-=[ Strona Filmowa poświęcona ekranizacji prozy Sapkowskiego ]=-

Zawartość teczki z materiałami informacyjnymi rozdawanymi dziennikarzom na konferencji prasowej w dniu 05.09.2000 na poligonie w Kazuniu.

Zachowano oryginalny układ tekstu.

Wiedźmin

Na motywach zbioru opowiadań

Andrzeja Sapkowskiego

"Miecz przeznaczenia"
"Ostatnie życzenie"

Scenariusz
Michał Szczerbic

Reżyseria
Marek Brodzki

Kontakt z prasą
Ekżbieta Tarczyńska
0 601 846 337

ANDRZEJ SAPKOWSKI
(Pisarz)

   Andrzej Sapkowski z zawodu ekonomista; pracownik handlu zagranicznego (1972-1994), z zamiłowania pisarz, autor zbiorów opowiadań ("Wiedźmin" 1990, "Miecz przeznaczenia" 1992, "Ostatnie życzenie" 1993) i powieści "Krew elfów" (1994) utrzymywanych w konwencji fantasy i science fiction, nawiązujących do poetyki czarnego kryminału, oraz do mitów i legend wspólnych wielu kręgom kulturowym.

   Ma na swoim koncie liczne literackie nagrody i wyróżnienia m.in. Twórca Roku -Laureat ŚLĄKFY (1989, 1992), Laureat Nagrody Fandomu Polskiego im. Janusza A. Zajdla - za opowiadanie "Mniejsze zło" (1990), za opowiadanie "Miecz przeznaczenia"(1992), "W leju po bombie" (1993), za powieść "Krew elfów" (1994), Laureat nagrody Biblioteki Raczyńskich - za całokształt twórczości (1995), Laureat nagrody SFINKS (czytelników) za powieści "Krew elfów" (1994), "Chrzest ognia" (1997), "Wieża jaskółki" (1998), a także Laureat Paszportu Polityki (1997) oraz wyróżnienia "Nowej Fantastyki" za "Najciekawszy tekst publicystyczny 1997" ("Ratujmy elfy...").

   Andrzej Sapkowski został doceniony jako autor również poza granicami Polski. Otrzymał m.in. nagrody (w Czechach) IKAROS i LUDVIK (1993) - za książkę "Zaklinač", EUROCON AWARD (Best Author, 1996) oraz im. Davida Ben Guriona (Moskwa, 1997) -"za fundamentalny wkład do fantastyki", przyznawanej przez Izraelski Klub Miłośników Fantastyki.

Andrzej Sapkowski o sobie

   To był przypadek, nie planowałem tego, pracowałem w handlu zagranicznym, gdy zacząłem pisać. Nie spodziewałem się tak dużego zainteresowania, gdyby moje pierwsze - debiutanckie opowiadanie nie zostało zauważone, pewnie nigdy więcej nie sięgnąłbym po pióro. Po prostu zdarzyło się, nie można z założenia napisać bestsellera, pisze się książki, które później mają szansę się nimi stać.

   Po zainteresowaniu moim pierwszym opowiadaniem, nie popadłem w euforię i nie rzuciłem wszystkiego, z myślą, że od dziś będę pisarzem. Minęło wiele lat zanim dojrzałem do takiej decyzji i stałem się nim w pełnym wymiarze godzin, ale już to pierwsze opowiadanie wzbudziło zainteresowanie środowiska filmowego i zostało kupione nim zdołałem napisać następne.

   Nic z tamtej ekranizacji nie wyszło, dopiero Michał Szczerbic i Marek Brodzki zainteresowali się moja prozą poważnie. Były oczywiście podejścia mniej poważne, czyli takie, które kończyły się po jednej lub trzech rozmowach, a tego typu rozmów miałem kilkanaście w roku.
   Na szczęście wyobrażenia twórców filmu nie odbiegały skrajnie od moich, dlatego mogłem podjąć tę współpracę. Ja operuję słowem, nie jestem wizualistą, nie stwarzam obrazów, które opisuję, to operowanie obrazem musi być z natury rzeczy czymś zupełnie innym i to jest zadanie filmowców.
   Znam scenariusz, odbyliśmy wiele rozmów, dyskutowaliśmy długo, czasami zwyciężały moje idee, czasami inne, a czas pokaże kto miał rację.

MAREK BRODZKI O FILMIE

   "Wiedźmin" to film o bohaterze łączącym cechy romantycznego rycerza, samotnego samuraja bezwzględnie likwidującego zło.

   Kim jest Wiedźmin? Przez skomplikowany proces przemian i mutacji został przygotowany do zabijania potworów zagrażających ludziom. Potworów powodowanych bądź żądzą zabijania, bądź czyjąś chorobliwą wolą lub magią. Jego przeciwnicy to wilkołaki, strzygi, wampiry, bazyliszki i inne stwory.

   Honorowy kodeks wiedźmiński zabrania mu polować na smoki, jednorożce i innych przedstawicieli ginących gatunków. Oczywiście nie powinien zabijać ludzi. Ale w tym dziwnym świecie to właśnie ludzie okazują się być największymi i najbardziej bezlitosnymi potworami.

   Geralt nie pozostaje obojętny na krzywdy, które pozbawieni tolerancji ludzie wyrządzają innym, w tym również przedstawicielom innych ras czy gatunków. Mutacje i przemiany, którym został poddany w dzieciństwie okazały się niedoskonałe. Zamiast bezdusznej i nieludzkiej maszyny do zabijania potworów Geralt okazuje się być człowiekiem, który jak ludzie czuje, cierpi i potrafi kochać. A przy tym posiada wszystkie nadnaturalne zdolności właściwe jego profesji. Jest to przyczyna jego wewnętrznego konfliktu, ponieważ cech wiedźminów nie akceptuje go, gdyż jest dla nich zbyt ludzki, a z kolei ludzie boją się go, bo dla nich jest przecież wiedźminem - zabójcą potworów. To wewnętrzne rozdarcie determinuje opowieść o nim.
   Geralt nie potrafi nie zareagować na wyrządzaną komuś krzywdę, być obojętnym na przemoc, okrucieństwo i nietolerancję.
   To co go wyróżnia i znajduje uznanie to prawość, prostota, przestrzeganie zasad, obrona słabych i pokrzywdzonych.
   Pomimo, że akcja filmu osadzona jest w czasach, w których można jeszcze spotkać smoki, wróżki i czarodziejów, w czasach gdzie elfy i krasnoludy walczą o prawo do życia na równi z ludźmi, problemy, z którymi się borykają nasi bohaterowie są tak samo aktualne jak dziś.
   Film ten chcielibyśmy zaadresować nie tylko do młodzieży, ale do wszystkich, którzy zadają sobie pytanie; kim jestem - jaki mam wpływ na własny los, na własne przeznaczenie. Jak można pokierować własnym życiem.

