wstęgę rzeki. Geralt wolno skrada się wzdłuż muru. Zatrzymuje się i rozgląda. Jego twarz jest trupioblada, oczy czarne. Wiedźmin zażył eliksiry przed walką. Geralt ostrożnie wyciąga miecz z pochwy. W odległości 10 kroków od niego kupa odpadków porusza się, zaczyna falować. Wiedźmin rzuca się w to miejsce kiedy spod śmieci wyskakuje ku niemu najeżona kolcami macka. Geralt ucina ją ale sam wpada po uda w grząskie gnojowisko. Śmietnik eksploduje, gęsta smrodliwa maź rozbryzguje się wyrzucając z głębi niekształtne odpadki. Na powierzchni pojawia się ogromny, bulwowaty korpus smagający powietrze trzema mackami i kikutem czwartej. Geralt odrąbuje jeszcze jedną mackę. Dwie pozostałe oplatają go. Sunie ku niemu ohydny łeb a właściwie paszcza pełna klockowatych zębów. Macki wywlekają Geralta z mazi, ciągną do paszczy. Wiedźmin tnie gębę końcem miecza, macki puszczają, teraz Geralt tnie na odlew i całej siły. Potwór bryzga jakąś mazią. Wiedźmin rzuca się i wbija ostrze miecza między fosforyzujące oczy. Odnóża potwora drgają i bezwiednie oplatają jeszcze ciało Geralta. On uwalnia się, odrąbując je uważnie i bez pośpiechu. Oddycha ciężko oparty na mieczu. Krzywi się niemiłosiernie, wyraźnie pod wpływem smrodu, który go otacza i którym jest przesiąknięty.

Yennefer siedzi przed zwierciadłem zmywając barwiczkę z powiek i rzęs kiedy wchodzi Geralt.

Yennefer bierze flakon i podchodzi do Geralta zatykając nos.

Geralt podchodzi do balii. Drżącymi rękami odkłada flakon. Łapie się za brzeg balii i przykuca. Jego ciałem wstrząsają drgawki. Pot płynie po twarzy.

Yennefer nadal przed lustrem. Geralt okrywa się wełnianą narzutą, siada na łóżku.

Yennefer widzi w lustrze wiedźmina, który się krzywi.

Yennefer wstaje gwałtownie i gniewna podchodzi do wiedźmina.

Geraltem wstrząsają skurcze.

Yennefer bierze kaganek.

Yennefer ogląda z bliska ciało Geralta. Pochylona, delikatnie wodzi ręką po jego szyi, karku, plecach. Jej bezwiednie czuły dotyk działa podniecająco.

Yennefer siada koło Geralta.

Geralt obejmuje Yennefer, zaczyna ją całować. Ona po chwili budzi się z namyślenia, odwzajemnia pocałunki.

Geralt nachyla się i gasi kaganek.

Na uliczce spory nich. Ludzie zmierzają na rynek. Wśród nich Yennefer z czarną woalką na głowie.

Geralt wchodzi do oberży od strony gościnnej.

Pozostali wybuchają śmiechem.

Znowu śmiech.

Z zaplecza wychyla się oberżysta.

Zapada cisza.

Grupa podpitych szepcze coś między sobą. Do Geralta podchodzi oberżysta ze śniadaniem.

Geralt wpatruje się w miskę, odeszła mu ochota na jedzenie. Jeden z mężczyzn podchodzi do niego.

Młodzieniec strąca miskę Geralta na ziemię.

Geralt podnosi się wolno.

Błyskawicznie przejeżdża palcami przez oczy napastnika. Drugą ręką zadaje krótki cios w grdykę. Prawie jednocześnie wyrzuca nogę i kopie w krocze. Młodzieniec pada na ziemię i leży zwinięty, z podkulonymi nogami. Geralt podchodzi do stołu z pozostałymi młodzieńcami. Tamci ponownie siadają.

Tamci siedzą bez ruchu. Mignięcie ręki Geralta. W dłoni trzyma miecz.

Młodzieniec II przerażony kiwa głową przecząco.

Młodzieniec zamyka oczy i zakrywa twarz rękoma. Geralt odwraca się i wychodzi.

Geralt siedzi na kamiennych schodkach cały w oparach. Ma na głowie białe przykrycie jak większość gości. Do pokoju łaziebnego wchodzi jeszcze jeden mężczyzna. Przysiada się do dwóch siedzących w odległym rogu. Zanim przykrywa głowę Geralt rozpoznaje w nim Gwidona, hrabiego Falwicka. który kiedyś w brokilońskim lesie dowodził najemnikami. Geralt wytęża słuch ale spiskowcy pochyleni ku sobie mówią zbyt cicho.

Na rynku kłębi się od ludzi, pełno straganów, kramów, wozów i koni. Na podwyższeniu pręgierz z przywiązanym człowiekiem, którego gawiedź obrzuca błotem i łajnem. Kilku wyrostków goni elfkę z córką, ciskają w nie kamieniami. Dają się słyszeć

Geralt przeciska się w ciżbie, zbliża się do błękitnego baldachimu, pod którym urzęduje starosta Herbolth przyjmując licznych interesantów.

Geralt odwraca się. Stoi przed nim człowiek o bladej twarzy i szarostalowych oczach. Twarz bez rzęs i brwi jest jak niesamowita maska.

Geralt kiwa głową, obserwuje Marrangę bez słowa.

Twarz Marrangi tężeje.

Geralt odpina pas, oddaje miecz.

Na widok Geralta, Herbolth kordialnie unosi dłonie.

Nie przejmuj się Dermotem. Dobywa broni wyłącznie na mój rozkaz.

Do rozmawiających podchodzi Marranga.

Podchodzi do Marrangi. Jego twarz potwornieje.

Geralt wyszarpuje z rąk renegata miecz.

Jak najszybciej.

Geralt w zaułku, schowany w bratnie wpatruje się w domostwo czarodzieja Istredda. Na ulicy słychać krzyki, brzęk bitych szyb, tupot biegnących ludzi. W sieni chroni się uciekający mężczyzna, za nim wpada kilku opryszków z grubymi pałkami. Geralt wyciąga miecz i kręci nim młyńca. Napastnicy wycofują się. Geralt wpatruje się w dyszącego mężczyznę.

Jaskier prostuje obolałe plecy. Przeciąga się z grymasem bólu.

Jaskier rozgląda się po przestronnej izbie. Dostrzega przybory i suknie kobiece.

Geralt kiwa głową.

Zapada milczenie. Geralt spokojnie obserwuje barda.

Do pokoju wchodzi bardzo cicho Yennefer. Słyszy ostatnie zdanie Jaskra.

Jaskier jest zaskoczony i speszony.

Po chwili milczenia.

Yennefer zwraca się do Geralta:

Geralt bez słowa bierze miecz. Wychodzi. Yennefer staje przed Jaskrem.

Yennefer milczy, potem mówi cicho.

Po wyjściu Jaskra Yennefer zaczyna płakać.

Jaskier idzie szybko, starając się ukryć jak najdłużej w cieniu. Spostrzega kształt ciała, które leży na jego drodze. To martwy elf w kałuży krwi. Jaskier omija ciało, zaczynia biec, znika za rogiem.

Yennefer zapłakana patrzy na Geralta, który stoi w otwartych drzwiach.

Odwraca się i wychodzi.

Geralt kołacze kołatką w bramę elfiego zamtuza. Po chwili, odsunięta zasuwka odkrywa małe okienko w bramie.

Brama zostaje uchylona.

Geralt podąża za elfem. Z korytarza wchodzą do przestronnej piwnicy, w której na posadzce, pod ścianami leżą elfy, całe rodziny, małe dzieci. W półmroku błyszczą przestraszone oczy. Elf i Geralt wchodzą do następnego pomieszczenia.

Pomieszczenie jest lepiej oświetlone paroma kagankami i świecami. Wokół stołu siedzi kilka osób; jest również Jaskier, który wstaje na widok Geralta. Jest również przystojna elfka w średnim wieku oraz 4 starszych mieszkańców elfiej społeczności - członków rady miejskiej.

Geralt i Jaskier jadą wśród pól. Obaj pogrążeni w myślach. Ranek jest ponury. Silny wiatr szarpie ich płaszcze. Na horyzoncie linia lasu. Jaskier odwraca się do przyjaciela.

Stoją przy koniach.

Jaskier kiwa głowa.

Patrzą przez chwilę sobie w oczy. Potem Geralt przyciska go do siebie i odchodzi.

Geralt zdecydowanie podchodzi do drzwi. Naciska klamkę i uchyla je. Wchodzi.

Pracownię czarodzieja wypełniają książki. Są wszędzie, na półkach, regałach, skrzyniach, komodach. A także słoje z eksponatami, metalowe instrumenty, kolby, retorty itp. Jest to pracownia naukowca i badacza. Na środku pracowni stoi Istredd, krzepki, przystojny czterdziestolatek o szpakowatych włosach i głębokim spojrzeniu. Istredd wskazuje krzesło.

Wiedźmin rozgląda się po komnacie. Patrzy na stojące niedaleko słoje z różnymi częściami ciała i narządami ludzi i zwierząt. Uśmiecha się lekko.

Zapada milczenie. Po chwili Geralt bije się dłonią w czoło.

Patrzą sobie przez chwilę w oczy. Geralt lekko kiwa głową, pozdrawia czarodzieja ruchem ręki i wychodzi.

Geralt pakuje swoje rzeczy w sakwę i worek. Rozstawione flakoniki, pudełka i zawiniątka z wiedźmińskimi eliksirami i ziołami układa starannie w sakwie. Srebrny miecz i srebrny łańcuch obwija i ściąga rzemieniami. Waha się przy hełmie, który zajmuje dużo miejsca. Upycha go na dnie worka, tak jak i parę sztuk dodatkowej garderoby. Wchodzi Yennefer.

Geralt milczy zajęty swoimi sprawami.

Geralt staje naprzeciw Yennefer.

Yennefer obejmuje Geralta.

Yennefer odsuwa się od Geralta.