   Geralt z Rivii może być tu wzorem dla wielu, jego bezkompromisowość i uczciwość jest szczera i naturalna, tym bardziej, że nie jest on nudnym moralistą- to mężczyzna z krwi i kości, prawdziwy wojownik nie stroniący od uciech życia, a jednocześnie takie wartości jak miłość, przyjaźń czy lojalność są dla niego wartościami nadrzędnymi, których potrafi bronić.

   Pomimo pozornej bajkowości chcielibyśmy wykreować obraz świata jak najbardziej prawdziwego i prawdopodobnego. Opierając się na rzetelnej grze aktorów, urodzie plenerów i dekoracji, kostiumów i rekwizytów, chcemy stworzyć film, który będzie nietuzinkowym przyczynkiem do dyskusji o ludzkim losie i o przeznaczeniu, które ma na ten los wpływ.

   Mamy nadzieję, że uda nam się stworzyć obraz różniący się od wielu produkcji filmowych typu "fantasy" epatujących scenami efektownych walk, ale jak się wydaje dosyć ubogich w treści, które mogłyby być istotne dla współczesnego widza.

MICHAŁ SZCZERBIC O FILMIE

TŁO

   Akcja umiejscowiona jest w odległej przeszłości, której realia, w naszym pojmowaniu dziejów, najbliższe są okresowi wczesnego średniowiecza tj. V - IX wieku n.e. jednak takie umiejscowienie jest nieistotne a wręcz mylące jak zwykle w literaturze fantasy. Są tu wykorzystane elementy różnych kultur i obyczajów, wątków zaczerpniętych z mitologii, baśni i legend; celtyckich, anglosaskich, normańskich, słowiańskich i starogreckich.

   Rzecz dzieje się na pograniczu dwóch światów etnicznych. Jeden z nich to świat już o wykształconych cechach narodowych w postaci małych prężnych państw. Łączą je typowe cechy wczesnofeudalnych formacji państwowych, między innymi drapieżność i ekspansywność.
   Świat drugi to świat tzw. "starszego ludu" albo "ludzi starszej krwi" lub też nieludzi w obiegowym, pogardliwym nazewnictwie. Są to w historycznej kolejności zasiedlania tych ziem: gnomy, krasnoludy, elfy, driady oraz wiele innych mniejszości lub grup powstałych z ich wymieszania. Część z nich asymiluję się pełniąc funkcje służebne wobec ludzi, część żyje w związkach plemiennych lub w rezerwatach, pozostając w różnym stopniu zależności i podległości wobec ludzi. Mniejszości te są stale spychane w odległe i nieurodzajne okolice, gdzie grozi im wegetacja i wyginięcie. Konflikt między ludźmi a przedstawicielami ludzi starszej krwi nabiera z czasem charakteru rasowego i ideologicznego, uzasadniającego terytorialną ekspansję i etniczną eksterminację. Elfy, bo one są przede wszystkim uosobieniem niezależności i woli przetrwania przeciwstawiają się najsilniej ludziom, jednak ich los jest przesądzony; są zbyt dumni, nieżyciowi - odrzucając możliwość koegzystencji. Fizycznie są tacy sami jak ludzie, bo pochodzą z przedostatniej migracji, jednak wyróżniają ich pewne cechy fizyczne, psychiczne i genetyczne.
   Krasnoludy - jeszcze wcześniejsi mieszkańcy tych ziem to lud niski, krępy, brodaty; rasa wojowników i najemnych żołnierzy. Cieszą się niejakim uznaniem w oczach ludzi i pełnią funkcje porządkowe i wojskowe.
   Pogranicze - to pas ziemi niczyjej, gdzie toczą się walki zwaśnionych grup i rodzą się różne potwory. Nie ma już ich tak dużo jak niegdyś, bo zostały silnie przetrzebione. W istocie te krwiożercze i dzikie stwory są przedstawicielami bądź ginących gatunków, które wypełniały istniejący niegdyś system ekologiczny, bądź też są to zmutowane, przerażające istoty, ogarnięte żądzą zabijania. Walcząc z nimi zaciekle, na przestrzeni setek lat, ludzie stworzyli specjalny cech rycerzy spod znaku wilka, zwany "Wiedźminami". Są oni znakomicie przygotowani do walki i zabijania. Te specjalne właściwości okupione są utratą wielu cech ludzkich. Właściwie są to mutanty - nibyludzie, którzy w dzieciństwie przeszli etap drastycznych przemian. Bezwzględni, niewrażliwi, pozbawieni uczuć, mają swój kodeks honorowy, podporządkowany naczelnemu zadaniu: bronić ludzi i nigdy nie występować przeciwko nim.    Jeden z rycerzy lub może wybitny ich przedstawiciel jest bohaterem cyklu.

GERALT Z RIVII ZWANY TEŻ BIAŁYM WILKIEM LUB WIEDŹMINEM

   Kwestia człowieczeństwa tj. wszelkich zdolności psychicznych, wrażliwości, reagowania na krzywdę ludzką, na gwałt i niesprawiedliwość jest podstawą choć nie wyeksponowaną osią losów Geralta i zdarzeń, w których uczestniczy. Okazuje się, że mutacja, którą przeszedł w dzieciństwie, nie jest doskonała. Geralt jest wiedźminem wspaniale przygotowanym i przystosowanym do walki z istotami, z którymi człowiek nie ma żadnych szans. Ma on np. zdolność wyczucia rytmu i woli niejako psychiczną moc, która pozwala mu górować i wyprzedzać zamiary wroga, operować na tych samych falach świadomości i podświadomości. W tym znaczeniu i zgodnie z celem, dla którego został stworzony jest wspaniałą maszyną do zabijania. Widzi w nocy, słyszy selektywnie, myśli myślami wroga. To pierwsza cecha wiedźmina.

   Drugą powinien być zespół takich właściwości jak: całkowity brak uczuć wyższych, nie poddawanie się emocjom i nie reagowanie na konflikty i skutki tych konfliktów między ludźmi. Ideałem jest więc cyborg, w tym wypadku silnie zmutowany człowiek, aspołeczny i bezlitosny dla wszystkiego co zagraża ludziom. Jego celem istnienia jest walka z potworami i ochrona ludzi wszędzie tam gdzie powstaje zagrożenie.

   W przypadku Geralta jednak tak się nie dzieje. Proces, któremu został poddany w dzieciństwie nie naruszył jego wrażliwości a być może nawet zwiększył ją. Geralt wie, że nie wolno mu być czynnym uczestnikiem konfliktów, że nie powinien reagować na krzywdę, niesprawiedliwość i dolę ludzką. Nie pozwala mu na to kodeks, którym się posługują wiedźmini jak i zrozumienie faktu, że nie może użyć swych straszliwych umiejętności, które w praktyce bardziej przypominają bardziej egzekucję niż walkę. Ale Geralt widzi, czuje, cierpi i nie zawsze udaje mu się pozostać obojętnym. Stąd jego wieczny konflikt wewnętrzny. Ludzie, których ma ochraniać i którzy się go boją, próbują nim manipulować, wykorzystywać, podjudzać przeciw innym. Poza tym Geralt jest świadkiem występku, podłości, przemocy i okrucieństwa. I mimo wewnętrznych nakazów i zakazów interweniuje w sprawy ludzkie, ponieważ w istocie jest człowiekiem i dlatego może podświadomie nie chce być bezdusznym wiedźminem.
   To wewnętrzne, głęboko ukrywane rozdarcie Geralta jest motywem przewodnim, determinuje opowieści o nim.
   Genetycznie zakodowana konieczność walki zmusza Geralta do wędrówki w poszukiwaniu zajęcia - jest więc trochę samotny jak samuraj czy samotny szeryf podążający znikąd ku swemu przeznaczeniu. To co go wyróżnia i znajduje uznanie to jego prawość, prostota, przestrzeganie zasad, obrona słabych i pokrzywdzonych.
   Swoje nieludzkie umiejętności wykorzystuje tylko w sytuacjach skrajnych i wymuszonych, w stanach absolutnej wyższej konieczności lub obrony koniecznej.

   Takiego Geralta z Rivii chcielibyśmy pokazać w naszym filmie - trochę jako błędnego rycerza - honorowego i niepraktycznego, trochę jak rycerza z filmów Bergmana - surowego, samotnego i rozdartego wewnętrznie - przedstawiciela ginącego gatunku wiedźminów, trochę jako samuraja - stworzonego do walki perfekcjonistę. Pod tym wszystkim kryje się nieodwzajemnione uczucie do rodzaju ludzkiego, tego który go odepchnął, wyrzucił poza nawias społeczny i przydzielił rolę zabójcy potworów.

PRZYRODA

   Geralt jest ciągle w drodze, szuka zajęcia i zarobku oferując swoje usługi. Ale potworów, które kiedyś były istotnym zagrożeniem dla ludzi już prawie nie ma. Zostały wytępione lub wycofały się w niedostępne rejony. Geralt nie ze wszystkimi chce walczyć. Uważa, że wiele z nich spełnia istotną, harmonijną rolę w przyrodzie, a tylko ludzki strach, głupota i chęć zysku powoduje bezmyślną i szkodliwą eksterminację tych przedstawicieli fauny - czasami groźnych, lecz z reguły nieszkodliwych kiedy się je zostawi w spokoju.

   Ten wątek ekologiczny, objawiający się poprzez postawę Geralta, zaistnieć powinien niejako samodzielnie, przynosząc w efekcie oczywistą prawdę o stosunku człowieka do przyrody i jej funkcji. Chcemy, aby przyroda poprzez sposób ekspozycji stała się podstawową, wyróżniającą wartością filmu. Posuwając się do paradoksu - aby film był interesujący choćby poprzez tę jakość, nawet bez akcji z udziałem bohaterów. Służyć będzie temu wiele środków i sposobów - między innymi wybór tła akcji w rejonach o wielkiej urodzie, dzikości, niepowtarzalności oraz takie operowanie kamerą i światłem, aby świat zwierząt i roślin stał się naturalnym, żywym bohaterem filmu, obdarzonym duszą i osobowością. Świat ten jest oczywistym przeciwieństwem świata ludzi, bez słów i zbędnego komentarza - powinno to wynikać z opisu i narracji.

AKCJA

   "Wiedźmin" będzie filmem drogi. Bohater wędruje przez dzikie obszary pogranicza w poszukiwaniu potworów, które zagrażają ludziom. Zleceń takich jest jednak coraz mniej a Geralt nie wszystkich się podejmuje. Dlatego też wiedźminów spod znaku Wilka jest już niewielu, a ci którzy pozostali, wciągani są w sprawy ludzi i wykorzystywani w konfliktach między nimi. Nasz bohater będzie świadkiem i uczestnikiem wielu dramatycznych zdarzeń.
   Klamrą opowieści sprzęgającą drogę i przygody Geralta stanie się z czasem poszukiwanie małej dziewczynki, której los jest głęboką tajemnicą, a która z woli najwyższych mocy jest mu przeznaczona

Na trzech kolejnych stronach wymieniona jest obsada filmu fabularnego i serialu, jej kopię można znaleźć w dziale Obsada.

SYLWETKI AKTORÓW KREUJĄCYCH GŁÓWNE POSTACIE

MICHAŁ ŻEBROWSKI - Geralt

   Niewielu aktorów może się pochwalić równie obiecującym startem kariery. W roku 1998, w trzy lata po ukończeniu studiów w warszawskiej PWST, Michał Żebrowski zagrał główne role w dwóch prestiżowych superprodukcjach. Mowa oczywiście o "Ogniem i mieczem" reż. Jerzego Hoffmana i "Panu Tadeuszu" reż. Andrzeja Wajdy.

   Żebrowski zadebiutował na trzecim roku studiów tytułową rolą w "Kordianie" reż. Jana Englerta. Wystąpił też w czterech przedstawieniach dyplomowych PWST, m.in. w "Miłości i gniewie" Johna Osborne'a (rolą w tej sztuce, obsypaną nagrodami na Przeglądzie Szkół Teatralnych w Łodzi debiutował także na deskach Teatru Powszechnego w Warszawie).

   Filmowy Tadeusz z Wajdowskiej ekranizacji poematu Mickiewicza ma już na swym koncie znaczące występy w spektaklach Teatru Telewizji. Pod kierunkiem Jana Englerta powtórzył swoją kreację z "Kordiana" i zagrał Gustawa-Konrada w "Dziadach". Zbigniew Zapasiewicz obsadził go w "Horsztyńskim" (w roli Szczęsnego), zaś Mariusz Grzegorzek - w sztuce "Rathford i syn".
   Przed "Ogniem i mieczem" i "Panem Tadeuszem" Michał Żebrowski zagrał w filmach "Samowolka" reż. Feliksa Falka (film telewizyjny, rola epizodyczna), "Poznań 56" reż. Filipa Bajom oraz w serialu reż. Kazimierza Kutza "Sława i chwała".
   W roku 2000 otrzymał nagrodę Stowarzyszenia Niezależnych Producentów Filmowych i Telewizyjnych "Polskie Orły" dla najlepszego polskiego aktora, co stanowi wyraz uznania szerokiej widowni.