Przy miejskim murze, wśród sieci odkrywkowych rowów, z odsłoniętymi fragmentami jakichś fundamentów kręci się kilkunastu pachołków, przeważnie elfy, z motykami i łopatami. Obok, na deskach leżą poczerniałe kości, skorupy garnków, zardzewiała broń i inne nierozpoznawalne przedmioty. Geralt stoi na lekkim wzniesieniu i przygląda się Istreddowi, który nadzoruje prace. Po dłuższej chwili Istredd zauważa stojącego nieruchomo wiedźmina, wydaje kilka poleceń i wychodzi z wykopu.

Stoją naprzeciw siebie nie wiedząc co począć.

Obaj poruszają się jakby chcieli odejść a po spojrzeniu sobie w oczy wyciągają jednocześnie dłonie.

Geralt jedzie stępa wąską uliczką. Za nim juczny koń. Zatrzymuje się i odwraca. W uliczkę wjeżdża dwóch jeźdźców i staje na jego widok. Geralt rusza. Jeźdźcy po chwili ruszają także.

Geralt siedzi przy stole, na którego blacie rozmazuje rozlane piwo. Parę szklanic jest już opróżnionych. Geralt niekiedy podnosi głowę i patrzy niewidzącymi oczyma. Nieliczni goście obchodzą go z daleka. Do gospody wchodzi kilku mężczyzn. Na czele starosta Herbolth, za nim Dermot Marranga.

Herbolth siada naprzeciw wiedźmina. Marranga i dwóch pozostałych stają przy drzwiach.

Marranga rusza od strony drzwi.

Herbolth chowa mieszek.

Geralt błyskawicznie wbija sztylet między palce starosty.

Starosta wstaje ostrożnie, naprzeciw niego podnosi się Geralt. Herbolth cofa się pod osłonę swojej obstawy.

Starosta ze swoją grupą wycofują się. Ostatni jest Marranga.

Po ich wyjściu Geralt jak manekin siada za stołem. Patrzmy się tępo w stół. Z wyrazem obrzydzenia strąca kufle i dzbany ze stołu.

Pustą ulicą idzie śpiesznie Istredd. Jest uzbrojony.

Przed stajnią stoją dwa konie Geralta. Wiedźmin zbroi się w skórzany pancerz. Wyjeżdża z obejścia na ulicę.

Istredd stoi na placu przy studni, oparty o cembrowinę, kiedy wjeżdża Geralt. Zatrzymuje się i z wysokości konia patrzy na czarodzieja.

Geralt zsiada z konia, przywiązuje go do studni.

Geralt w milczeniu patrzy na maga.

W głębi uliczki pojawia się oddział zbrojnych. Na czele jedzie Dermot Marranga. Geralt i Istredd widzą ich z daleka.

Marranga i sześciu zbrojnych jeźdźców otaczają wiedźmina i czarodzieja. Marranga zostaje na koniu, pozostali zeskakują na ziemię, wyciągają miecze. Geralt stoi nieruchomo.

Dwóch strażników dopada z tyłu do Geralta. Ten okręca się błyskawicznie wyciągając jednocześnie miecz. Nie widać kolistego cięcia. Obaj napastnicy padają na ziemię z przeciętymi szyjami. Geralt rusza w kierunku Marrangi. Wyciąga długi sztylet trzymając go w lewej dłoni. Marranga popędza konia i okrężnym ruchem objeżdża Geralta nie pozwalając na skrócenie dystansu. Wyciąga miecz.

Dopadają do koni i wyciągają łuki. Marranga odjeżdża nieco koniem; zawraca i staje gotowy do szarży.

Strażnicy podbiegają w kierunku wiedźmina. Naciągają łuki, mierząc starannie. Marranga rusza. Widząc to Istredd rozrzuca ręce na całą szerokość, kierując rozwarte dłonie w stronę tuczników, rzuca zaklęcie. Słychać odgłos jaki wydaje strzał z bicza. W kurzu unoszącym się nad ziemią stoi nieruchomo czterech łuczników tak jak ich dosięgło zaklęcie. Marranga jest już w pędzie.

Geralt zastępuje mu drogę, śmiga mieczem przed końskim pyskiem. Koń próbuje skręcić, Marranga spada pod nogi Geralta.

Marranga zrywa się z mieczem, rozpaczliwie naciera na wiedźmina. Z bliska widać w półzbliżeniu opancerzonego Geralta jak zadaje cios. Jego twarz zbryzgana jest krwią. Geralt zbliża się do Istredda.

Geralt na koniu mija stojącego Istredda. Patrzą na siebie. Geralt powoli kieruje się ku bramie. Mija grupę skamieniałych łuczników. Znika. Istredd też odchodzi, spogląda do tyłu i macha ręką. Z naciągniętych łuków wylatują strzały. Zdumieni strażnicy rozglądają się.

Geralt w galopie wśród pól. Potem zwalnia nieco. Zbliża się do kamery. Nagle patrzy w górę i wyciąga rękę. Siada na niej kruk. Coś zagaduje do wiedźmina, raz i drugi. Geralt uśmiecha się smutno.

Kruk przeskakuje na jego ramię. Kracze.

W tle pojawia się muzyka, wchodzi piosenka Jaskra.