GRAŻYNA WOLSZCZAK - Yenefer

   Absolwentka warszawskiej PWST. Aktorka o dużym talencie i magicznej urodzie. Po dyplomie związana z Teatrem Nowym w Poznaniu, a od 1997 związana z zespołem Janusza Wiśniewskiego. Od 1995 roku można ją zobaczyć na scenie Teatru Rozmaitości w Warszawie.
   Zagrała w ponad dwudziestu filmach i serialach telewizyjnych. Debiut Grażyny Wolszczak przypadł na rok 1986 - film "Maskarada" w reż. Janusza Kijowskiego. Do najważniejszych produkcji z udziałem aktorki zaliczyć można m.in. film "Dondula" reż. Paweł Trzaska (1987, rola główna), "Dotknięci" reż. Wiesław Saniewski (1988), "Femina" reż. Piotr Szulkin (1989), "Opowieść o Dziadach" Adama Mickiewicza. "Lawa" reż. Tadeusz Konwicki (1989), "Rozmowy kontrolowane" reż. Sylwester Chęciński (1991), "Gry uliczne" reż. Krzysztof Krauze (1996), "Prostytutki" reż. Eugeniusz Priwiezencew (1997), "Cudze szczęście" reż. Mirosław Bork (1998) oraz seriale TV: "07 zgłoś się" reż. Krzysztof Szmagier (1987), "Kapitan Conrad" reż. Andrzej Kostenko (1990), "Maszyna zmian" reż. Andrzej Maleszka (1995/1996), "Klan" reż. Paweł Karpiński (1997), "Ostatni rozdział" reż. Yves Angelo (1997), "Matki, żony i kochanki - seria II" reż. Juliusz Machulski (1998) oraz "Trzy szalone zera" reż. Wiktor Skrzynecki (1999).

ZBIGNIEW ZAMACHOWSKI - Jaskier

   W filmie debiutował w 1981 roku brawurową rolą w "Wielkiej Majówce" reż. Krzysztofa Rogulskiego. Cztery lata później ukończył Wydział Aktorski PWSFTViT w Łodzi. Prosto z "łódzkiej filmówki" trafił do Teatru Studio w Warszawie, w którym występował w latach 1985-1997. Od 1997 jest aktorem Teatru Narodowego. Oprócz Zamachowskiego - aktora, znany jest publiczności Zamachowski - kompozytor i poeta. W 1996 roku wydał tomik poezji "Pół krople, ćwierć krople". Z powodzeniem uprawia także piosenkę aktorską "Zbiga żal", "Big Zbig Show". Widzowie i krytycy w rzadkiej zgodności cenią jego talent.

   Nazywają go "łowcą nagród". Otrzymał m.in. nagrodę im. S. Wyspiańskiego I stopnia za osiągnięcia aktorskie w teatrze i filmie (1989), nagrodę im. Z. Cybulskiego (1989), nagrodę im. Zelwerowicza przyznaną przez miesięcznik "Teatr" za rolę Wojnickiego w "Wujaszku Wani" i tytułową w "Płatonowie" (1993), nagrodę za pierwszoplanową rolę męską w "Zawróconym" na FPFF w Gdyni (1994), nagrodę im. Profesora Aleksandra Bardiniego (1997), trzykrotnie został nagrodzony Wiktorem (1992, 1993,1997). W 1995 roku otrzymał "Złotą Kaczkę" - nagrodę miesięcznika "Film". Za "Ucieczkę z kina Wolność" w 1991 był nominowany do europejskiej nagrody filmowej - Felix.

   Zagrał w ponad 90-ciu filmach i spektaklach teatralnych. Nieliczne tytuły filmów to: "Biesy" reż. Andrzej Wajda (1986), "Niezwykła podróż Baltazara Kobera" reż. Wojciech Hass (1986), "Dekalog X" reż. Krzysztof Kieślowski (1989), "Korczak" reż. Andrzej Wajda (1990), "Ferdydurke" reż. Jerzy Skolimowski (1991), tryptyk w reż. Krzysztofa Kieślowskiego "Biały", "Czerwony", "Niebieski" (1993/4), "Pułkownik Kwiatkowski" reż. Kazimierz Kutz (1995), "Szczęśliwego Nowego Jorku" reż. Janusz Zaorski (1998), "Ogniem i mieczem" reż. Jerzy Hoffman (1998), "Proof of Life" reż. T.Hackford.

   Niektóre ze spektakli TV to: "Głupi Jakub" reż. Michał Kwieciński (1988), "Szklana menażeria" reż. Barbara Borys-Damięcka (1992), "Emigranci" reż. Kazimierz Kutz (1995), "Za i przeciw" reż. Ryszard Bugajski (1997).

   Przedstawienia teatralne: "Opera za trzy grosze" reż. Jerzy Grzegorzewski (1986), "Syn marnotrawny" reż. Adam Hanuszkiewicz (1986), "Dziady" reż. Jerzy Grzegorzewski (1987), "Zimy żal" reż. Magda Umer i Jeremi Przybora (1989), "Wujaszek Wania" reż. Jerzy Grzegorzewski (1993), "Don Juan" reż. Jerzy Grzegorzewski (1996), "Kartoteka" reż. Kazimierz Kutz (1999) i "Wesele" reż. Jerzy Grzegorzewski (2000).

Na kolejnej stronie znajduje się lista osób i instytucji odpowiedzialnych za produkcję filmu, jej kopię znaleźć można w dziale O filmie.

SYLWETKI TWÓRCÓW

MAREK BRODZKI
(Reżyseria)

   Ma za sobą debiut telewizyjny w serialu "Miasteczko" 1999-2000. Z wykształcenia pedagog i plastyk. Od lat był znany i ceniony jako II reżyser ponad czterdziestu filmów. Doświadczenie zdobywał u boku najwybitniejszych twórców polskiego i światowego kina.

   W latach 1984-89 pełnił funkcję asystenta reżysera m.in. w filmach takich jak: "Komediantka" reż. Jerzy Sztwiertnia, (1985/1986), "Gdziekolwiek jesteś..." (1987), "Stan posiadania" (1989), "Napoleon w Europie - Warszawa" (1989) trzy ostatnie filmy w reż. Krzysztofa Zanussiego, "Napoleon w Europie - Moskwa" (1989) reż. Janusz Majewski.

   W latach 1990-1999 Brodzki współpracował przy produkcji filmów kinematografii polskiej, jak i zagranicznej jako II reżyser. Niektóre z tytułów zrealizowanych z jego udziałem to: "Eminent Domain" reż. John Irvin (1990), "Życie za życie" (1990), "Dotknięcie" (1991), "Brat naszego Boga" (1996/1997) wszystkie w reż. Krzysztofa Zanussiego, "Beltenbros" reż. Pilar Miro (1991), "Mała Apokalipsa" reż. Costa Gavras (1992), "Plecak pełen przygód" reż. Janusz Dymek (1992), "Lista Schindlera" reż. Steven Spielberg (1993), "El detective y la muerte" reż. Gonzalo Suarez (1993), "Colonel Chabert" reż. Yves Angelo (1993), "Lee Milles" reż. Sebastian Grall (1994), "Król Olch" reż. Volker Schloendorff (1995), "Uczeń" reż. Olivier Schatzki (1996), "Ostatni rozdział" reż. Yves Angelo (1996), "Złoto dezerterów" reż. Janusz Majewski (1998), "Pan Tadeusz" reż. Andrzej Wajda (1998), "Angelika" reż. Stanisław Kuźnik (1999), "Prawo ojca" reż. Marek Kondrat (1999).

MICHAŁ SZCZERBIC
(Scenarzysta, Producent wykonawczy)

   Kierował produkcją ponad sześćdziesięciu filmów, m.in. "Listy Schindlera" reż. Stevena Spielberga. Brał również udział w powstaniu innych głośnych filmów zagranicznych, kręconych w koprodukcji z polską kinematografią, takich jak "Król Olch" reż. Volker Schloendorff, "Les Milles" i "Ostatni rozdział" reż. Yves Angelo, czy "Jakub kłamca" reż. Peter Kassovitz.

   Michał Szczerbic debiutował jako samodzielny kierownik produkcji w Zespole Filmowym "X" Andrzeja Wajdy, potem przeszedł do "Toru" Krzysztofa Zanussiego, z którym współpracuje od kilkunastu lat. Kierował produkcją ośmiu filmów Zanussiego, m.in. takich jak: "Z dalekiego kraju (1981), "Role spokojnego słońca" (1984), "Gdziekolwiek jest... jeśliś jest" (1988), "Stan posiadania" (1989), "Życie za życie - Maksymilian Kolbe" (1990), "Dotknięcie ręki" (1992), "Brat naszego Boga" (1997).

   Szczerbic był kierownikiem produkcji filmów zaliczanych do tzw. kina moralnego niepokoju: "Aktorzy prowincjonalni" reż. Agnieszka Holland (1978) oraz "Szansa" reż. Feliks Falk (1979). Z Agnieszką Holland współpracował także przy "Gorączce" (1980).

   Filmografia Michała Szczerbica obejmuje ponadto następujące tytuły: "Wierna rzeka" reż. Tadeusz Chmielewski (1982), "Przeznaczenie" (1983) i "Medium" (1985), oba filmy w reż. Jacka Koprowicza, "I skrzypce przestały grać" reż. Aleksander Ramati, "Kobieta i kobieta" reż. Ryszard Bugajski i Janusz Dymek (1979), "Limuzyna Dailmler-Benz" reż. Filip Bajom (1982), "Dom wariatów" reż. Marek Koterski (1984), "Gdy rozum śpi" reż. Marcin Ziębiński (1992), "Złoto dezerterów" reż. Janusz Majewski (1998).

   Pracując przy "Panu Tadeuszu", Szczerbic nie po raz pierwszy spotkał się na gruncie zawodowym z Andrzejem Wajdą. W roku 1995 kierował produkcją "Wielkiego Tygodnia".

   Po zakończeniu zdjęć do "Pana Tadeusza" Michał Szczerbic objął kierownictwo produkcji dwóch reżyserskich debiutów: "Mojej Angeliki" Stanisława Kuźnika i "Prawa ojca" Marka Kondrata, w którym był również twórcą scenariusza.

BOGDAN STACHURSKI
(Operator obrazu)

   Absolwent Katowickiej Szkoły Filmowej. Autor zdjęć do licznych filmów dokumentalnych, fabularnych i ponad stu pięćdziesięciu teatrów telewizji. Pracował z takimi reżyserami jak: Krzysztof Magowski, Agnieszka Glińska, Filip Zylber, Maciej Prus, Marek Koterski, Wojciech Pszoniak, Wojciech Nowak, Robert Gliński, Ryszard Bugajski, Marek Dutkiewicz, Henryk Baranowski, Krzysztof Grabowski, Bogdan Dziworski i Maria Zmarz-Skoczanowicz.

   Nagrodzony na Festiwalu Młode Polskie Kino Gdańsk '86 - nagroda Specjalna Stowarzyszenia Filmowców Polskich do filmów: "Grapa" i "Pan Szperlik" oraz na Festiwalu Młode Kino Polskie Gdańsk '87 - nagroda za zdjęcia do filmów: "Urząd" i "Szansa dla dziewcząt".

   Między innymi brał udział w produkcjach filmów fabularnych i seriali takich jak: "Ostatni dzwonek" reż. Magdalena Łazarkiewicz, "Szczur" reż. Jan Łomnicki, "Ptaszka" reż. Krystyna Krupska, "Nic śmiesznego" reż. Marek Koterski, "Ajlawju" reż. Marek Koterski, "Policjanci" reż. Łukasz Wylężałek, "Miasteczko" reż. Maciej Wojtyszko i Marek Brodzki.

GRZEGORZ CIECHOWSKI
(Muzyka)

   Z wykształcenia polonista, z zawodu muzyk, kompozytor, autor tekstów, producent muzyczny. Zadebiutował pod koniec lat 70-tych jako flecista w toruńskim zespole Respublika. Zespół z początkiem lat 80-tych, po zmianach personalnych zmienił nazwę na Republika, a Grzegorz Ciechowski jako lider śpiewał, grał na instrumentach klawiszowych. Był autorem i kompozytorem niemal wszystkich utworów zespołu.

   W latach 1982-85 Republika biła rekordy popularności. W tym czasie wydała dwa albumy "Nowe sytuacje" i "Nieustanne tango". Obie uzyskały status "złotej płyty".
   Po rozwiązaniu się Republiki, Grzegorz Ciechowski już jako Obywatel G.C. nagrał swoją pierwszą solową autorską płytę zatytułowaną "Obywatel G.C.". To był kolejny sukces, potem kolejna płyta "Tak, Tak" i jeszcze większy sukces. Utwory Ciechowskiego znajdowały się na pierwszych miejscach list przebojów.

   W 1990 roku podczas specjalnego koncertu na Festiwalu Opolskim Republika wystąpiła w oryginalnym składzie, odżyły dawne emocje, do opolskiego amfiteatru ściągnęły rzesze fanów zespołu. Było to największe wydarzenie festiwalu. Po niewielu zmianach personalnych Republika do dnia dzisiejszego stale koncertuje i wydaje płyty.

   Równolegle Grzegorz Ciechowski zajmuje się produkcją płyt innych artystów. Jest współtwórcą i producentem m.in. dwóch płyt Justyny Steczkowskiej.

   Laureat wielu nagród. W roku 1996 otrzymał aż cztery Fryderyki za płytę "Oj Da Dana", za przebój "Oko za oko" z płyty Justyny Steczkowskiej oraz w kategorii aranżer roku i producent. Za płytę "Oj Da Dana" otrzymał "Paszport" Polityki. W 1997 roku ponownie został wyróżniony Fryderykiem jako producent roku. W roku 1998 za kompozycje zawarte na płycie "Mamona" otrzymał Fryderyka.

Od wielu lat Grzegorz Ciechowski komponuje i produkuje muzykę do filmów reklamowych i fabularnych. Za muzykę i tekst filmu reklamowego został uhonorowany nagrodą Tytan '97. W 1989 roku skomponował muzykę do filmu "Stan strachu" reż. Janusza Kijowskiego. Inne filmy to: "Zero życia" reż. Roland Rowiński, "Obywatel świata" reż. Roland Rowiński, "Scloss Pompon Rouge" - serial niemiecki, "Magie Brothers" reż. Tomasz Magierski, "Moja Angelika" reż. Stanisław Kuźnik.

EWA I ANDRZEJ PRZYBYŁOWIE
(Scenografia)

Oboje absolwenci Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Andrzej Przybył jako scenograf pracuje od ponad dwudziestu lat, głównie dla Teatru Telewizji Polskiej. Ze swoją żoną Ewą Przybył pracuje od 10 lat.

Ważniejsze realizacje: "Kartoteka" reż. Krzysztof Kieślowski, "Proces" reż. Agnieszka Holland, "Dybuk" reż. Agnieszka Holland, "Skowronek" reż. Krzysztof Zanussi, "Chory z urojenia" reż. Krzysztof Lang, "Na dnie" reż. Gustaw Holoubek, "Miarka za miarkę" reż. Andrzej Pawłowski, "Pigmalion" reż. Maciej Wojtyszko, "Mirandolina" reż. Jan Englert, "Sztuka przekładu" reż. Laco Adamik, "Całkowite zaćmienie" reż. Michał Kwieciński, "Pies ogrodnika" reż. Jacek Gąsiorowski, "Hotel górski" reż. Urszula Urbaniak, "Dzika kaczka" reż. Agnieszka Glińska.

JOANNA DOROSZKIEWICZ
(Dekorator wnętrz)

Absolwentka Studium Technik Teatralno-Filmowych w Łodzi. Między innymi brała udział w realizacjach: "Les Milles" reż. Sebastian Grall - II scenograf (1994), "Nic śmiesznego" reż. Marek Koterski - dekorator wnętrz (1995), "Król Olch" reż. Volker Schloendorff - II scenograf (1995), "Brat naszego Boga" reż. Krzysztof Zanussi - II scenograf (1996), "Ostatni rozdział" reż. Yves Angelo - II scenograf (1996), "U pana Boga za piecem" reż. Jacek Bromski - dekorator wnętrz (1997), "Cudze szczęście" reż. Mirosław Bork - II scenograf , dekorator wnętrz (1997), "Złoto dezerterów" reż. Janusz Majewski - II scenograf (1998), "To ja złodziej" reż. Jacek Bromski - dekorator wnętrz (1999), "Człowiek z tłumu" reż. John Lvoff - II scenograf, dekorator wnętrz (2000).

GRAŻYNA KOZŁOWSKA
(Kierownik produkcji)

   Absolwentka Wydziału Ekonomii Uniwersytetu Warszawskiego oraz Wydziału Organizacji Produkcji PWSTiF.
   W latach 1982-1984 pracowała na stanowisku asystenta kierownika produkcji między innymi przy realizacjach: "Wierna rzeka" reż. Tadeusz Chmielewski, "Rok spokojnego słońca" reż. Krzysztof Zanussi, "Dom wariatów" reż. Marek Koterski, "Kochankowie mojej mamy" reż. Sławomir Piwowarski.

   Lata 1985-1999 to okres pracy na stanowisku II kierownika produkcji. Ważniejsze miejsce zajmują tu m.in. filmy: "Cudowne dziecko" reż. Waldemar Dziki (1985), "Gdziekolwiek jesteś, jeśliś jest" (1987), "Stan posiadania" (1989), "Życie za życie" (1990) trzy ostatnie reż. Krzysztof Zanussi, "Domena władzy" reż. John Irving (1990), "Mała apokalipsa" reż. Costą Gavras (1992), "Lista Schindlera" reż. Steven Spielberg (1993), "Wielki Tydzień" reż. Andrzej Wajda (1995), "Król Olch" reż. Volker Schloendorff (1995), "Brat naszego Boga" reż. Krzysztof Zanussi (1996), "Pan Tadeusz" reż. Andrzej Wajda (1998), "Prawo ojca" reż. Marek Kondrat (1999).

   W roku 1991 zadebiutowała jako kierownik produkcji w filmie "Kiedy rozum śpi" w reż. Marcina Ziębińskiego. Ponadto w tej funkcji zrealizowała m.in. "Taekwondo" reż. Moon Seung Wook (1997), "Cudze szczęście" reż. Mirosław Bork (1997), "Podróże" reż. Emmanuel Finkel (1998), "Skarby ukryte" reż. Krzysztof Zanussi (1999), "Człowiek z tłumu" reż. John Lvoff (2000), "Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową" reż. Krzysztof Zanussi (2000).

MAŁGORZATA STEFANIAK
(Kostiumy)

   Debiutowała serialem dla dzieci "Klementynka" w reż. Janusza Łęskiego. Jej pierwszym filmem kinowym były "Kolory kochania" reż. Wandy Jakubowskiej.

   Małgorzata Stefaniak została nagrodzona na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni za kostiumy do "Feminy" reż. Piotra Szulkina.

   Z Andrzejem Wajdą współpracowała już podczas realizacji filmów "Pierścionek z orłem w koronie", "Korczak", "Panna Nikt" i "Pan Tadeusz".
   W filmografii artystki znajdują się także następujące tytuły: "Europa, Europa" reż. Agnieszka Holland, "Brat naszego Boga" reż. Krzysztof Zanussi, "Koniec gry" reż. Feliks Falk, "Ostatni dzwonek" reż. Magdalena Łazarkiewicz, "Oszołomienie" reż. Jerzy Sztwiertnia, "Tato" i "Sara" - oba filmy w reż. Macieja Ślesickiego, "Wirus" reż. Jan Kidawa-Błoński, "Les Milles" reż. Sebastian Grall, "Złoto dezerterów" reż. Janusz Majewski.

DARIUSZ KRYSIAK
(Charakteryzacja)

   Absolwent Policealnego Studium Techniki Teatralno-Filmowej w Łodzi (Wydział Charakteryzacji i Perukarstwa).

   W latach 1981-1985 asystent charakteryzatora przy realizacji filmów oświatowych m.in. "Dyskoteka" reż. Rajmund Rowiński, "Pożegnanie z wiosną" reż. Jarosław Żamojda, "Nie zasmucę serca twego" reż. Jan Jakub Kolski.

   W latach 1985-90 asystent charakteryzatora w WFD w Łodzi przy realizacji m.in. "Pierścień i róża" reż. Jerzy Gruza, "Pomiędzy wilki" reż. Jerzy Janicki, "Jeniec Europy" reż. Jerzy Kawalerowicz, "Powrót wilczycy" reż. Marek Piestrak, "The Rainbow Thief" reż. Alejandro Jodorowski, "Le Enfants du vent" reż. Krzysztof Rogulski.

   Debiut charakteryzatorski w roku 1990 filmem "Trzy dni bez wyroku", reż. Wojciech Wójcik. Prace jako charakteryzator: "Lazarus", reż. Waldemar Dziki (1992), "Poznań 56" reż. Filip Bajon (1995/1996), "Brat naszego Boga" reż. Krzysztof Zanussi (1997), "Ogniem i mieczem" reż. Jerzy Hoffman (1997/1998), "Pan Tadeusz" reż. Andrzej Wajda (1998), "Chłopaki nie płaczą" reż. Olaf Lubaszenko (1999), "Bajland" reż. Henryk Dederlco (1999). Ponadto udział w realizacji zdjęć w Polsce filmu "Proof of Live" reż. Taylor Hackforda, 2000.

MARIA EWA DZIEWULSKA
(Charakteryzacja)

   Absolwentka Liceum Techniki Teatralnej. Uznany w świecie twórca oraz wybitny specjalista w dziedzinie statycznych efektów specjalnych. Zdobywczyni Złotej Areny 1998 na Festiwalu w Puli za charakteryzację w amerykańskiej koprodukcji "Transatlantic". Pracę zawodową rozpoczęła jako asystent charakteryzatora przy filmie Andrzeja Wajdy "Wesele". Dotychczas pracowała przy ponad osiemdziesięciu filmach.

   Od roku 1985 po wyjeździe za granicę Maria Ewa Dziewulska pracuje w wielkich produkcjach hollywoodzkich m.in. "Parszywa dwunastka 2", "Parszywa dwunastka 4", "The Night Of The Fox", "Memories of Midnight", "War Bus II", "Intrique", "Wbite Rosses", "If Today is Tuesday", "War and Memembrance", "Pop must Die", "Rosenerantz and Guildensern are Dead", "Landslide", "Play Room", "Sleeping with the fishes".

   Maria Dziewulska dotychczas pracowała z takimi sławami światowego kina jak: Telly Savalas, Jane Seymour, Tom Conti, Omar Shariff, Gary Oldman, Michael York, Tim Roth, Cristopher Cesenove, George Pepard, Deborah Raffin, Cristopher Mac Donald, Susane George.
   W Polsce pracowała z takimi reżyserami jak: Andrzej Wajda, Krzysztof Zanussi, Krzysztof Kieślowski, Juliusz Machulski, Jerzy Zaorski, Andrzej Zaorski, Barbara Sass, Janusz Rzeszewski, Tadeusz Konwicki, Jacek Bromski, Jan Nowicki. Maria Dziewulska od wielu lat doradza w zakresie image'u politykom oraz aktorom. W 1996 roku założyła studio charakteryzacji szkolące charakteryzatorów filmowych, telewizyjnych i teatralnych.

WANDA ZEMAN
(Montaż - film)

   Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi (1986). Ceniona montażystka filmów kinowych. Została trzykrotnie nagrodzona na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni za montaż filmów "Kornblumenblau" reż. Leszka Wosiewicza (1988), "Psy" reż. Władysława Pasikowskiego (1991) i "Psy 2. Ostatnia krew" tegoż reżysera (1994).

   Oprócz wymienionych montowała m.in. następujące obrazy: "Osobisty pamiętnik grzesznika... przez niego samego spisany" reż. Wojciech Jerzy Has (1985), "Magnat" (1987) i "Poznań 56" (1996) oba filmy w reż. Filipa Bajom, "Koniec świata" (1988) i "Diabły, diabły" (1990), oba filmy w reż. Doroty Kędzierzawskiej, "Słodko-gorzki" (1996) i "Demony wojny według Goi" (1998) oba w reż. Władysława Pasikowskiego, "Tragarz puchu" reż. Janusz Kijowski (1992), "Kolejność uczuć" reż. Radosław Piwowarski (1992), "Nic śmiesznego" reż. Marek Koterski (1995), "Wielki Tydzień" reż. Andrzej Wajda (1995), "Sztos" reż. Olaf Lubaszenko (1997), "Prostytutki" reż. Eugeniusz Priwiezencew (1997), "Kroniki domowe" reż. Leszek Wosiewicz (1997) i dokumentalne "Dzieci Holocaustu" reż. Jolanta Dylewska (1997), "Operacja Samum" reż. Władysław Pasikowski (1998), "Pan Tadeusz" reż. Andrzej Wajda (1999), "Chłopaki nie płaczą" reż. Olaf Lubaszenko (1998), "Prawo ojca" reż. Marek Kondrat (1999).

   W dorobku Wandy Zeman ważne miejsce zajmują filmy zagraniczne: "Kalaschfilm - Winter" i "Kalaschfilm - Sommer" reż. Harymut Kaminsky, "Hochzeitgaiste" i "Maries Lied" reż. Nico Bruchera, "Der Zebrochener Mond" reż. Xiao Hiu Wanga oraz "Pension Sonnenchein" reż. Filip Bajon.

ANNA BARANIECKA-WAGNER
(Montaż - serial)

   W swym dorobku ma kilkaset filmów dokumentalnych, w tym ponad dwadzieścia tytułów nagrodzonych w kraju i zagranicą m.in. "Gra o wszystko" reż. Mariusz Walter -Grand Prix Oberhausen (1970), "Pierwszy - szósty" reż. Mariusz Walter - Prix Italia (1971), "Gdy kobieta pracuje" reż. Marcel Łoziński (1972), "Autobus z napisem koniec" reż. Mariusz Walter - Grand Prix Kraków (1972), II Nagroda Cortina (1972), Grand Prix Oberhausen (1973), "Hair" reż. Marek Piwowski - Grand Prix Kraków (1973), "Mistrz świata" reż. Witold Rumel - Grand Prix Oberhausen (1975), "Munio - dziecko ringu" reż. Witold Rumel - Grand Prix Oberhausen (1977), "Kat" reż. Witold Rutkiewicz - I Nagroda Oberhausen (1977), Złoty Ekran (1978), "Takiego pięknego syna urodziłam" reż. Marcin Koszałko - Srebrny Lajkonik Kraków (2000).

   Kilkadziesiąt filmów fabularnych m.in. "Zaległy urlop" reż. Janusz Zaorski (1978), "Fachowiec" reż. Krzysztof Gruber, "Gneta" reż. Krzysztof Gruber - Złota Praha (1986), I Nagroda na Festiwalu TV Tokio, "Obcy w domu" reż. Marek Wortman, "Anna" reż. Gerard Zalewski, "Cudze szczęście" reż. Mirosław Bork (1997), "Jak narkotyk" reż. Barbara Sass (1999), "Cud Purymowy" reż. Izabela Cywińska (2000).

   Seriale i spektakle telewizyjne: "Czterdziestolatek - 20 lat później" reż. Jerzy Gruza (1993/1994), "Maszyna zmian" reż. Andrzej Maleszka (1995), "Boża podszewka" reż. Izabela Cywińska (1997), "Wszystkie pieniądze świata" reż. Andrzej Kotkowski (1999), "Koriolan" reż. Mirosław Bork (1996), "Aż żyć się chce" reż. Izabela Cywińska (2000), "Noc Helwera" reż. Barbara Sass (2000).

LEW RYWIN
(Producent)

   Załozyciel firmy HERITAGE FILMS, która wzięła udział w wyprodukowaniu m.in. nagrodzonej siedmioma Oscarami© "Listy Schindlera" w reż. Stevena Spielberga, prezes Zarządu Canal+ Polska.

   Lew Rywin studiował w Tiden High School N.Y. w USA (1962-1965), na Uniwersytecie Warszawskim (1965-1969) oraz na Wyższym Studium Języków Obcych i w Instytucie Lingwistyki Stosowanej (1972). W latach 1983-1989 był dyrektorem Telewizyjnej Agencji "Poltel", zaś od 1989 do 1991 roku - Zastępcą Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji.

   W latach 1983-1989 Lew Rywin pracował jako producent wykonawczy około dwudziestu pełnometrażowych filmów i seriali telewizyjnych, zrealizowanych we współpracy z firmami produkcyjnymi Europy Zachodniej lub amerykańskimi. Wśród filmów fabularnych znalazły się m.in. "Biesy" i "Korczak" w reż. Andrzeja Wajdy, "Triumph of the Spirit" w reż. Roberta Younga (TVP: "Triumf ducha"), "Mała Apokalipsa" w reż. Costy Gavrasa czy "Prominent" w reż. Johna Irvinga. Wśród seriali nie zabrakło natomiast "Wichrów wojny" oraz ich kontynuacji noszącej tytuł "Wojna i pamięć".

   Założona przez Rywina firma produkcyjna HERITAGE FILMS rozpoczęła działalność od wyprodukowania "Małej Apokalipsy" w reż. Costy Gavrasa (1992), ekranizacji kultowej powieści Tadeusza Konwickiego i "Pierścionka z orłem w koronie" (1993). Wkrótce potem powstała "Lista Schindlera" w reż. Stevena Spielberga, a obok niej "Nastazja" w reż. Andrzeja Wajdy.

   Na liście filmów kinowych i produkcji telewizyjnych HERITAGE FILMS (Lew Rywin był we wszystkich przypadkach producentem lub producentem wykonawczym) widnieje ponad dwadzieścia tytułów, m.in. "Wielki Tydzień" reż. Andrzeja Wajdy (1995), "Tato" (1995), "Sara" (1996) i serial "13 posterunek" (1997/1998) reż. Macieja Ślesickiego, "Król Olch" reż. Volker Schloendorff (1996), "Bandyta" reż. Maciej Dejczer (1997), "Złoto dezerterów" reż. Janusz Majewski (1998), "Pan Tadeusz" reż. Andrzej Wajda (1999), "Prawo ojca" reż. Marek Kondrat (1999), "Podróże" reż. Emmanuel Finkiel (1999).

   We współpracy z HERITAGE FILMS powstały dwa filmy znakomitego francuskiego operatora i reżysera, Yvesa Angelo. Pierwszym był "Colonel Chabert" (1994), drugim - "Ostatni rozdział" (1997).

   W 1998 r. Firma HERITAGE FILMS świadczyła usługę produkcyjną dla Tristra Pictures (USA) przy realizacji filmu "Jakub kłamca" w reżyserii Petera Kassovitza. Zrealizowała również drugą część serialu w reż. Macieja Ślesickiego "13 posterunek 2".

PAWEŁ POPPE
(Producent)

Prezes firmy HERITAGE FILMS założonej przez Lwa Rywina, związany z nią od początku jej istnienia (1991). Był producentem filmu w reż. Macieja Ślesickiego "Sara" (1996) oraz serialu "13 posterunek" (1997/1998) tego samego reżysera. W przypadku "Pana Tadeusza" w reż. Andrzeja Wajdy, "Złota dezerterów" w reż. Janusza Majewskiego i "Cudzego szczęścia" w reż. Mirosława Borka (wszystkie trzy realizacje w 1998 r.) pełnił funkcję producenta wykonawczego.
Współpracował także przy produkcji wszystkich pozostałych filmów HERITAGE FILMS, a więc m.in. tak znanych jak "Mała Apokalipsa" reż Costa Gavras (1992), "Lista Schindlera" reż. Steven Spielberg (1993), "Tato" reż. Maciej Ślesicki (1995), "Wielki Tydzień" reż. Andrzej Wajda (1995), , "Król Olch" reż. Volker Schloendorff (1996), "Bandyta" reż. Maciej Dejczer (1997), "Prawo ojca" reż. Marek Kondrat (1999), "Podróże" reż. Emmanuel Finkiel (1999) oraz druga część serialu "13 posterunek 2" reż. Maciej Ślesicki (2000).